Witam i witam ponownie. Jesteśmy w nowej sekcji.
W tej sekcji porozmawiamy o operatorach. Chciałem więc tylko krótko omówić
kilka terminów i powiedzieć, czym są operatorzy.
A potem zagłębimy się w wiele przykładów
różnych operatorów.
Dlatego operatorzy używają funkcji, które używają nazwy symbolicznej.
I wykonują różne czynności w samym programie.
Najczęstszym typem rzeczy, które robisz, jest wykonywanie funkcji matematycznych lub logicznych, więc
robisz rzeczy arytmetyczne. 5 dodać 9, 3
dodać 8 lub porównać rzeczy,
takie jak czy ta liczba lub zmienna jest większa niż ta zmienna.
Zamiast wywoływać określoną procedurę,
taką jak printf lub scanf, nie wywołujesz funkcji.
Używasz tylko symbolu. Po prostu używasz jak znaku,
takiego jak symbol mniejszy niż lub symbol plusa. Nazywa się to operatorami.
Tak więc operatory są predefiniowane w c, podobnie jak inne języki mają tę koncepcję operatorów.
Większość operatorów łączy się ze stylem wrostków.
A wszystko to oznacza, że operatorzy między
danymi.
Więc wspomniałem, że operatorzy mogą wykonywać funkcje matematyczne, tylko 5
plus 8.
Plus jest pośrodku między 5 a 8.
I to jest określane jako styl wrostek. W rzeczywistości możesz zrobić plus
5 8, co jest uważane za styl przedrostka.
I wtedy styl postfiksowy byłby operatorem po argumentach.
Na przykład 5 8 plus. Ale najbardziej znamy
się na matematyce w liceum i wszędzie indziej,
rzeczywisty operator znajduje się pomiędzy argumentami, który jest nazywany operandem.
Więc operatory i operandy, chcesz pomyśleć o tych dwóch terminach.
Operator jest rzeczywistym symbolem, a
operand to argumenty symbolu, które zwykle znajdują się po lewej i prawej stronie.
Ale znowu zależy to od faktycznego operatora.
Więc porozmawiamy o operatorach logicznych. Są one czasami nazywane
operatorami boolowskimi, ponieważ zwracają wartości prawda lub fałsz.
I wiemy, co to jest Boolean, przynajmniej zmienna Boolean.
Jest to więc operator, który zwraca wynik logiczny, prawda lub fałsz, który jest oparty
na wyniku boolowskim jednego lub dwóch innych wyrażeń.
Dlatego też często słyszeliśmy to wyrażenie. Więc chciałem to również formalnie zdefiniować.
Zrobimy to za chwilę i jak to się trochę różni od stwierdzenia.
Innym przykładem operatora byłyby operatory arytmetyczne, jak wspomniałem,
plus minus, 2 operandy po lewej i prawej stronie, wykonujesz obliczenia.
Inne operatory obejmują przypisanie, w którym przypisujesz dane.
Zrobiliśmy to w poprzednich wyzwaniach i na poprzednich
wykładach.
I to jest najczęstsza rzecz, to jest operator równości.
Są też takie rzeczy, jak operatory relacyjne, które są tak naprawdę operatorami porównania, mniej
niż, nie równe, które są używane z wykrzyknikiem.
A potem operatory bitowe, w których można wykonywać operacje na bitach,
o czym również porozmawiamy.
Ma to na celu tylko krótkie wprowadzenie do tego, czym jest operator i jak może być bardzo przydatne.
Aby naprawdę używać operatorów, musisz zrozumieć kilka różnych terminów.
Używałem tych terminów jako przypadkowe
wyrażenia i stwierdzenia, ale formalnie ich nie zdefiniowałem.
Ważne jest, aby znać różnicę, ponieważ jeśli przeczytasz lub
dowiesz się czegoś o programowaniu, usłyszysz te dwa terminy.
Być może odgarniłeś je i być może rozumiesz, czym one są, ale powinieneś
wiedzieć, że istnieją pewne różnice. Zwykle można zidentyfikować różnice
dla większości instrukcji kończących
się średnikami, wyrażenia nie muszą, a wyrażenia zwracają wartości
- instrukcje niekoniecznie.
Ale przejdźmy przez formalną definicję.
Instrukcje są podstawowymi krokami programowania c.
Większość instrukcji jest zbudowana z wyrażeń, więc widzisz kombinację.
W instrukcji możesz zobaczyć wyrażenie. Podam przykład.
Zatem wyrażenie składa się z kombinacji operatorów i operandów.
A teraz, gdy wiemy, czym formalnie jest operator i wiemy,
czym jest operand, operand to
tylko argumenty operatora, które razem tworzą wyrażenie. Możemy teraz właściwie powiedzieć, czym jest wyrażenie.
Operandy są tym, na czym operuje operator, wspomniałem, że to argumenty.
Operandy mogą być stałymi, zmiennymi lub kombinacjami 2, więc może
to być 5 dodać 8, może to być zmienna x plus y
lub zmienna x plus 8.
Każde wyrażenie ma wartość, a wyrażenia zazwyczaj zwracają wartości.
Oto kilka przykładów wyrażeń,
minus 6 minus.
Minus jest faktycznym operatorem w c. Jest to operator jednoargumentowy,
pojedynczy operator z pojedynczym argumentem.
