สวัสดีและยินดีต้อนรับกลับ
ในการบรรยายครั้งนี้ ฉันต้องการ พูดคุยเกี่ยวกับตัวระบุรูปแบบ
นี่คือในส่วน สำหรับตัวแปรและชนิดข้อมูล
และเหตุผลก็คือมันมาก สำคัญเพื่อให้สามารถแสดงค่าของตัวแปรเป็นเอาต์พุตได้
และตัวระบุรูปแบบ โดยทั่วไปจะช่วยให้คุณทำอย่างนั้นได้
เลยอยากยกตัวอย่าง ของการแสดงวิธีการแสดงค่าของตัวแปร
และเราจะไปที่ ใช้ตัวระบุรูปแบบเพื่อระบุประเภทของข้อมูลที่เราต้องการแสดง
ดังนั้นตัวระบุรูปแบบจึงถูกใช้เมื่อ การแสดงตัวแปรเป็นเอาต์พุต
คุณยังสามารถใช้สำหรับการแปลง ข้อมูล แต่เราจะพูดถึงการใช้เอาต์พุตนี้ในตอนนี้
พวกเขาระบุประเภทของข้อมูลของ ตัวแปรที่คุณต้องการแสดง
ตัวอย่างเช่น หากคุณประกาศ an จำนวนเต็มชื่อ sum และเท่ากับ 89 และคุณต้องการแสดงว่า
ผลรวมตัวแปร สิ่งที่คุณจะทำคือคุณจะใช้ฟังก์ชัน printf
และมันก็ดูแปลก ๆ ใช่ไหม
สิ่งที่คุณควร สังเกตว่าใน printf นี้มีสัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์อยู่ที่นั่นจริงๆ
และในแบบที่คุณกำลังจะเป็น สามารถระบุตัวระบุรูปแบบได้โดยใช้สัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์นั้น
ดังนั้นตัวระบุรูปแบบจึงเหมือนกัน ความหมายของชื่อในการระบุรูปแบบของข้อมูล
และโดยพื้นฐานแล้วควรจัดรูปแบบหรือแสดงบางสิ่งอย่างไร
ในตัวอย่างนี้ printf เป็นฟังก์ชันที่เราใช้แสดงผล
เรารู้วิธีการทำเช่นนี้ เพราะเรามีตัวอย่างและความท้าทายที่แตกต่างกันมากมาย
Printf เป็นฟังก์ชัน
ฟังก์ชั่นอีกครั้งเราไม่ได้พูดคุย เกี่ยวกับฟังก์ชันโดยละเอียด
แต่แนวคิดทั่วไปของฟังก์ชันเพียง หมายความว่าเป็นกลุ่มของรหัส
เป็นแนวทางในการจัดงาน สิ่งต่างๆ เช่น อัลกอริธึมอาจอยู่ภายในฟังก์ชัน
ฟังก์ชันมีไวยากรณ์เฉพาะใน c ที่คุณเห็นในวงเล็บด้วย
เราจึงรู้ว่าหน้าที่หลักคือ วิธีที่คุณเข้าสู่โปรแกรม
อย่างน้อยเราก็คุ้นเคย ฟังก์ชันหนึ่งที่เรียกว่าฟังก์ชันหลัก
เรายังได้เรียนรู้เกี่ยวกับ printf เพราะนั่นเป็นหนึ่งในฟังก์ชันที่คุณใช้เพื่อ
แสดงผลไปยังคอนโซล
จึงเป็นสิ่งสำคัญที่จะเข้าใจ ฟังก์ชันพื้นฐานทั้งสองนั้น
เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจทุกอย่าง เกี่ยวกับการทำงานจนถึงจุดนี้
เราแค่ต้องรู้ว่า ฟังก์ชั่นสามารถเรียกใช้หรือเรียกให้ทำอะไรก็ได้
และในกรณีนี้ เรากำลังใช้ตัว ฟังก์ชัน printf เพื่อแสดงเอาต์พุต และเรากำลังบอกให้แสดงอะไรตาม
ว่ามีอะไรอยู่ในวงเล็บเหล่านี้
ดังนั้น printf จึงเป็นฟังก์ชัน มันสามารถ แสดงผลลัพธ์ของตัวแปร
ถึงจุดนี้ถ้าเราต้องการ แสดงบางอย่างโดยใช้ printf เราเพิ่งใส่เครื่องหมายคำพูดคู่
