สวัสดีและยินดีต้อนรับ.
ในการบรรยายครั้งนี้ ฉันอยากจะพูด เกี่ยวกับแนวคิดของอาร์เรย์
อาร์เรย์เป็นแนวคิดที่ช่วยให้ คุณต้องเก็บค่าต่าง ๆ มากมายไว้ในตัวแปรเดียวโดยพื้นฐานแล้ว
อาร์เรย์เป็นเรื่องปกติในส่วนใหญ่ ภาษาโปรแกรม
พวกเขาช่วยลดความซับซ้อนและทำให้ .ของคุณ โปรแกรมมีประสิทธิภาพมากขึ้น
เราจะมาพูดถึง การสร้างและใช้งานอาร์เรย์ในค.
ดังนั้นอาร์เรย์
เป็นเรื่องปกติมากในโปรแกรมที่จะจัดเก็บ ค่าข้อมูลจำนวนมากของประเภทที่ระบุ
ในรายการกีฬา เช่น คุณอาจต้องการเก็บคะแนนของเกมทั้งหมดหรือ
คะแนนสำหรับผู้เล่นแต่ละคน
ถึงจุดนี้เราก็ทำได้สบายๆ ใช้สิ่งนั้น แต่เราต้องเขียนตัวแปรที่แตกต่างกันสำหรับแต่ละคะแนน
ลองนึกภาพว่ามีเกมมากมายหรือไม่
ฉันหมายถึงเบสบอลมี 162 เกม
หากเราจะเขียนโปรแกรมที่ เป็นโปรแกรมเบสบอลที่ต้องการเก็บสถิติหรืออะไรสักอย่าง
เรา จะต้องสร้างตัวแปร 162 ตัวสำหรับแต่ละเกมเพื่อรักษาคะแนน
ตอนนี้ก็ปวดตับ
มันจะน่าเบื่อมาก
และมันก็มากเกินไปจริงๆ
นี่คือที่ที่อาร์เรย์ เข้ามาเล่นอาร์เรย์จะแก้ปัญหานี้
ไม่ต้อง สร้าง 162 ตัวแปร
คุณสามารถสร้างตัวแปรเดียวได้ และเข้าถึงได้ด้วยวิธีใดวิธีหนึ่ง
ดังนั้นอาร์เรย์จึงอนุญาตให้คุณจัดกลุ่มค่าต่างๆ ได้ ร่วมกันภายใต้ชื่อเดียว
ไม่ต้องแยกจากกัน ตัวแปรสำหรับข้อมูลแต่ละรายการ
มันจะทำให้คุณกลายเป็น โปรแกรมเมอร์ที่มีประสิทธิภาพมากขึ้น
อาร์เรย์คือจำนวนข้อมูลคงที่ รายการทั้งหมดเป็นประเภทเดียวกัน
ดังนั้นปัญหาเดียวที่มี an array คือคุณไม่สามารถเปลี่ยนขนาดของอาร์เรย์ได้
เมื่อคุณสร้างอาร์เรย์แล้ว จะเป็น จะเป็นขนาดนั้นเสมอ
และข้อจำกัดอื่นๆ คือคุณไม่สามารถจัดเก็บข้อมูลหลายประเภทได้
หากคุณประกาศอาร์เรย์และเป็น ยังคงเก็บตัวเลขและ
ints ไว้ มันต้องเก็บ ints
ดังนั้นข้อ จำกัด สองสามข้อ
คุณประกาศอาร์เรย์ได้อย่างไร
จำไว้ว่าเมื่อคุณประกาศ ตัวแปร คุณกำลังทำอะไร?
คุณกำลังพูดว่านี้ ตัวแปรที่มีอยู่ในโปรแกรม
และเมื่อคุณประกาศ ชนิดข้อมูลดั้งเดิมเหล่านี้ คุณกำลังจัดสรรรูปแบบหน่วยความจำ
เมื่อคุณประกาศอาร์เรย์ รายการข้อมูลในอาร์เรย์จะเรียกว่าองค์ประกอบ
นี่จึงเป็นอีกแนวคิดหนึ่ง เมื่อคุณนึกถึงอาร์เรย์
ถ้าฉันพูดคำว่าธาตุ นั่นหมายความว่าฉันกำลังอ้างถึงรายการในอาร์เรย์
เพราะจำอาร์เรย์คือ จะมีค่าต่างๆ มากมาย
แต่ใช้ชื่อเดียวกัน
และในขณะที่เรากล่าวถึงองค์ประกอบใน อาร์เรย์ต้องเป็นประเภทเดียวกัน
คุณไม่สามารถผสมและจับคู่ประเภทข้อมูลได้
คุณไม่มีอาร์เรย์ 5 int และ 5 longs.
