สวัสดีและยินดีต้อนรับกลับ
ในการบรรยายครั้งนี้ ฉันอยากจะพูด เกี่ยวกับการกำหนดฟังก์ชันในค.
การกำหนดฟังก์ชัน
เรารู้ถึงความสำคัญของฟังก์ชัน
เราเข้าใจข้อดี
เราจะต้องการใช้ ทำงานในโปรแกรมของเรา
ดังนั้นเมื่อคุณสร้างฟังก์ชันระดับโปร ใน c คุณต้องระบุส่วนหัวของฟังก์ชันเป็นบรรทัดแรก
ของนิยามของฟังก์ชัน
เราจะมาพูดถึงการกำหนด ฟังก์ชัน และเราจะพูดถึงการนำฟังก์ชันไปใช้ด้วย
การใช้งานฟังก์ชั่น เป็นเพียงการแก้ปัญหา
มันเป็นแค่รหัส c ปกติ
การกำหนดฟังก์ชันคือ ว่าฟังก์ชันนั้นมีอยู่
ดังนั้นเมื่อคุณกำหนดฟังก์ชัน สิ่งแรกที่คุณทำคือคุณมีส่วนหัวของฟังก์ชันนั้นแล้วจึงทำตาม
ที่มีวงเล็บปีกกาที่เริ่มรหัสบล็อกสำหรับฟังก์ชัน
มันก็เหมือนกับที่คุณใช้ a วงเล็บปีกกาในคำสั่ง
if เช่นเดียวกับเมื่อคุณใช้วงเล็บปีกกา ใน for loop ยกเว้นวงเล็บปีกกาจำเป็นสำหรับฟังก์ชัน
ไม่มีการกำจัดมัน
และมันหมายถึงการเริ่มต้นเสมอ ของรหัสสำหรับฟังก์ชันนั้น
อะไรก็ตามที่อยู่ระหว่างการเริ่มต้น และวงเล็บปีกกาปิดท้ายเป็นรหัสสำหรับฟังก์ชัน
ที่ที่คุณจะไป เพื่อดำเนินงาน
ดังนั้นระหว่างจัดฟันคือ เรียกว่าฟังก์ชัน body และบรรทัดแรกของฟังก์ชัน
เรียกว่าส่วนหัวของฟังก์ชัน
ส่วนหัวของฟังก์ชันกำหนด ชื่อของฟังก์ชัน พารามิเตอร์ของฟังก์ชัน
เราจะมาพูดถึง พารามิเตอร์และอาร์กิวเมนต์โดยละเอียด
แต่ตอนนี้คุณก็แค่ จำเป็นต้องรู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่าพารามิเตอร์
และพารามิเตอร์จะระบุ จำนวนและประเภทของค่าที่คุณสามารถส่งข้อมูลพารามิเตอร์
เกี่ยวข้องกับการส่งข้อมูล
ประเภทของค่า ที่ฟังก์ชันส่งคืน
เรากล่าวว่าฟังก์ชั่น เราสามารถส่งคืนข้อมูลได้
ดังนั้นในส่วนหัวของฟังก์ชันนั้น
คุณจะได้ชื่อฟังก์ชัน ข้อมูลที่ คุณสามารถรับได้โดยฟังก์ชันและข้อมูล
ที่ส่งคืนโดยฟังก์ชัน
เราจะไม่เน้นตอนนี้ กับข้อมูลที่ส่งได้หรือข้อมูลที่ส่งกลับ เราก็แค่ไปที่
พูดคุยเกี่ยวกับการสร้างฟังก์ชันอย่างง่าย
ตัวฟังก์ชันประกอบด้วย แค่โค้ดธรรมดา และโค้ดนั้นจะถูกรันเมื่อคุณ
โทรหรือเรียกใช้ฟังก์ชัน
และหน้าที่ของร่างกายนั้นเอง จะสามารถเข้าถึงค่าใด ๆ ที่ส่งผ่านเป็นอาร์กิวเมนต์
ดังนั้นข้อมูลที่คุณส่งผ่านไปยัง คุณสามารถใช้ข้อมูลนั้นภายในเนื้อหาของฟังก์ชันได้
