Cześć i witaj.
W tym filmie chcę zademonstrować rozwiązanie poprzedniego wyzwania.
Zasadniczo rozwiązanie programu napisanego w c, który wypisze
obwód i pole prostokąta.
Zacznę więc od bloków kodu i najpierw utworzę nowy projekt.
Otrzymam wymowne imię. Myślę, że nadam
mu nazwę prostokątem i zostanie umieszczony wewnątrz
naszej zwykłej ścieżki do katalogu. Mogę utworzyć nowy projekt, po prostu przechodząc do
pliku nowego projektu.
Mam zamiar wybrać aplikację konsolową, co oznacza, że jest po prostu
wyświetlana na konsoli na ekranie, nie jest to aplikacja graficzna ani nic takiego.
Idę uderzyć. Mam zamiar
wybrać c standardowe rzeczy. Nazwę ten prostokąt projektu.
Stworzy dla mnie plik projektu. Umieści to w moim zwykłym obszarze pobierania.
Idę dalej i mam zamiar stworzyć konfiguracje debugowania i wydania.
I powiem koniec.
Spowoduje to automatyczne wygenerowanie dla mnie pliku źródłowego c o nazwie main. do.
Zamierzam to wykorzystać. Wszystko to polega na umieszczeniu tam kodu
szablonu, aby wydrukować pewne informacje, nie muszę tego robić.
Zamierzam zachować dwa standardowe elementy.
Mógłbym dodać komentarze na początku pliku, to dobra praktyka.
W przypadku tej demonstracji niekoniecznie zamierzam to zrobić. Ale jeśli chcę dodać komentarz wielowierszowy,
po prostu umieściłbym Waszego znajomego autora, autora typowych rzeczy.
I chyba zrobię to w celach edukacyjnych.
Celem
tego programu
jest obliczenie pola pola prostokąta.
A potem mógłbym również wpisać datę, ale
chcę zakończyć ten wielowierszowy komentarz ukośnikiem z gwiazdką.
Zobaczysz moje dwie dyrektywy include w wierszach 5 i 6.
Dołączam standardowe io do wejścia, wyjścia, ponieważ
chcę użyć funkcji printf.
Biblioteki standardowe zawierają również inne ważne rzeczy, ale
możemy ich nie używać. Więc ten program obliczy pole powierzchni.
Wspomniałem w wymaganiach, że musimy stworzyć pewne zmienne.
Aby utworzyć zmienne, musimy określić typ danych, a
także podać nazwę zmiennej, a następnie możemy również chcieć je zainicjować.
Musimy stworzyć zmienne dla szerokości i wysokości, które powinny być typu double.
Sposób, w jaki to robimy, polega na tym, że mówimy po prostu double, to jest typ danych.
Mówimy nazwę naszej zmiennej, którą chcemy uzyskać znaczącą nazwę, więc po prostu powiemy podwójną szerokość
dla naszej pierwszej.
Zamierzamy nadać temu jakąś wartość, cokolwiek zechcemy.
Powiemy 32. 5, 32. 3. Zakończymy to średnikiem.
Stworzymy kolejną zmienną dla wysokości.
Tutaj nadamy mu inną wartość.
Sposób, w jaki możemy przypisać wartości do zmiennych, polega na użyciu tego operatora równości.
To przypisywanie wartości zmiennej.
Tutaj powiemy tylko 15. 3.
Teraz pamiętajcie, moglibyśmy stworzyć te zmienne w tej samej linii, ale nie
możemy ich zainicjować w tej samej linii. Mógłbym tu wstawić przecinek i powiedzieć wysokość, ale
nie zostaną one zainicjalizowane do tej wartości. Musiałbym zainicjować je w innej linii.
Więc po prostu utworzę obie zmienne w oddzielnych wierszach i przypiszę
je, aby zainicjować je również w tej samej linii.
Mógłbym je później zastąpić
i przypisać inne wartości, jeśli chciałbym.
Ale stworzyłem do moich dwóch zmiennych. Muszę również utworzyć zmienne dla mojego
obwodu i obszaru.
Teraz nie wiem jeszcze, czemu to będzie równe, ponieważ zostaną obliczone.
Więc po prostu je utworzę i zainicjuję je na 0.
Moglibyśmy powiedzieć 0. 0, ponieważ jest podwójna.
To samo z obszarem.
Zamierzam również zainicjować to na 0. 0.
Inicjowanie wszystkich zmiennych jest zawsze dobrym zwyczajem.
Teraz,
gdy mamy już nasze zmienne, musimy faktycznie wykonać obliczenia.
Nie nauczyliśmy się jeszcze w pełni, jak
używać operatorów, ale bardzo łatwo jest wykonywać operatory równań matematycznych w programie.