A potem 4 dodać 21, gdzie operator jest plusem i jest
pomiędzy 2 stałymi.
To jest wyrażenie.
A potem kolejne wyrażenie jest trochę bardziej skomplikowane, wiele operatorów, gwiazdka do
mnożenia, plus za dodawanie, a następnie ukośnik do dzielenia.
I wtedy widzisz przypisanie, które jest równe q równe 5 razy 2,
to jest tam, gdzie masz wyrażenie 5
razy 2 po prawej stronie, masz zmienną po lewej stronie, razem tworzą one instrukcję.
Innym jest x równa się plus plus q procent 3,
będziemy mówić o tym plusie jako operatorze inkrementacji.
Procent jest operatorem modułu dla reszty.
Następnie operator porównania q jest większy niż 3, a zmienna q jest większa niż 3.
Ale to są przykłady wyrażeń.
Instrukcje, wspomnieliśmy, że są elementami składowymi programu, ale
są różne typy instrukcji. Dowiedzieliśmy się już, jak deklarować zmienne.
To jest właściwie oświadczenie, to jest oświadczenie deklaracji.
Tak więc program użyje serii instrukcji ze specjalną składnią zakończoną średnikiem.
Nazywa się to prostymi stwierdzeniami.
Instrukcje składające się z pojedynczych wierszy zakończonych średnikiem.
Możesz również mieć złożone instrukcje, które powiem ci za chwilę.
Ale stwierdzenie jest zasadniczo instrukcją dla komputera.
Czyli instrukcja deklaracji, typ danych, po którym następuje nazwa zmiennej, a następnie średnik.
To jest przykład.
Oświadczenie przypisania, Jason równa się 5.
Używa operatora przypisania. To nie jest wyrażenie.
Po prostu Jason równa się 5.
Instrukcja wywołania funkcji. Kiedy wywołujesz funkcję printf,
jest to jedyna znana nam funkcja. I nazywamy to Jasonem.
Instrukcja Structure, nie nauczyliśmy się jeszcze tej składni ani tego słowa kluczowego
while, ale jest to pętla, w której ma pojedynczą instrukcję w pojedynczym wierszu zakończoną średnikiem.
Instrukcja return ma miejsce, gdy zwracamy dane z funkcji.
Ponownie, nie w pełni rozumiemy, co to oznacza,
ale widzisz, że kończy się średnikiem. To są różne rodzaje oświadczeń.
Więc c traktuje dowolne wyrażenie jako instrukcję, jeśli dodasz średnik.
Dlatego niektóre z tych rzeczy wyglądają na trochę skomplikowane. Kiedy widzisz, że Jason
równa się 5, początkowo mogłeś pomyśleć, że jest to wyrażenie, ponieważ ma operator przypisania.
Ale ponieważ ma średnik, w rzeczywistości jest nazywana instrukcją.
Znów niekoniecznie jest to bardzo ważne, aby wiedzieć, ale prawdopodobnie widzisz te
terminy w każdym miejscu i będziesz po prostu zadawać sobie pytanie, jakie wyrażenie, dlaczego ciągle mówią wyrażenie.
Czyli instrukcje wyrażeń, które kończą
się średnikiem lub wyrażenia same w sobie lub
określane jako instrukcje wyrażeń.
Więc w c jest to całkowicie legalne, aby mieć po prostu liczbę i średnik.
Nawet jeśli nic nie robi i jest marnotrawstwem, ale jest w porządku i to samo, co
3 odjąć 4, średnik. Zwykle jest to wyrażenie,
ale kończy się średnikiem, więc jest to wyrażenie wyrażenia, ale nic z nim
nie robisz, nie przypisujesz go, ale jest całkowicie poprawne, ale nie
ma powodu, aby robić te dwa przykłady.
Instrukcje złożone trochę inne niż pojedyncze instrukcje, w których na
końcu znajduje się tylko średnik.
Zwykle znajdują się one w blokach kodu.
Próbowałem ci powiedzieć, jaki blok kodu jest wcześniej, w którym znajdują się nawiasy.
Ale w tym miejscu masz po prostu wiele instrukcji, a następnie grupują je
razem za pomocą nawiasów klamrowych. I to jest określane jako blok.
Więc przykład, który wyglądałby mniej więcej tak, indeks int równa się 0,
to jest pojedyncza instrukcja zakończona średnikiem.
Chociaż indeks jest mniejszy
niż 0, jest to pętla while. Nie musisz rozumieć, co to oznacza,
ale to, co powinieneś tutaj zauważyć, to te szelki.
Nawias początkowy znajduje się po lewej, a
po lewej nawiasie klamrowym rozpoczynającym nawias końcowy znajduje się po prawej stronie lub na końcu,
który jest nawiasem prawym.
Wygląda jak główna funkcja, w której główna procedura ma lewy
i prawy aparat ortodontyczny. Wspomniałem, że to blok kodu.
Tak więc blok kodu to po prostu wiele
instrukcji, ale jest to również określane jako instrukcja złożona.
Będziemy rozmawiać o blokach io tym, jak możesz używać tych nawiasów klamrowych do instrukcji while,
pętli, warunkowych if i tak dalej. Ale znowu, krótkie omówienie,
przejdziemy teraz do kilku przykładów obsługiwanych operatorów i jak ich używać.
Dziękuję Ci.