ที่ดูเหมือน นี่คือส่วนหัวของฟังก์ชัน
ส่วนหัวของฟังก์ชันมีคำแรก
และส่วนหัวของฟังก์ชันคือ a คีย์เวิร์ดที่แสดงถึงประเภทของข้อมูลที่จะเป็น
กลับจากการทำงาน
คีย์เวิร์ดต่อไปคือ ชื่อของฟังก์ชัน
แล้วก็มีวงเล็บซ้าย จากนั้นคุณมีพารามิเตอร์คั่นด้วยเครื่องหมายจุลภาคซึ่งจะเป็น
data ที่ส่งต่อไปยังฟังก์ชัน
แล้วคุณมีสิ่งนั้น วงเล็บขวาเพื่อสิ้นสุดส่วนหัวของฟังก์ชัน
แล้วคุณจะมีเฝือกดัด ที่หมายถึงการเริ่มต้นของการใช้งานฟังก์ชัน
และคุณมีจำนวน งบในการทำงาน
อย่างที่ฉันพูดคุณต้องการ ให้หน้าที่ของคุณมีขนาดเล็ก
พวกเขาต้องการที่จะเหนียวแน่น
พวกเขาไม่ต้องการเป็น ทั่วทุกสถานที่.
อยากมีซิงเกิ้ล โฟกัส ทำสิ่งที่เฉพาะเจาะจง
อย่างที่ฉันพูดถ้าคุณมีฟังก์ชั่น ที่ได้รับอินพุตก็อ่านอินพุต
มันไม่พิมพ์ออก
มันไม่ได้ทำการเรียงลำดับใด ๆ หรือไม่ทำอะไรอย่างอื่น
หากคุณมีฟังก์ชั่นชื่อ sort มันเรียงลำดับข้อมูล
มันไม่ได้รับการป้อนข้อมูล
ฟังก์ชั่นต้องเป็น เหนียวแน่นและมีขนาดเล็ก
การดีบักเหล่านั้นง่ายกว่ามาก ทำหน้าที่ให้มีความเหนียวแน่น
แล้วคุณก็มีสิทธิ์นั้น วงเล็บปีกกาซึ่งสิ้นสุดการใช้งานฟังก์ชัน
นั่นคือหน้าที่ ดูเหมือนในค.
คราวนี้มาเน้นที่ฟังก์ชั่นกันดีกว่า ชื่อและเราจะพูดถึงพารามิเตอร์และประเภทการส่งคืนในภายหลัง
บรรทัดแรกของฟังก์ชันอีกครั้ง นิยามบอกคอมไพเลอร์ตามลำดับจากซ้ายไปขวาสามอย่าง
เกี่ยวกับฟังก์ชั่นดังที่ได้กล่าวมาแล้ว
ประเภทของค่าที่ส่งกลับ ชื่อของฟังก์ชันแล้วตามด้วยข้อมูลใดๆ
นี่เป็นเพียงการสรุปว่า นั่นเป็นสิ่งสำคัญ
เท่าชื่อฟังก์ชัน คุณต้องการ เพื่อเลือกชื่อฟังก์ชันที่มีความหมาย
สำคัญพอๆกับการเลือก ชื่อตัวแปรที่มีความหมาย
ส่งผลอย่างมากต่อ ความสามารถในการอ่านของโปรแกรม
ดังนั้นอย่าตั้งชื่อฟังก์ชัน x หรือ y
ตั้งชื่อฟังก์ชันตาม ว่าจะทำอะไร
ถ้าบวกสอง หมายเลขชื่อมันเพิ่ม
ถ้ามันลบสอง ตัวเลข ตั้งชื่อมันลบ
ในตัวอย่างนี้ นี่คือ ฟังก์ชั่นที่เรียบง่ายของเรา
ไม่ต้องกังวลกับความว่างเปล่า เพียงแค่กังวลเกี่ยวกับชื่อที่นี่
เรามีฟังก์ชั่น ชื่อพิมพ์ข้อความ
แล้วเราก็เห็นวงเล็บปีกกานั่น ซึ่งหมายถึงการเริ่มต้นของฟังก์ชันแล้ว
เรามีการดำเนินการบางอย่าง
และการดำเนินการนี้ ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าการแสดงสตริง