และเราเห็นข้อความออกไปที่หน้าจอ
แต่จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณ ต้องการพิมพ์ตัวแปร
เมื่อคุณต้องการพิมพ์ ตัวแปร คุณต้องระบุประเภทของข้อมูลสำหรับสิ่งนั้น
ตัวแปรที่คุณต้องการพิมพ์
ฟังก์ชัน printf ต้องการข้อมูลนั้น
ดังนั้นถ้าคุณดู printf แล้วคุณ พยายามวิเคราะห์ว่าคุณไม่รู้อะไรเกี่ยวกับฟังก์ชั่นเลย
แต่สิ่งที่ควรติดคุณคือ เฮ้ มันจากไปแล้ว วงเล็บและวงเล็บขวา
มีเครื่องหมายจุลภาคอยู่ในนั้น
มีใบเสนอราคาอยู่ในนั้น
ก่อนอื่น คุณจะรู้ว่ามัน ทำงานเพราะวงเล็บ
และในวงเล็บมีอะไรบ้าง สิ่งที่เรียกว่าอาร์กิวเมนต์ของฟังก์ชัน
เป็นข้อมูลที่คุณกำลังส่ง ถึงฟังก์ชั่นที่ใช้งานได้จริงก็ไม่สำคัญ
ที่คุณเข้าใจทั้งหมดนี้ แต่เป็นข้อโต้แย้งและ
อาร์กิวเมนต์คั่นด้วยเครื่องหมายจุลภาค
ดังนั้น อาร์กิวเมนต์แรกสำหรับ ฟังก์ชัน printf คือทุกอย่างที่อยู่ในเครื่องหมายคำพูดคู่นั้น
อาร์กิวเมนต์ที่สองจะ เป็นผลรวมของตัวแปรนั้น
ดังนั้นข้อโต้แย้งแรก มีการแสดงสิ่งที่คุณต้องการให้แสดงเป็นผลลัพธ์
ทุกอย่างในเครื่องหมายคำพูดคู่
และถึงจุดนี้พวกเรา สามารถแสดงข้อความได้
แต่สัญลักษณ์ร้อยละ d นั้นและ แบ็กสแลช n นั้น เรารู้ว่าแบ็กสแลช
n เป็นลำดับหลีก
ถ้าเราลองพิมพ์ออกมา นั่นคือ กำลังจะพิมพ์ไลน์ฟีด
แต่เปอร์เซ็นต์ d ทำอะไร
เปอร์เซ็นต์ d คือ โดยพื้นฐานแล้วพูดว่าเมื่อคุณเห็นสัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์อย่า
จริง ๆ แล้วพิมพ์ออกมาเป็นเปอร์เซ็นต์
พิมพ์ว่าอาร์กิวเมนต์ต่อไปคืออะไร
เปอร์เซ็นต์ d จะไปที่ จริง ๆ แล้วถูกสอดแทรกหรือแมปกับผลรวมของตัวแปร
พร้อมกับการแสดงของ สตริงอักขระ ผลรวมคือ ทันทีหลังจากแสดงผลรวมเป็นเปอร์เซ็นต์
d จะถูกแมปกับตัวแปรที่คุณต้องการแสดงเช่นกัน
แล้วแบ็กสแลช n จะไปที่ ถูกตีความว่าเป็นฟีดไลน์
นี่จะแสดงผลรวมเป็น มูลค่ารวมแล้วป้อนบรรทัด
ตอนนี้สัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์บอกคุณ ว่าเป็นตัวระบุรูปแบบ
d กำลังบอกคุณ ว่าเป็นจำนวนเต็ม
และขึ้นอยู่กับชนิดของสิ่งนั้น data สิ่งที่อยู่หลังสัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์จะเปลี่ยนไป
อะไรก็เกิดขึ้นได้ ด้วยฟังก์ชัน printf
อักขระเปอร์เซ็นต์คือ สิ่งที่สำคัญในแง่ของตัวระบุรูปแบบ
เป็นตัวละครพิเศษ รับรู้โดยฟังก์ชัน printf
และสิ่งที่ตามมาทันที สัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์นั้นจะระบุประเภทของ
ข้อมูลที่เราต้องการพิมพ์
ประเภทของข้อมูลที่เราต้องการ การพิมพ์จะเป็นแค่ตัวอักษรตัวเดียวแบบนี้คือ
d