ไม่มีคำว่าโสด อาร์เรย์ของข้อมูลหลายประเภท
ประกาศใช้อาร์เรย์ใน โปรแกรมคล้ายกับการประกาศตัวแปรปกติ
สิ่งที่คุณต้องทำคือระบุ ชื่อแล้วใช้วงเล็บ
นั่นคือความแตกต่างเพียงอย่างเดียว ความคิดของวงเล็บเหลี่ยมตามชื่อนี้
นี่คือตัวอย่าง ดูเหมือนการประกาศตัวแปรปกติ
แต่สิ่งที่คุณเห็น นี่คือคุณมีวงเล็บเหล่านี้
นั่นคือสิ่งเดียวที่ ไม่ปกติ และมีตัวเลขอยู่ภายใน
ตัวเลขในวงเล็บ กำลังระบุขนาด
นี่เรากำลังจะบอกว่าเรา จะสร้างอาร์เรย์ชื่อตัวเลขประเภทยาวที่
จะมีองค์ประกอบ 10 ประการ
มันเลยค่อนข้างตรงไปตรงมา
นี่เป็นตัวเลขการประกาศเพราะ อัฒภาคอยู่ที่ส่วนท้าย มันเหมือนกับการประกาศตัวแปร
แต่คุณมีวงเล็บและตัวเลขเหล่านั้น และนี่คือขนาดของ
อาร์เรย์หรือมิติอาร์เรย์
เมื่อคุณประกาศอาร์เรย์แล้ว คุณจะ แล้วต้องการเริ่มใช้งาน
คุณกำลังจะต้องการที่จะเริ่มต้น การเข้าถึงข้อมูลภายในหรือเขียนข้อมูลลงไป
ในการทำเช่นนั้น คุณต้องมี เพื่อทำความเข้าใจว่าอาร์เรย์ถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำอย่างไรและเป็นอย่างไร
จะเข้าถึงได้จริง
ดังนั้นอาร์เรย์ที่มีแต่ละองค์ประกอบ ในอาร์เรย์ แต่ละรายการข้อมูล เข้าถึงได้โดยใช้ชื่อเดียวกัน
ดังนั้นคุณยังคงเข้าถึง ด้วยชื่อตัวแปร
แต่ถ้าอยากได้แบบเจาะจง ค่าในรังสีนั้น ตอนนี้คุณจะต้องใช้สิ่งที่เรียกว่า
an ดัชนีหรือตัวห้อย ทั้งสองคำนี้ใช้แทนกันได้
ดัชนีหรือค่าตัวห้อยนี้คือ จะเป็นตัวเลข และจะอยู่ในวงเล็บด้วย
เพื่อเข้าถึงองค์ประกอบในอาร์เรย์หรือขวาไปยังจุดนั้นในอาร์เรย์
write ค่าตามชื่ออาร์เรย์
ดังนั้นค่าดัชนีจึงเป็นค่าตามลำดับ จำนวนเต็มที่เริ่มจาก 0
เมื่อเราพูดถึงอาร์เรย์และ เป็นองค์ประกอบและเราพูดถึงดัชนีในอาร์เรย์หรือตัวห้อย
หมวดย่อยทั้งหมดสามารถเริ่มต้นจาก 0
นี้โดยพื้นฐานแล้วพูดว่า ว่ารังสีของพวกมันมีค่าเป็น 0
ดังนั้นค่าดัชนีสำหรับองค์ประกอบใน an อาร์เรย์ขนาด 10 จะเป็นจาก 0 ถึง 9
0 จะแสดงว่า องค์ประกอบอาร์เรย์แรก และ 9 จะอ้างอิงถึงค่าสุดท้าย
องค์ประกอบในอาร์เรย์ขนาด 10
จึงต้องเข้าใจสิ่งนี้ แนวคิดของอาร์เรย์แบบอิง 0
ตามสัญชาตญาณ คุณอาจคิดว่า โอ้ ฉัน ต้องการเข้าถึงจุดแรกในอาร์เรย์
โอเค ฉันให้ index หนึ่ง ไม่ใช่ เพราะพวกเขาเริ่มต้นที่ 0
มันเป็นเรื่องธรรมดามากที่จะ พยายามเข้าถึงอาร์เรย์โดยไม่ได้ตั้งใจและปิด
1 เพราะ คุณคิดว่าพวกเขาเริ่มต้นที่หนึ่งและไม่ได้เริ่มต้นที่
0
นี้เรียกว่า เป็นข้อผิดพลาด 1 รายการ
คุณสามารถใช้จำนวนเต็มอย่างง่าย เพื่ออ้างอิงองค์ประกอบที่คุณต้องการเข้าถึงอย่างชัดเจน