ข้อความ
แล้วเราก็มี วงเล็บปีกกาขวา
นี่เป็นฟังก์ชั่นที่ง่ายมากมัน ไม่ได้ทำอะไรมาก จะแสดงผลลัพธ์
ในตัวอย่างนี้สำหรับการพิมพ์ ข้อความบรรทัดแรกของข้อความพิมพ์บอกคอมไพเลอร์
ว่าฟังก์ชันไม่คืนค่า
ที่เป็นโมฆะคำหลัก
ย้ำไม่ต้องเน้น นั่น แต่นั่นคือสิ่งที่กำลังทำอยู่
ต่อไปเป็นชื่อ
แล้วต่อจากชื่อคือ อาร์กิวเมนต์ เรียกว่าพารามิเตอร์
และเราใช้คำสำคัญเป็นโมฆะอีกครั้ง ถ้าเราไม่ส่งข้อมูลใดๆ
คำสั่งในฟังก์ชัน ร่างกายขาดได้ แต่เหล็กดัดต้องมีอยู่เสมอ
ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องมีเลย การนำไปใช้งาน แต่คุณต้องมีเครื่องหมายวงเล็บปีกกาเพื่อให้ฟังก์ชันใช้งานได้
หากไม่มีข้อความใน เนื้อหาของฟังก์ชันประเภทการส่งคืนจะต้องเป็นโมฆะ
และอีกครั้งเราจะเน้นเรื่องนี้ในภายหลัง และฟังก์ชันจะไม่ทำอะไรเลยเพราะคุณไม่มีการนำไปปฏิบัติ
หากคุณกำหนดฟังก์ชันด้วย ร่างกายที่ว่างเปล่าก็ยังมีประโยชน์แม้ว่าจะเป็น
ทำอะไรไม่ได้
คุณมักจะทำอย่างนั้นในช่วง ขั้นตอนการทดสอบของโปรแกรมขนาดใหญ่มาก
และสิ่งนี้ช่วยให้คุณทำได้อย่างไร คือคุณสามารถเรียกใช้โปรแกรมด้วยฟังก์ชั่นบางอย่างเท่านั้นจริง
ๆ การทำบางสิ่ง ช่วยให้คุณทดสอบได้ดีขึ้น ช่วยแยกแยะข้อผิดพลาด
คุณสามารถนำไปปฏิบัติได้ ในการทดสอบใน function
body แต่แค่ comment ออกมา
แล้วคุณจะทำได้ วิธีการแบ่งและพิชิต
ในขณะที่คุณทดสอบมากขึ้นเรื่อย ๆ และ มากกว่านั้น คุณสามารถเริ่มปรับใช้ในเนื้อหาของฟังก์ชันได้
เป็นขั้นเป็นตอน กระบวนการทำงาน
คุณทำงานเล็ก ๆ อย่างต่อเนื่อง ชิ้น, เพิ่มรหัส, ทดสอบรหัสนั้นแล้วไปยังต่อไป ขั้นตอนแล้วในที่สุดการดำเนินการทั้งหมดจะแล้วเสร็จและ
ฟังก์ชั่นทั้งหมดจะถูกนำไปใช้
จึงมีกรณีการใช้งานสำหรับ มีเนื้อหาฟังก์ชันที่ไม่มีรหัสหรือแสดงความคิดเห็น
ฟังก์ชั่นการตั้งชื่อ
ชื่อของฟังก์ชัน สามารถเป็นชื่อตามกฎหมายใดก็ได้
เช่นเดียวกับเมื่อคุณ การตั้งชื่อตัวแปร
คุณไม่สามารถใช้คำสงวนได้
นี่คือคีย์เวิร์ดใน ภาษาเช่น enter เป็นสองเท่าเพราะเป็นตัวแทนของประเภทข้อมูล
Sizeof เป็นตัวดำเนินการ
คุณต้องการที่จะสามารถ เพื่อใช้สำหรับหรือถ้า
คุณไม่สามารถมีสอง ทำหน้าที่ในชื่อเดียวกัน
และนี่ก็เรียกว่า เป็นฟังก์ชันที่โอเวอร์โหลด ชนิดของ.