Używasz tradycyjnych operatorów, których używałbyś w dowolnej klasie matematycznej.
W tym przypadku chcę przypisać wartości do obwodu
do obliczeń. Więc powiem obwód
i przypiszę go za pomocą symbolu równości.
Powiem tylko, że obwód będzie
równy 2. 0 razy, używając gwiazdki, a
następnie w nawiasach, ponieważ chcę mieć pierwszeństwo.
Powiem tylko wysokość plus szerokość.
A potem zakończę to
stwierdzenie średnikiem, który przypisuje nowe dane do naszej
zmiennej obwodowej, głównie 32. 3 plus 15. 3 razy 2.
I zamierzam przypisać obszar równy szerokości razy
wysokość.
W ten sposób obliczasz pole prostokąta. Użyj gwiazdki do mnożenia i po
prostu określ nazwy zmiennych.
Zatem szerokość i wysokość to zmienne, które chcemy pomnożyć.
Ostatnią rzeczą, którą chcę zrobić w moim programie, jest wyświetlenie tego wyniku, aby sprawdzić, czy jest poprawny.
Mogę użyć funkcji printf do wyświetlenia danych wyjściowych.
A kiedy chcę wyświetlić wartości zmiennych, muszę podać specyfikatory formatu.
Ale pamiętaj, funkcja printf najpierw przyjmuje ten pierwszy argument.
Wszystko, co znajduje się w cudzysłowie, zostanie wyświetlone na ekranie.
Więc tutaj chcę tylko powiedzieć i moglibyśmy
wydrukować wszystkie trzy zmienne lub po prostu wydrukować obwód.
Powiedzmy, że obwód
to, a po to chcę wydrukować wartość zmiennej.
Więc muszę użyć specyfikatora formatu.
Możemy użyć specyfikatora formatu, wykonując symbol procentu.
Po procencie musimy określić rodzaj danych.
Tutaj wyświetlamy liczby podwójne, które są zmiennoprzecinkowymi, więc możemy powiedzieć procent f.
A następnie dane, które chcemy wyświetlić, muszą być oddzielone
przecinkiem, a następnie nazwą. Tutaj chcemy po prostu
wyświetlić obwód, a następnie chcemy zakończyć go średnikiem.
Chcemy również wyświetlić obszar. Więc znowu użyjemy printf.
Tutaj w środku powiemy tylko, że obszar jest.
I znowu powiemy procent f dla zmiennej.
A potem będziemy mieli przecinek, który powiemy, pole.
I to jest w zasadzie program. Teraz na pewno chcesz wprowadzić
zmiany, rób różne rzeczy.
W ostatnim wierszu zwracamy 0, wyjaśnimy to później, gdy będziemy mówić o funkcjach.
Ale na razie po prostu wiem, to standard. Więc teraz wciskam ctrl s lub zapiszę wszystko.
Pójdę w górę i zbuduję to. Miejmy nadzieję, że nie będzie błędów kompilacji. Nie ma.
Teraz go poprowadzę. Jedyną rzeczą, której
nie dodałem, było wysunięcie wiersza. Więc trudno będzie to przeczytać.
Pozwólcie, że użyję sekwencji ucieczki, aby powiedzieć odwrotny ukośnik n.
Po wydrukowaniu obwodu chcę dodać nowy wiersz.
Pamiętaj, sekwencje ucieczki to akcje, które są interpretowane przez kompilator
w celu zrobienia czegoś i
są reprezentowane przez te dziwne sekwencje znaków.
W tym przypadku odwrotny ukośnik n reprezentuje znak nowego wiersza, odwrotny ukośnik t oznaczałby tabulator.
Więc zapiszmy ponownie, zbudujmy go ponownie.
Tym razem uruchommy go, a wyjście powinno być nieco lepiej sformatowane.
Więc kiedy go uruchomimy, zobaczymy
obwód 95. 2000,
powierzchnia to 494. 19000.
I to te dwa obliczenia i wygląda na poprawne,
ponieważ 2 razy 32 dodać 15. 3 czyli 2
razy 47. 6 czyli 95.
2. Więc to prawda.
Szerokość razy wysokość to 32. 3 razy 15. 3.
Nie mogę tego zrobić w mojej głowie. Ale jeśli postawię kalkulator, na pewno będzie to 494. 1900.
Zauważysz również, że są one drukowane w oddzielnych wierszach, ponieważ używasz odwrotnego ukośnika n
i są ładnie sformatowane.
Teraz powiedzmy, że chcę wydrukować więcej niż jedną
wartość zmiennej, powiedzmy, że chcę wydrukować szerokość i wysokość.
