สวัสดีและยินดีต้อนรับกลับ เรากำลังเข้าสู่ส่วนใหม่
ในส่วนนี้ เราจะพูดถึงโอเปอเรเตอร์ ดังนั้นฉันจึงอยากให้ภาพรวมคร่าวๆ ของคำศัพท์สองสามคำและบอกคุณว่าโอเปอเรเตอร์คืออะไร
จากนั้นเราจะเจาะลึกตัวอย่างมากมายของโอเปอเรเตอร์ต่างๆ
ดังนั้นโอเปอเรเตอร์จึงใช้ฟังก์ชันที่ใช้ชื่อสัญลักษณ์
และพวกเขาดำเนินการต่าง ๆ มากมายในโปรแกรมเอง
สิ่งที่คุณทำบ่อยที่สุดคือคุณทำหน้าที่ทางคณิตศาสตร์หรือตรรกะ ดังนั้นคุณจึงทำสิ่งที่เป็นประเภทเลขคณิต
5
บวก 9, 3 บวก 8 หรือคุณเปรียบเทียบสิ่งต่างๆ
เช่น ตัวเลขหรือตัวแปรนี้มากกว่าตัวแปรนี้
และแทนที่จะเรียกรูทีนเฉพาะอย่าง
printf หรือ scanf คุณจะไม่เรียกใช้ฟังก์ชัน
คุณเพียงแค่ใช้สัญลักษณ์ คุณเพียงแค่ใช้ like a character
เช่น สัญลักษณ์น้อยกว่าหรือเครื่องหมายบวก สิ่งเหล่านี้เรียกว่าโอเปอเรเตอร์
ดังนั้นตัวดำเนินการจึงถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าใน c เช่นเดียวกับภาษาอื่น ๆ ที่มีแนวคิดเกี่ยวกับตัวดำเนินการ
และตัวดำเนินการส่วนใหญ่มักจะรวมกับรูปแบบ infix
และนั่นหมายความว่าโอเปอเรเตอร์อยู่ระหว่างข้อมูล
ผมเลยบอกว่าตัวดำเนินการสามารถทำหน้าที่ทางคณิตศาสตร์ได้
แค่ 5 บวก 8
เครื่องหมายบวกอยู่ตรงกลางระหว่าง 5 ถึง 8
และนั่นเรียกว่ารูปแบบ infix คุณสามารถทำได้เช่นบวก 5
8 ซึ่งถือเป็นรูปแบบคำนำหน้า
แล้วรูปแบบ postfix จะเป็นโอเปอเรเตอร์ที่อยู่หลังอาร์กิวเมนต์
ตัวอย่างเช่น 5 8 บวก แต่เราคุ้นเคยมากที่สุดกับวิธีที่คุณทำคณิตศาสตร์ในโรงเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายและทุกที่
ตัวดำเนินการจริงอยู่ระหว่างอาร์กิวเมนต์ ซึ่งเรียกว่าตัวถูกดำเนินการ
ดังนั้นตัวดำเนินการและตัวถูกดำเนินการ คุณอยากคิดถึง 2 คำนั้น
โอเปอเรเตอร์คือสัญลักษณ์ที่แท้จริง และตัวถูกดำเนินการคืออาร์กิวเมนต์ของสัญลักษณ์ที่มักจะอยู่ทางด้านซ้ายและด้านขวา
แต่อีกครั้งก็ขึ้นอยู่กับตัวดำเนินการจริง
เราจะพูดถึงตัวดำเนินการเชิงตรรกะ สิ่งเหล่านี้บางครั้งเรียกว่าตัวดำเนินการบูลีนเนื่องจากส่งคืนค่าจริงหรือเท็จ
และเรารู้ว่าบูลีนคืออะไร อย่างน้อยตัวแปรบูลีน
ดังนั้นจึงเป็นตัวดำเนินการที่ส่งกลับผลลัพธ์บูลีน จริงหรือเท็จ ที่ยึดตามผลลัพธ์บูลีนบูลีนของนิพจน์อื่นหนึ่งหรือ
2 นิพจน์