แต่คุณไม่สามารถมีสองหน้าที่ ด้วยชื่อเดียวกัน ไม่รองรับการโอเวอร์โหลดในค.
สุดท้ายคุณสามารถมีเหมือนเดิม ชื่อเป็นฟังก์ชันที่อยู่ในฟังก์ชันไลบรารีมาตรฐาน
ในทางเทคนิค หากคุณไม่ใส่ ไลบรารีนั้นรวมไฟล์ส่วนหัว
คุณอาจมีได้
แต่ถ้าเคยอยากใช้จริง ฟังก์ชั่นห้องสมุดนั้น คอมไพเลอร์จะบ่นและบอกว่าคุณมี
สองฟังก์ชั่นที่มีชื่อเดียวกัน
ดังนั้นอย่าตั้งชื่อฟังก์ชันของคุณว่า เช่นเดียวกับฟังก์ชันไลบรารีมาตรฐาน
ชื่อตามกฎหมายเหมือนกับ ตัวแปร ลำดับของตัวอักษรและตัวเลขที่จะเริ่มต้น
อักขระตัวแรกต้องเป็นตัวอักษร และตัวอักษรสามารถขีดล่างได้
คุณไม่สามารถเริ่มฟังก์ชั่นได้ ด้วยตัวเลขหรือตัวอักษรแปลกๆ
ใดๆ
ชื่อที่คุณเลือกควร มีความหมายและเกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฟังก์ชันทำ
ฉันพูดไปแล้วฉันพูดซ้ำ สำหรับการเน้นชื่อที่มีความหมายมีความสำคัญมาก
คุณมักจะกำหนดฟังก์ชัน ชื่อและชื่อตัวแปรที่ประกอบด้วยคำมากกว่าหนึ่งคำ
เลยขอคุยนิดนึง เกี่ยวกับสไตล์การเข้ารหัส
คุณอาจสังเกตเห็นเมื่อฉันได้ เขียนรหัสของฉันว่าฉันใช้เคสอูฐ
มีสามวิธีที่แตกต่างกัน คุณสามารถเขียนชื่อตัวแปรและฟังก์ชันของคุณได้
คุณสามารถแยกแต่ละคำ ในชื่อฟังก์ชันที่มีอักขระที่ขีดเส้นใต้
เป็นแนวทางหนึ่ง
คุณสามารถทำให้ตัวอักษรตัวแรกเป็นตัวพิมพ์ใหญ่ ของแต่ละคำหรือคุณสามารถใช้อักษรตัวพิมพ์ใหญ่หลังคำแรกและ
คุณยังมีดีดด้วยกัน
จำไว้ว่าคุณไม่สามารถ มีช่องว่างระหว่าง
นี่เป็นเพียงแนวทางสำหรับ การตั้งชื่อเพราะมันสำคัญที่คุณจะต้องทำตามแบบแผน
เพื่อให้อ่านง่ายขึ้น
แค่มีคำพูดยาวๆ ด้วยห้าคำที่แตกต่างกัน
ดังนั้นถ้าคุณมีฟังก์ชันที่เขียนว่า ตรวจสอบอินพุตที่ถูกต้อง คุณไม่ต้องการให้มีตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด
มันคงจะยากมากที่จะอ่านและ ระบุว่าคำนั้นอยู่ที่ไหน
ดังนั้นเคสอูฐจึงเป็นวิธีการ ระบุตำแหน่งคำในหลายคำและง่ายต่อการดู
ฟังก์ชันนั้นกำลังทำอะไรอยู่
ขีดล่างเป็นอีกอันหนึ่ง วิธีแยกคำ
และพิมพ์อักษรตัวแรกของ แต่ละคำเป็นอีกวิธีหนึ่งในการแยก
สิ่งสำคัญคือต้องสามารถ แยกคำในฟังก์ชันเพื่อให้อ่านง่ายขึ้น
ฉันมักจะใช้เคสอูฐ