ตัวอย่างเช่น หากคุณต้องการเข้าถึง ค่าที่ 4
ในอาร์เรย์ คุณจะพูดชื่ออาร์เรย์แล้วตามด้วย ในวงเล็บ จะบอกว่า 3
ดังนั้นชื่ออาร์เรย์ sub-3 จึงเกิดขึ้น เพื่อเข้าถึงค่าที่
4 เนื่องจากชื่ออาร์เรย์เป็นแบบ 0
เลยต้องจัดให้ ตัวเลขสำหรับองค์ประกอบที่คุณต้องการเข้าถึง
และอีกครั้ง จำไว้ว่ามันคือ 0 ฐาน
ดังนั้นเพื่อเข้าถึงองค์ประกอบที่ 4 มันคือ 3
หากคุณต้องการเข้าถึง องค์ประกอบที่ 8 คุณทำดัชนี 7
คุณยังสามารถระบุดัชนีสำหรับ an องค์ประกอบอาร์เรย์โดยใช้นิพจน์
ดังนั้นตอนนี้คุณต้องใช้ตัวเลขเท่านั้น
คุณสามารถใช้นิพจน์ใน square วงเล็บตามชื่อเช่นกัน
อย่างไรก็ตาม นิพจน์ต้องส่งผล ในค่าจำนวนเต็มที่สอดคล้องกับค่าดัชนีที่เป็นไปได้ค่าใดค่าหนึ่ง
ดังนั้นถ้าคุณมีอาร์เรย์ขนาด 10 และคุณใช้นิพจน์
นิพจน์นั้นต้องประเมินเป็น 0, ตัวเลขใดๆ จาก 0 ถึง 9
เป็นเรื่องปกติมากเมื่อคุณ การจัดเก็บองค์ประกอบในอาร์เรย์เพื่อใช้การวนซ้ำเพื่อเข้าถึงและเรากำลังดำเนินการ
เพื่อยกตัวอย่างสิ่งนั้นด้วย
ตัวอย่างเช่นที่นี่ เรามี for วนและเรากำลังเริ่มต้นตัวแปรควบคุมลูปของเราเป็น
0 ฉันและเรา ออกเมื่อฉันอายุน้อยกว่า 10
และมาทำอะไรที่นี่ คือเราแค่แสดงตัวเลขในอาร์เรย์
และเรากำลังพูดว่า printf จำนวนคือเปอร์เซ็นต์
d แล้วตัวเลขย่อย I, I เป็นตัวแปร
คุณสามารถใช้ตัวแปรใน a นิพจน์ของตัวแปร ตราบใดที่ตัวแปรนั้นแทนตัวเลขจาก
0 ถึง 9 และในกรณีนี้
เป็นเรื่องปกติมากที่จะใช้สำหรับ วนซ้ำผ่านอาร์เรย์เพื่อเข้าถึงองค์ประกอบ
หรือเขียนข้อมูลลงในองค์ประกอบเหล่านั้น
สรุปแล้วนี่เป็นสิ่งที่ดี ภาพประกอบเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ฉันพบ
นี่คือวิธีการจัดโครงสร้างอาร์เรย์
ถ้าฉันมีอาร์เรย์ที่เรียกว่า ตัวเลข คุณจะมีชื่อของอาร์เรย์ตาม
โดยวงเล็บซึ่งระบุแต่ละองค์ประกอบในอาร์เรย์
ดังนั้นฉันสามารถประกาศอาร์เรย์โดยเพียงแค่ ระบุประเภทและชื่อแล้วระบุขนาดภายในวงเล็บ
และเมื่อฉันต้องการเข้าถึง ฉันแค่ใช้ชื่ออาร์เรย์ตามด้วยค่าดัชนี
ดังนั้นสำหรับอาร์เรย์ที่มี
a ขนาด 10 คุณจะมีดัชนีที่ถูกต้องตั้งแต่ 0 ถึง 9
จะเกิดอะไรขึ้นถ้าคุณพยายามเข้าถึง องค์ประกอบในอาร์เรย์ที่มีดัชนีที่ไม่ถูกต้อง
เช่น พยายาม เพื่อเข้าถึงอาร์เรย์ขนาด 10 โดยใช้ 11 เป็นดัชนีหรือ 10 เป็นดัชนี
คุณจะมีอาร์เรย์ ข้อผิดพลาดนอกขอบเขต
ดังนั้นหากคุณใช้นิพจน์หรือ ตัวแปรหรือค่าคงที่สำหรับค่าดัชนีที่อยู่นอก
range ของ array และ นอก range array หมายถึงอะไร?