ดังนั้นเราจึงได้ยินพจน์นี้บ่อยมาก ดังนั้นฉันจึงต้องการกำหนดอย่างเป็นทางการเช่นกัน
เราจะทำอย่างนั้นในอีกสักครู่ และมันแตกต่างจากคำสั่งเล็กน้อยอย่างไร
อีกตัวอย่างหนึ่งของตัวดำเนินการคือตัวดำเนินการเลขคณิต
ดังที่ได้กล่าวไปแล้ว บวกลบ 2 ตัวถูกดำเนินการทางซ้ายและขวา คุณทำการคำนวณ
ตัวดำเนินการอื่นๆ รวมถึงการมอบหมายที่คุณกำลังกำหนดข้อมูล
และเราเคยทำมาแล้วในการท้าทายครั้งก่อนและในการบรรยายครั้งก่อน
และนี่คือสิ่งที่พบบ่อยที่สุด นั่นคือตัวดำเนินการเท่ากับ
แล้วก็มีหลายอย่างเช่นตัวดำเนินการเชิงสัมพันธ์ ซึ่งเป็นตัวดำเนินการเปรียบเทียบจริงๆ
น้อยกว่า ไม่เท่ากัน ที่ใช้กับเครื่องหมายอัศเจรีย์
จากนั้นตัวดำเนินการระดับบิต ซึ่งคุณสามารถดำเนินการกับบิตได้ และเราจะพูดถึงเรื่องนั้นด้วย
นี่เป็นเพียงการออกแบบมาเพื่อให้ข้อมูลเบื้องต้นเล็กน้อยว่าตัวดำเนินการคืออะไรและจะมีประโยชน์มากได้อย่างไร
เพื่อที่จะใช้โอเปอเรเตอร์ได้อย่างแท้จริง คุณต้องเข้าใจคำศัพท์ที่แตกต่างกันสองสามคำ
ฉันได้ใช้คำศัพท์เหล่านี้เป็นสำนวนและข้อความที่ไม่เป็นทางการ
แต่ฉันไม่ได้กำหนดไว้อย่างเป็นทางการ
และสิ่งสำคัญคือต้องรู้ความแตกต่าง เพราะถ้าคุณอ่านหรือเรียนรู้อะไรเกี่ยวกับการเขียนโปรแกรม
คุณจะได้ยิน 2 คำนี้
และคุณอาจปัดมันออกไปและบางทีคุณอาจเข้าใจว่ามันคืออะไร แต่คุณควรรู้ว่ามีความแตกต่างบางอย่าง
โดยปกติ
คุณสามารถระบุความแตกต่างสำหรับคำสั่งส่วนใหญ่ที่ลงท้ายด้วยนิพจน์เซมิโคลอนได้
และนิพจน์จะส่งกลับคำสั่งค่าต่างๆ ไม่จำเป็น
แต่เรามาดูคำจำกัดความที่เป็นทางการกัน
คำสั่งเป็นขั้นตอนการเขียนโปรแกรมพื้นฐานของค
ข้อความสั่งส่วนใหญ่สร้างจากนิพจน์ ดังนั้นคุณจะเห็นชุดค่าผสม
คุณอาจเห็นนิพจน์ภายในคำสั่ง และผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง
ดังนั้นนิพจน์จึงประกอบด้วยตัวดำเนินการและตัวถูกดำเนินการร่วมกัน
และตอนนี้เมื่อเรารู้แล้วว่าตัวดำเนินการเป็นทางการคืออะไร และเรารู้ว่าตัวถูกดำเนินการคืออะไร
ตัวถูกดำเนินการเป็นเพียงอาร์กิวเมนต์ของตัวดำเนินการ
รวมกันเป็นนิพจน์ ตอนนี้เราสามารถพูดได้ว่านิพจน์คืออะไร
ตัวถูกดำเนินการคือสิ่งที่โอเปอเรเตอร์ทำงาน ฉันบอกว่ามันเป็นอาร์กิวเมนต์
ตัวถูกดำเนินการสามารถเป็นค่าคงที่ ตัวแปร หรือผลรวมของ
2 ดังนั้นมันจึงเป็น 5 บวก 8 มันสามารถเป็นตัวแปร x บวก y หรืออาจเป็นตัวแปร