และเมื่อคุณใช้อย่างใดอย่างหนึ่งเหล่านี้ อนุสัญญา คุณต้องการใช้มันสำหรับทุกสิ่ง
คุณต้องการใช้ สำหรับการตั้งชื่อตัวแปร คุณต้องการใช้สำหรับชื่อฟังก์ชันของคุณ
ปกติก็ทำตามนี้ แบบแผนการเข้ารหัสทั่วไป มันทำให้สิ่งต่าง
ๆ อ่านง่ายขึ้น
ต้นแบบฟังก์ชัน
เราพูดถึงการกำหนดฟังก์ชัน
แล้วการประกาศฟังก์ชันล่ะ
คุณอาจบอกว่าทำไมคุณต้อง ประกาศฟังก์ชัน คุณไม่ได้ประกาศเมื่อคุณกำหนดมันหรอกหรือ
แต่ก็มีแนวคิด ของการประกาศฟังก์ชัน
และจำเป็นถ้าคุณต้องการ เพื่อใช้ฟังก์ชันก่อนนำไปใช้งาน
ก่อนกำหนด
ดังนั้น ฟังก์ชันต้นแบบคือ a คำสั่งที่กำหนดฟังก์ชัน
มันบอกคอมไพเลอร์เป็นหลัก รายละเอียดทั้งหมดของฟังก์ชัน
มันกำหนดชื่อประเภทการส่งคืนและ ประเภทของพารามิเตอร์แต่ละตัว
ดังนั้นมันจึงดูเหมือนส่วนหัวของฟังก์ชัน
มันให้ทั้งหมดภายนอก ข้อมูลจำเพาะของฟังก์ชัน
ส่วนใหญ่คุณอาจเคยได้ยินมาบ้าง ระยะลายเซ็น ลายเซ็นฟังก์ชัน
นั่นคือสิ่งที่มันเป็น
มันระบุข้อมูลที่ส่งคืน ข้อมูลที่ใช้และทุกอย่างเกี่ยวกับฟังก์ชันเอง
คุณต้องการเขียนฟังก์ชันต้นแบบ เช่นเดียวกับที่คุณเขียนส่วนหัวของฟังก์ชัน
ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ คุณใส่เครื่องหมายอัฒภาคต่อท้าย
และนี่เป็นเพียง ประกาศฟังก์ชั่น
นี่กำลังบอกว่ามีฟังก์ชั่นอยู่
ต้นแบบฟังก์ชันช่วยให้ คอมไพเลอร์เพื่อสร้างคำแนะนำที่เหมาะสมในแต่ละ
จุดที่คุณเรียกใช้ฟังก์ชัน
นอกจากนี้ยังตรวจสอบว่าคุณกำลังใช้ ทำงานอย่างถูกต้องในแต่ละคำขอ
เหตุผลที่คุณให้ฟังก์ชั่น ส่วนหัวเพื่อให้คุณสามารถเรียกใช้ฟังก์ชันโดยไม่มีการเตือนหรือa
การประกาศฟังก์ชันโดยไม่ได้ใช้งาน ดังนั้นจึงเป็นเพียงแค่ ลำดับของรหัสของคุณ และฉันจะยกตัวอย่างให้คุณเห็นในวินาทีนี้
เมื่อคุณใส่ส่วนหัวมาตรฐาน ไฟล์ในโปรแกรม ไฟล์ส่วนหัวจะเพิ่มฟังก์ชันต้นแบบ
ต้นแบบฟังก์ชันมักจะเข้าไป ไฟล์ส่วนหัวหากคุณต้องการนำมาใช้ซ้ำในไฟล์ต้นฉบับต่างๆ
ถ้าใช้แค่ตัวเดียว ไฟล์ต้นฉบับ คุณสามารถวางไว้ที่ด้านบนสุดในไฟล์ต้นฉบับ
แต่เนื่องจากเราใช้ printf ฟังก์ชันที่สามารถใช้ได้ในไฟล์ต้นฉบับต่างๆ
มากมาย ส่วนหัวนั้น ฟังก์ชั่นจะถูกกำหนดในส่วนหัวหรือฟังก์ชั่นการประกาศ
จะกำหนดไว้ในส่วนหัว
และในกรณีนี้ stdio ชม.