ก็หมายความว่ามันเป็นลบ ตัวเลข หรือ มันคือตัวเลขที่มากกว่าขนาด
มากกว่าตัว . จริงๆ ขนาดลบหนึ่งเพราะมี 0 ฐาน
ดังนั้นถ้าคุณมีอาร์เรย์ขนาด 10, ขนาดลบ 1, ถ้ามากกว่า 9, คุณจะต้องมี
ข้อผิดพลาดอาร์เรย์นอกขอบเขต
และปัญหาของอาร์เรย์ ของข้อผิดพลาดขอบเขต
อาจทำให้โปรแกรมของคุณขัดข้อง หรือแม้แต่ ที่แย่กว่านั้น
อาจทำให้โปรแกรมของคุณดูเหมือนปกติ แต่แล้วก็ทำตัวไม่ปกติ
จึงไม่เกิด ผลลัพธ์ที่สม่ำเสมอ
บางครั้งคุณก็มีขยะ data ข้อมูลที่ไม่มีความหมายอะไรในอาร์เรย์
อีกครั้งที่คาดเดาไม่ได้มากเมื่อ คุณมีข้อผิดพลาดเกี่ยวกับขอบเขต
และปัญหาก็คืออาร์เรย์ คอมไพเลอร์ไม่สามารถตรวจสอบข้อผิดพลาดนอกขอบเขตได้เนื่องจาก
คอมไพเลอร์จะไม่รู้ว่าคุณกำลังมอบหมายอะไรอยู่หรือเปล่า
ใหญ่กว่าหรือถ้าคุณกำลังเข้าถึงบางสิ่งที่ใหญ่กว่าขนาด
กำลังรวบรวมอยู่นะคะ แม้ว่าคุณจะมีพื้นที่นี้ผิดพลาด
โดยพื้นฐานแล้วอาร์เรย์ของขอบเขต error เป็นข้อผิดพลาดรันไทม์
คุณจะไม่พบสิ่งนี้ ข้อผิดพลาดจนกว่าคุณจะเรียกใช้โปรแกรม
และอีกครั้งอาจทำให้คุณ โปรแกรมที่คาดเดาไม่ได้มาก
ดังนั้นคุณต้องการที่จะมากมาก รู้ว่าคุณกำลังเข้าถึงอาร์เรย์อย่างไร ค่าดัชนีใดของคุณ
การใช้และวิธีที่คุณเขียนข้อมูลไปยังอาร์เรย์ด้วยค่าดัชนี
ให้ความสำคัญกับ ดัชนีอาร์เรย์และขอบเขต
หากคุณต้องการเขียนข้อมูลไปยัง an อาร์เรย์ มันง่ายมาก
คุณจะทำโดยทั่วไป เพียงแค่ใช้ดัชนี
จึงสามารถเก็บค่าไว้ในอาร์เรย์ องค์ประกอบง่ายๆ โดยการระบุองค์ประกอบอาร์เรย์ทางด้านซ้ายมือ
ด้านเครื่องหมายเท่ากับ แล้วใช้วงเล็บเพื่อระบุ องค์ประกอบที่คุณต้องการเขียนถึง
ในตัวอย่างนี้ เรามี อาร์เรย์ชื่อเกรดเราไม่รู้ว่ามันขนาดไหนก็ต้อง มากกว่า
100 มิฉะนั้นเราจะมีข้อผิดพลาดอาร์เรย์นอกขอบเขตที่นี่