x บวก 8
ทุกนิพจน์มีค่า และโดยทั่วไปนิพจน์จะส่งกลับค่า
ต่อไปนี้คือตัวอย่างนิพจน์
ลบ 6 ลบ
ลบเป็นตัวดำเนินการจริงในค. เป็นโอเปอเรเตอร์ยูนารี โอเปอเรเตอร์ตัวเดียวที่มีอาร์กิวเมนต์เดียว
แล้ว 4 บวก 21 โดยที่ตัวดำเนินการเป็นบวก และอยู่ระหว่าง
2 ค่าคงที่
นี่คือการแสดงออก
แล้วนิพจน์อื่น มันซับซ้อนกว่าเล็กน้อย มีตัวดำเนินการหลายตัว ดาวสำหรับการคูณ
บวกสำหรับการบวก และเครื่องหมายทับสำหรับการหาร
แล้วคุณจะเห็นการมอบหมายซึ่งเท่ากับ q เท่ากับ 5 คูณ 2
นั่นคือที่ที่คุณมีนิพจน์ 5 คูณ 2 ทางด้านขวามือ
คุณมีตัวแปรทางด้านซ้ายมือ รวมกันเป็นคำสั่ง
อีกอันหนึ่งคือ x เท่ากับ บวก บวก q เปอร์เซ็นต์ 3, เราจะพูดถึงพวกนี้
บวก บวก เป็นตัวดำเนินการการเพิ่มขึ้น
เปอร์เซ็นต์เป็นตัวดำเนินการโมดูลัสสำหรับส่วนที่เหลือ
แล้วตัวดำเนินการเปรียบเทียบ q มากกว่า 3, ตัวแปร q มากกว่า 3
แต่สิ่งเหล่านี้เป็นตัวอย่างของการแสดงออก
ถ้อยแถลง เราได้กล่าวว่าสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนประกอบสำคัญของโปรแกรม แต่มีข้อความประเภทต่างๆ
ที่แตกต่างกัน เราได้เรียนรู้วิธีประกาศตัวแปรแล้ว
อันที่จริงเป็นคำแถลง นั่นคือคำประกาศ
ดังนั้นโปรแกรมจะใช้ชุดคำสั่งที่มีไวยากรณ์พิเศษที่ลงท้ายด้วยอัฒภาค
สิ่งเหล่านี้เรียกว่าคำสั่งง่ายๆ
คำสั่งที่เป็นบรรทัดเดียวที่ลงท้ายด้วยอัฒภาค
คุณยังสามารถมีคำสั่งผสม ซึ่งฉันจะบอกคุณในอีกสักครู่
แต่คำสั่งเป็นหลักคำสั่งกับคอมพิวเตอร์
ดังนั้น คำสั่งประกาศ ชนิดข้อมูล ตามด้วยชื่อตัวแปร แล้วตามด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
นั่นเป็นตัวอย่าง
คำแถลงการมอบหมาย Jason เท่ากับ 5
มันใช้ตัวดำเนินการมอบหมาย มันไม่ใช่การแสดงออก
แค่เจสันเท่ากับ 5
คำสั่งเรียกใช้ฟังก์ชัน เมื่อคุณเรียกใช้ฟังก์ชัน printf
นั่นคือฟังก์ชันเดียวที่เรารู้จัก และเราเรียกเจสันว่าผ่าน
คำสั่งโครงสร้าง เรายังไม่ได้เรียนรู้ไวยากรณ์นี้หรือคำหลักนี้ในขณะที่
แต่นี่เป็นลูปที่มีคำสั่งเดียวในบรรทัดเดียวที่ลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
คำสั่ง return คือเมื่อเราส่งคืนข้อมูลจากฟังก์ชัน
อีกครั้ง เราไม่เข้าใจความหมายทั้งหมดอย่างถ่องแท้ แต่คุณเห็นว่ามันลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