จึงมักปรากฏใน ไฟล์ต้นฉบับหากไฟล์ต้นฉบับนั้นใช้ฟังก์ชันนั้นอยู่
มิฉะนั้น คุณใส่ไว้ใน a header file หากมีการใช้ซ้ำโดยไฟล์ต้นฉบับจำนวนมาก
อนุญาตให้ใช้ฟังก์ชันใด ๆ ใน file เพื่อเรียกใช้ฟังก์ชันใด ๆ ที่กำหนดไว้โดยไม่คำนึงถึงตำแหน่ง
คุณได้วางการดำเนินการ
หากคุณวางการดำเนินการ ของฟังก์ชั่นหลังจากที่คุณเรียกมัน c จะบ่นและพูดว่า
ที่มันไม่รู้เกี่ยวกับมัน
เพราะเมื่อคุณรวบรวม คุณกำลังรวบรวมทีละบรรทัด
หากคุณวางประกาศที่ ด้านบน จากนั้นคุณสามารถเรียกใช้ฟังก์ชันก่อนที่จะกำหนดได้
ก่อนจะนำไปปฏิบัติ
ชื่อพารามิเตอร์ไม่จำเป็นต้องเป็น เดียวกับที่ใช้ในนิยามฟังก์ชัน
คุณสามารถมีชื่อต่างกันได้
เมื่อฉันพูดชื่อ นั่นคือ ตัวระบุของข้อมูล
คุณสามารถเปลี่ยนชื่อของ พารามิเตอร์ในต้นแบบฟังก์ชัน
คุณยังคงต้องมีข้อมูลเหมือนเดิม ประเภท แต่คุณสามารถเปลี่ยนชื่อได้
เป็นแนวปฏิบัติที่ดีเสมอที่จะ รวมการประกาศฟังก์ชันสำหรับฟังก์ชันทั้งหมดใน
your โปรแกรมที่ด้านบนของไฟล์
ช่วยให้โปรแกรมของคุณมีความสม่ำเสมอมากขึ้น ในการออกแบบและป้องกันข้อผิดพลาดที่เกิดขึ้นในทุกขั้นตอน
หากคุณต้องการเรียกใช้ฟังก์ชันนั้นก่อนใช้งาน
นี่คือตัวอย่างของ ต้นแบบฟังก์ชันบางอย่าง
ที่ด้านบนสุดของ ไฟล์ เรามีส่วนรวมของเรา
แล้วเราก็มีบ้าง ฟังก์ชันที่เราได้ประกาศ ค่าเฉลี่ย
ผลรวม และรับข้อมูล
คุณสังเกตว่ามันดูเฉยๆ เหมือนส่วนหัวของฟังก์ชัน
มีประเภทการส่งคืน มีพารามิเตอร์ที่กำหนดไว้ในฟังก์ชัน
แต่ มีเครื่องหมายอัฒภาคต่อท้าย
ไม่มีการนำไปปฏิบัติ สำหรับฟังก์ชั่นเหล่านี้
คุณแค่บอกคอมไพเลอร์ นี่คือฟังก์ชันที่มีอยู่และนี่คือวิธีการกำหนด
สิ่งที่คุณทำได้ตอนนี้คือ ในหน้าที่หลักของคุณ คุณสามารถเรียกค่าเฉลี่ย
คุณสามารถเรียก ผลรวมคุณสามารถโทรเพื่อรับข้อมูล
และการใช้งานจริงสามารถ อยู่ด้านล่างที่คุณโทรหาพวกเขา
หากคุณไม่มีฟังก์ชั่น ส่วนหัวที่นี่เมื่อคุณพยายามเรียกพวกเขาในหลักถ้าเป็น
กำหนดไว้ด้านล่างรูทีนหลัก คุณจะมีข้อผิดพลาดหรือคำเตือน