แต่ในตัวอย่างนี้ เรากำลังพูดว่า เกรดย่อย 100 เท่ากับ 95
ค่า 95 ถูกเก็บไว้ใน องค์ประกอบหมายเลข 100 ของอาร์เรย์เกรด
ง่ายมาก
คุณเพียงแค่ระบุดัชนี และจากนั้นคุณต้องการเซ็นต์ค่าอะไรก็ตาม
คุณยังสามารถใช้ตัวแปรได้ เพื่อกำหนดค่าให้กับอาร์เรย์
ดังนั้น 95 สามารถเก็บไว้ในตัวแปรได้ เช่นเดียวกับที่คุณกำหนดตัวแปรอื่นๆ
ตอนนี้ขอผ่าน an ตัวอย่างการใช้อาร์เรย์
นี่คือตัวอย่างการใช้ an อาร์เรย์ที่จะรวมการอ่านเป็น
10 ตัวเลขแล้วให้ฉัน ค่าเฉลี่ยของตัวเลข 10 ตัวนั้น
ขณะที่เรากำลังอ่านพวกเขาอยู่ในเรา จะคำนวณผลรวมแล้วเราจะแสดงค่าเฉลี่ย
ณ จุดนี้ฉันอยากจะเอา ตัวอย่างนี้และฉันต้องการใส่ไว้ในบล็อคโค้ดแล้วลองเรียกใช้
ผ่านและแสดงให้คุณเห็นว่ามันทำงานอย่างไร
เราอยู่ในมุมมองปกติของเรา เราอยู่ใน โครงการง่ายๆ และเราจะแสดงให้คุณเห็นว่าอาร์เรย์ทำงานอย่างไรในบล็อกโค้ด
คุณจะสังเกตเห็นว่าเรากำลัง ในหน้าที่หลักของเรา
นี่คือรายการ ชี้ไปที่โปรแกรม
และในบรรทัดที่ 12 พวกเราคือ ประกาศอาร์เรย์
เราจะประกาศ an อาร์เรย์ประเภท int ขนาด 10
ขนาดอยู่ในวงเล็บ เราลงท้ายด้วยอัฒภาค
นี่คืออาร์เรย์ที่ จะเก็บ 10 ค่า
ถ้าเราไม่มีอาร์เรย์นี้
เก็บสิ่งที่เราต้องทำคือต้องบอกว่าเกรด 1 int, เกรด 2 int, เกรด 3
เห็นว่ามีปัญหา เป็นอะไรที่น่าเบื่อหน่ายมาก
มันดีมากที่เราทำได้ เพียงสร้างตัวแปรเดียวที่เก็บ
10 รายการและ พวกเขากำลังรวมกลุ่มกัน
เมื่อคุณจัดเก็บรายการในอาร์เรย์ คุณ ไม่ต้องการให้ค่าของข้อมูลแตกต่างกัน
ทุกสิ่งต่างกัน
เช่นเดียวกับในตัวอย่างนี้ เรากำลังจัดเก็บ เกรดก็เลยเป็นเกรดทั้งหมด
คุณไม่ต้องการตั้งชื่ออาร์เรย์ บางอย่างแล้วบอกว่าฉันจะเก็บเกรดของฉัน
ฉันจะไป เก็บฉัน...