นี่เป็นข้อความประเภทต่างๆ
ดังนั้น c ถือว่านิพจน์ใด ๆ เป็นคำสั่งถ้าคุณต่อท้ายอัฒภาค
นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมบางส่วนจึงดูยุ่งยากเล็กน้อย เมื่อคุณเห็น Jason เท่ากับ
5 คุณอาจเคยคิดว่านั่นเป็นนิพจน์เพราะมีตัวดำเนินการมอบหมาย
แต่เนื่องจากมีเครื่องหมายอัฒภาค จึงเรียกว่าคำสั่ง
อีกครั้งไม่จำเป็นต้องสำคัญอย่างยิ่งที่จะรู้ แต่คุณอาจเห็นคำศัพท์เหล่านี้ทั่วๆ
ไป และคุณจะต้องถามตัวเองว่าสำนวนอะไร
ดังนั้นคำสั่งนิพจน์ที่ลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัฒภาคหรือคำสั่งเองหรือเรียกว่าคำสั่งนิพจน์
ดังนั้นใน c การมีแค่ตัวเลขกับอัฒภาคจึงถูกกฎหมาย
แม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรเลยและสิ้นเปลือง แต่ก็โอเค เช่นเดียวกับ
3 ลบ 4, อัฒภาค นั่นคือนิพจน์ปกติ แต่ลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
ดังนั้นมันจึงเป็นคำสั่งนิพจน์ แต่คุณไม่ได้ทำอะไรกับมัน คุณไม่ได้กำหนดมัน
แต่มันใช้ได้อย่างสมบูรณ์ แต่ไม่มีเหตุผลที่จะทำ 2 ตัวอย่างนั้น
คำสั่งผสมแตกต่างจากคำสั่งเดียวที่คุณมีอัฒภาคต่อท้ายเล็กน้อย
สิ่งเหล่านี้มักจะอยู่ภายในบล็อคของโค้ด
และฉันพยายามจะบอกคุณว่าบล็อกของรหัสก่อนหน้านี้คือที่ที่คุณมีวงเล็บ
แต่นี่คือที่ที่คุณมีหลายประโยค แล้วรวมกลุ่มเข้าด้วยกันโดยใช้เครื่องหมายปีกกา
และที่เรียกว่าบล็อก
ตัวอย่างที่จะเป็นแบบนี้ ดัชนี int เท่ากับ 0 นั่นคือคำสั่งเดียว
ลงท้ายด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
ในขณะที่ดัชนีน้อยกว่า
0 นี่คือการวนรอบในขณะที่ คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจความหมาย แต่สิ่งที่ควรสังเกตคือเหล็กจัดฟันเหล่านี้
เหล็กค้ำเริ่มต้น อยู่ด้านซ้ายและด้านซ้าย
เหล็กค้ำยัน อยู่ที่ด้านขวาหรือปลาย อันเป็นเหล็กจัดฟันด้านขวา
ดูเหมือนฟังก์ชันหลักที่รูทีนหลักมีวงเล็บปีกกาซ้ายและขวา
และฉันพูดถึงว่าเป็นบล็อกของรหัส
ดังนั้นบล็อกของรหัสเป็นเพียงหลายคำสั่ง
แต่นั่นก็เรียกว่าคำสั่งผสมเช่นกัน
และเราจะพูดถึงบล็อคและวิธีที่คุณสามารถใช้วงเล็บปีกกาสำหรับ while, looping
และ if conditionals และอื่นๆ แต่อีกครั้ง ภาพรวมโดยย่อ ตอนนี้เราจะไปดูตัวอย่างของโอเปอเรเตอร์บางตัวที่ได้รับการสนับสนุนและวิธีใช้งาน
ขอขอบคุณ.