Mogę powiedzieć, że obwód jest i mogę dodać więcej specyfikatorów formatu. Właściwie mogę powiedzieć,
że szerokość to, a następnie
dodać specyfikator formatu dla szerokości, a
następnie wstawić przecinek.
Następnie powiedz, że wysokość to, a następnie
umieść specyfikator formatu. Więc dla każdego procenta
f musimy mieć przecinek poza podwójnymi cudzysłowami, aby przedstawić tę zmienną.
Więc pierwszy procent f będzie szerokością, więc to musi być mój pierwszy.
Druga będzie wysokością, trzecia obwodem.
Miejmy nadzieję, że to ma sens. Zobacz, co tu zrobiłem. Drukuję wiele zmiennych na jednym printf.
Możesz więc podać wiele procent.
Po prostu są mapowane na jakiekolwiek przecinki.
Zatem procent f zostanie zmapowany na
szerokość, pierwszy procent f. Drugi procent f zostanie zmapowany na wysokość.
Trzeci zostanie zmapowany na obwód.
A teraz znowu zapisuję to i buduję.
A do wyjścia powinniśmy teraz zobaczyć, oprócz
wyświetlanego obwodu, również szerokość i wysokość.
Więc kiedy to uruchomię,
zobaczymy, że szerokość jest wyświetlana jako 32. 300, wysokość
15. 3000, obwód
95. 2. Więc wypisaliśmy trzy zmienne.
Może chcemy się pozbyć niektórych z tych zer.
Właściwie moglibyśmy dodać. 2, proc.
2, aby sformatować go do dwóch miejsc po przecinku, zobaczmy, czy to zadziała.
Zobaczmy więc, co to robi. Wysokość i szerokość chcę, żeby było bardziej
precyzyjne, skompilowane. Zobaczmy więc, czy działa.
A kiedy go uruchomię, w rzeczywistości wyświetla 32. 30,15. 30, ponieważ
podałem procent 2 kropki
2f, to wyświetla to tylko z dwoma miejscami po przecinku.
Możesz więc pobawić się tymi specyfikatorami formatu.
I to są podstawy. Stworzyliśmy kilka zmiennych.
Zdefiniowaliśmy typy danych dla tych zmiennych.
Przypisaliśmy im wartości danych za pomocą symbolu równości,
wykonaliśmy obliczenia i wyświetliliśmy wynik.
Gdybyśmy stawali się naprawdę ambitni, moglibyśmy zamiast zakodować
je na sztywno do 32. 3, moglibyśmy dodać kilka
parametrów do naszych danych int i
przekazać.
A potem musielibyśmy zrobić coś
takiego i musielibyśmy faktycznie przypisać to, co kiedykolwiek zostało przekazane.
W rzeczywistości zamienilibyśmy go na podwójny i musielibyśmy zrobić coś takiego, najpierw
przekonwertować go na podwójny.
Ale to jest coraz bardziej zaawansowane, biorąc pod uwagę to, czego się tutaj uczymy. Ale to faktycznie
wymagałoby dwóch parametrów i przypisania ich.
Więc bądź trochę inny, musielibyśmy wtedy wybrać nasz projekt
i musielibyśmy ustawić argumenty programu. Tutaj możemy po prostu
określić, że jest to 44 i
28.
Zobaczmy teraz, co się tutaj stanie. Teraz budujemy i biegniemy.
Powinien używać 44
i 28 do naszych obliczeń. I używa 44 i 28, i
wykonuje tam inne obliczenia.
Ale to wyprzedza nas.
Po prostu nie używajmy argumentów programu, ale możesz sprawdzić, jak to zrobić i
po prostu przypisać zakodowane wartości do tego, co chcemy ponownie.
Dostarczę ci to źródło i plik zip, abyś mógł rzucić
okiem na kod źródłowy, jeśli jesteś zdezorientowany.
Prawdopodobnie powinniśmy również podać tutaj komentarze jednowierszowe.
Moglibyśmy powiedzieć coś w rodzaju deklarowania zmiennych.
Ponownie, komentarze są przyjemne, ponieważ pomagają
w dokumentowaniu kodu. Można powiedzieć, że
wykonuje
obliczenia obwodu, a ostatnia może wyświetlać dane wyjściowe.
Ponownie, wiele z tego jest intuicyjnych.
Ale jeśli ktoś jest zupełnie nowy, może się zdezorientować, więc podaj komentarze.
A więc wiele rzeczy, na których ponownie się tutaj skupiliśmy. Miejmy nadzieję, że
pomogło to w zrozumieniu zmiennych,
typów danych, używaniu printf do wyświetlania zmiennych, specyfikatorów
formatu i sekwencji ucieczki. Dziękuję Ci.