ของฉัน... ของฉัน... ไม่ว่าอายุของฉันในนั้นและอะไรก็ตาม
อย่าลืมจัดเก็บประเภทเดียวกัน ของข้อมูลเมื่อคุณเป็นอาร์เรย์
ตัวแปรถัดไปในบรรทัด 13 เป็นตัวแปรนับ
เท่ากับ 10
มันจะเป็นเลข ของค่าที่จะอ่านเพราะเรากำลังจะผ่านอาร์เรย์
ผลรวมยาวเราจะรวม ตัวเลขเมื่อเราผ่านค่าแล้วค่าเฉลี่ยกำลังจะไป
ให้เป็นทศนิยมเพราะเราต้องการหาค่าเฉลี่ยของตัวเลข
สิ่งแรกที่เราจะทำคือ บรรทัดที่ 17 คือเราจะบอกผู้ใช้ว่าเราต้องการให้พวกเขา
ป้อน 10 เกรดแล้วเราจะอ่านค่า
ดังนั้นในบรรทัดที่ 20 คุณสังเกตเห็นว่าฉันเป็นอย่างไร เยื้องและฉันใช้การตั้งชื่อที่ดี
เยื้องและใช้การบล็อกที่ดีของ รหัสสำหรับบล็อกของการเยื้องรหัส
ที่นี่ในบรรทัด 20 ฉันประกาศ ตัวแปรควบคุมลูปของฉัน
ฉันใช้คอมไพเลอร์รุ่นเก่า c คอมไพเลอร์ 89 ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถประกาศและเริ่มต้นบรรทัดเดียวกันได้
ปกติคุณจะทำสิ่งนี้
แต่พอทำเพราะวิ่ง คอมไพเลอร์ C89 ได้รับข้อผิดพลาด
ดังนั้นฉันจึงประกาศตัวแปรในบรรทัด 20 แล้วฉันก็ใช้ for loop
เราคุ้นเคยกับ for loops จากการบรรยายครั้งก่อนของเราทำให้คุณสามารถเขียนโค้ดซ้ำได้
นี่เรากำลังจะบอกว่าเรากำลังจะไป มีการควบคุมการวนซ้ำเราจะเริ่มต้นที่
0 และเรา จะไปจนสุดทาง 10 โมง
งั้นเราไปกันเถอะ ผ่านการวนซ้ำ 10 ครั้ง แต่คุณสังเกตเห็นว่าดัชนีเป็น
0
ที่สำคัญเพราะ เราจะเข้าถึงอาร์เรย์โดยใช้ตัวแปร
I
แล้วจะสังเกตเห็นในที่สุด ของ for loop เราแก้ไขตัวแปรควบคุมลูปโดยเพิ่มขึ้น
เลยไปพิมพ์มา ค่าของ I บวก 1 เมื่อเราผ่านอาร์เรย์เพื่อแสดงให้คุณเห็น
ที่คุณอยู่สำหรับตัวเลข
มันก็จะพูดง่ายๆ ว่า เข้า ป.1 ป.2 ป.3 ป.4
มันจะถามคุณว่า ป้อนเกรดโดยใช้ scanf
เราจะเก็บไว้ในอาร์เรย์ของเรา
คุณจะสังเกตได้ว่าเมื่อคุณ เก็บไว้ในอาร์เรย์ก็เหมือนกับการเข้าถึงตัวแปรปกติ
คุณเพียงแค่ใช้เกรดและ จากนั้นคุณระบุดัชนี
เราใช้ I เป็นดัชนีของเรา
มันจะเท่ากับ 0 การวนซ้ำครั้งแรก 1 การทำซ้ำครั้งที่สอง
2 การทำซ้ำครั้งที่สาม
และดีที่เราเริ่มต้นด้วย 0 เพราะอาร์เรย์เป็น 0 แล้วเราก็ใช้ที่อยู่
ของโอเปอเรเตอร์ เครื่องหมาย
ในขณะที่เรากำลังจะผ่าน เรา จะไปรวมคะแนนกัน
เราจะพูดว่า sum เท่ากับผลรวมบวกเกรดย่อย I
แต่ละชั้นกำลังจะไป โดยทั่วไปคำนวณผลรวม
แล้วพอเราออกจากวง หลังจากวิ่ง 10 ครั้ง เราจะตั้งค่าเฉลี่ยของเราเท่ากับ
ผลรวมหารด้วยจำนวนและโยนเป็นทุ่นเรากำลังแคสที่นี่
นี่เป็นการเปลี่ยนประเภทข้อมูล
จำไว้, ผลรวมหารด้วยนับ, ผลรวม มันยาวและนับเป็น int และเราต้องการโยนมันให้ลอย
และสุดท้ายเราก็ กำลังจะพิมพ์ออกมากลางๆ
ไปข้างหน้าและดำเนินการนี้และ ตรวจสอบให้แน่ใจว่าเราไม่มีข้อผิดพลาด ซึ่งเรามี 0 ข้อผิดพลาดและ
0 คำเตือน
ตอนนี้เรามาเริ่มกันเลย
และกำลังจะทำ ตรงที่ผมกล่าวถึง
จะบอกว่าเข้า 10 เกรด แล้วมันก็ใส่ 1 ในเครื่องหมายเล็กๆ ตรงนั้น เพื่อให้เรารู้ว่าเราอยู่ที่เลขอะไร
มันจะใส่เหมือน95 32 55 มันจะเข้าไปแล้วใส่เลขอะไรก็ได้ในนี้
มันไม่สมเหตุสมผลเลย ไม่เป็นไร และหมายเลข 23 สุดท้ายของฉัน
ค่าเฉลี่ยของ 10 . เหล่านั้น เกรดจะ 51 20.