มาดูกันเลย ในบล็อคโค้ด
ที่นี่เรามีกิจวัตรหลักตามปกติของเรา
สมมติว่าเราต้องการ เพื่อสร้างฟังก์ชันหรือเราต้องการเรียกใช้ฟังก์ชัน
เราจะเรียกใช้ a ฟังก์ชั่นที่เรียกว่า add และจะไม่รับพารามิเตอร์ใด
ๆ
เรากำลังเรียกมันว่าในของเรา ฟังก์ชั่นหลักในบรรทัดที่ 7
เรากำลังจะไป ดำเนินการในบรรทัดที่ 10
เราจะบอกว่าเป็นโมฆะเพิ่มและ เราจะไม่แม้แต่จะทำอะไร
เราจะปล่อยให้มันว่างเปล่า
เมื่อเราไปเรียบเรียงสิ่งนี้ อะไร คุณจะสังเกตเห็นว่าคอมไพเลอร์นี้เพิ่งให้คำเตือน
มันบอกว่าแอดมี การประกาศโดยปริยาย
คุณสามารถกำจัดคำเตือนนั้นได้ โดยใช้การประกาศฟังก์ชัน
คุณสามารถประกาศฟังก์ชัน ขึ้นด้านบนโดยพื้นฐานแล้วบอกคอมไพเลอร์ว่าคุณกำลังจะไป
ใช้ที่ไหนสักแห่ง แต่คุณไม่รู้ว่าการใช้งานอยู่ที่ไหน
ดังนั้นสิ่งที่คุณทำได้คือคุณทำได้ พูดว่า void บวกตรงนี้แล้วเติมเซมิโคลอน
เดี๋ยวมันก็หายเอง คำเตือนและคอมไพล์บางตัวจะทำให้คุณมีข้อผิดพลาด
ตอนนี้เมื่อฉันรวบรวมฉันมี ไม่มีคำเตือนและไม่มีข้อผิดพลาด
นั่นคือฟังก์ชัน ประกาศไม่
ช่วยให้คุณใส่ ฟังก์ชั่นได้ทุกที่
ตอนนี้ถ้าคุณไม่มีฟังก์ชั่น ประกาศที่ด้านบนและคุณมีการใช้งานด้านบนโดยที่คุณ
กำลังเรียกมันแล้วคุณจะไม่เห็นข้อผิดพลาดเพราะคอมไพเลอร์ จะไปรู้เกี่ยวกับฟังก์ชันนี้ก่อนที่มันจะพยายามเรียกใช้มันจริง
ๆ
ดังนั้นหากเราสร้างสิ่งนี้ คุณก็จะ จะเห็นว่าไม่มีผิด
ตอนนี้ฉันบอกว่าคุณมักจะ ต้องการประกาศหน้าที่ทั้งหมดของคุณที่ด้านบนเพียงเพื่อการปฏิบัติที่ดี
และฉันคิดว่าคุณต้องทำอย่างนั้น
ดังนั้นทำอย่างนั้นต่อไป
แต่ถ้าเธอออกไปได้ นิสัย คุณต้องประกาศหน้าที่ของคุณก่อนที่จะเรียกมัน
หรือคุณต้องจัดเตรียมฟังก์ชันต้นแบบเพราะคุณไม่ต้องการ
คำเตือนหรือข้อผิดพลาดในโปรแกรมของคุณ
นี่คือวิธีที่คุณสามารถกำหนด a ฟังก์ชัน และนี่คือวิธีที่คุณสามารถใช้ฟังก์ชันต้นแบบได้
ในการบรรยายครั้งต่อไป เราจะพูดถึงพารามิเตอร์
วิธีที่คุณสามารถส่งข้อมูลไปยังฟังก์ชัน
ขอขอบคุณ.