แต่มันดีจริงๆนะเพราะเรา ไม่ต้องสร้าง 10 ตัวแปร
เราเข้าถึงอาร์เรย์โดยใช้ ตัวห้อย และเราสามารถกำหนดค่าให้กับอาร์เรย์โดยใช้ตัวห้อย
นี่คือการมอบหมายจริงๆ เมื่อเราทำ scanf
เรากำลังกำหนดข้อมูลให้กับ ที่ตัวห้อยนั้น
ทีนี้ถ้าเราจะเปลี่ยนสิ่งนี้ แล้วบอกว่าเราเริ่มที่ 1
และแทนที่จะนับว่า คือ 10 เราตั้งค่าให้เท่ากัน
จริงๆแล้วเรามา ไม่เปลี่ยนเป็น 1
เอาเป็นว่าเรามาเริ่มกันเลย ที่ 0 แต่ตอนนี้เรากำลังจะทำดัชนี
10 ให้ถึงที่สุด
จำไว้ว่าดัชนี 10 อยู่นอกขอบเขต เพราะขนาดของอาร์เรย์คือ
10 แต่ค่าดัชนีคือ0 ตามเพื่อให้ดัชนีสูงสุดคือ 9
และอีกครั้งเราจะสามารถ เพื่อรวบรวมสิ่งนี้เพราะคอมไพเลอร์ตรวจไม่พบข้อผิดพลาดนอกขอบเขต
ปัญหาคือเมื่อเราเรียกใช้
ตอนนี้เมื่อเรารันโปรแกรม เราจะมีปัญหาใหญ่ที่เราพยายามจะเข้าสู่ชั้นประถมศึกษาปีที่
11
ดังนั้นเราจะดีทั้งหมด
เมื่อเราเข้าสู่ 10 เกรดใน ปัญหาจะเกิดขึ้นเมื่อเราอายุ
11 ขวบ
ตอนนี้เรามี 11 และเรา จะพยายามเก็บข้อมูล
มันไม่มีอะไรเลวร้ายเกิดขึ้น แต่ของเรา ค่าเฉลี่ยจะไม่ถูกต้อง
และเป็นพฤติกรรมที่คาดเดาไม่ได้มาก เมื่อคุณมีข้อผิดพลาดนอกขอบเขต
ดังนั้นคุณจึงต้องการให้แน่ใจว่า คุณมีจำนวนบทเรียนเกี่ยวกับตาและคุณต้องการให้แน่ใจว่าเมื่อ
คุณเข้าถึงข้อมูล คุณไม่นอกขอบเขตเช่นกัน
และนี่คือพื้นฐานของอาร์เรย์ ประกาศอาร์เรย์ระบุขนาดเฉพาะประเภทข้อมูลแล้ว
ขนาดและวงเล็บ การเข้าถึงอาร์เรย์หรือจัดเก็บข้อมูลใน array กำหนดค่าโดยใช้ตัวห้อย I ภายในดัชนี
และเรายังสามารถพิมพ์ ดัชนีโดยใช้ตัวห้อยเช่นกัน
อาร์เรย์กำลังจะไปที่ ใช้ค่อนข้างน้อย
เราจะมีตัวอย่างมากมายด้วย อาร์เรย์เพราะมันทำให้สิ่งต่าง ๆ ง่ายขึ้น
เพียงจำไว้ว่าอาร์เรย์มีขนาดคงที่
คุณไม่สามารถเปลี่ยน ขนาดของเกรด
มันจะเป็นอย่างนั้นเสมอ 10 เมื่อคุณรันโปรแกรม
ดังนั้นหากคุณกำหนดข้อมูลใด ๆ ข้างต้น ว่ามันจะไม่ขยายตัว
แล้วก็จำเกรดไว้ ต้องเป็นข้อมูลประเภทเดียวกัน
ฉันไม่สามารถเก็บสตริงหรือคำได้ ในเกรดฉันสามารถเก็บได้เฉพาะค่า int
ฉันไม่สามารถเก็บทุ่นลอยได้ มีเพียงเก็บ ints
ขอขอบคุณ.