ข้อมูลที่เราจะไป ที่จริงพิมพ์อยู่หลังเครื่องหมายจุลภาค
จึงใส่ได้หลากหลาย สัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์ในนั้นเพื่อพิมพ์ข้อมูลหลายประเภทและ
เราจะพูดถึงตัวอย่าง
นี่คือตัวอย่าง ที่ซึ่งเรากำลังสร้างตัวแปรบางประเภทที่แตกต่างกัน
เรากำลังสร้างจำนวนเต็ม ตัวแปร ตัวแปรลอย ตัวแปรคู่
และตัวแปรอักขระ
และเรากำลังมอบหมายสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด ค่าข้อมูลที่แตกต่างกันสำหรับพวกเขา
เราต้องการแสดงสิ่งเหล่านี้ ค่าตัวแปรจริง
แล้วสิ่งที่คุณควรเห็น ที่นี่ในตัวอย่าง printf เหล่านี้อยู่หลังสัญลักษณ์เปอร์เซ็นต์
มีตัวอักษรที่แตกต่างกัน
เรามีเปอร์เซ็นต์ I เปอร์เซ็นต์ f เปอร์เซ็นต์ e เปอร์เซ็นต์ g และ เปอร์เซ็นต์ c
อีกครั้งตัวอักษรเหล่านั้น ระบุประเภทข้อมูล
เปอร์เซ็นต์ที่ฉันจะไป แสดงถึงจำนวนเต็ม
เปอร์เซ็นต์ d ยังแสดงถึงจำนวนเต็ม
เปอร์เซ็นต์ f แสดงถึงโฟลว์
เปอร์เซ็นต์ e กำลังไปจริง เพื่อเป็นตัวแทนของคู่
เปอร์เซ็นต์ g จะไป เป็นตัวแทนของคู่เช่นกัน เพียงรูปแบบที่แตกต่างกัน
เปอร์เซ็นต์ c จะไป แสดงถึงตัวแปรอักขระ
แล้วค่าบูลีน จำไว้ว่า เรากล่าวว่าค่าบูลีนเป็นจริงหรือเท็จ
0, 1
คุณสามารถใช้ a เปอร์เซ็นต์ที่ฉันอยู่ที่นั่นเช่นกัน
งั้นเรามาผ่านเรื่องนี้กันเถอะ ตัวอย่างในบล็อคโค้ด
นี่คือตัวอย่างที่เราคุ้นเคย ฟังก์ชั่นหลัก โปรแกรมหลักของเรา
และฉันแค่กำลังจะคัดลอก และวางค่าที่เรามีให้กับโปรแกรมเล็กๆ
ของเรา ที่มีข้อมูลประเภทต่างๆ
นี่คือตัวอย่างจากสไลด์
อีกครั้งฉันมีแบบอักษรที่ค่อนข้างใหญ่ที่นี่ หวังว่าทุกคนจะได้เห็นมัน
ทั้งหมดที่เรากำลังทำในตัวอย่างนี้ คือเรากำลังประกาศตัวแปรบางตัวของข้อมูลประเภทต่างๆ
ดังนั้นในบรรทัดที่ 12 เรากำลังประกาศ ตัวแปรประเภท int ชื่อตัวแปรจำนวนเต็ม,
จำนวนเต็ม var, และเรากำลังกำหนดให้ 100
เรากำลังเริ่มต้น และการประกาศตัวแปร
เรามี int ในบรรทัดที่ 13 เรามี การไหล บรรทัดที่ 14 เรามีคู่ บรรทัดที่
15 เรามีตัวละคร
เรารู้ว่ามันคือตัวละคร เพราะมันอยู่ในโควตเดียว
แล้วบูลีนของเราที่เราทำได้ แค่ใช้ underscore bool อีกครั้งก็เป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้ใน
C99 มาตรฐาน แต่เราสามารถใช้บูลได้
ฉันคิดว่ามันจะดีกว่า
แล้วเราก็ตั้งค่าเป็น 0 ได้
ฟังก์ชัน printf นั่นคือ แสดงผลออกมา
และข้อโต้แย้งแรกข้างใน เครื่องหมายคำพูดคู่จะเป็นสิ่งที่แสดงบนหน้าจอ
อาร์กิวเมนต์ที่สองกำลังจะไป เพื่อจับคู่กับตัวระบุรูปแบบ
เปอร์เซ็นต์ i.
แล้วแบ็กสแลช n คือ แค่พิมพ์บรรทัดใหม่เพราะนั่นเป็นการหลีกเลี่ยงซีเควนซ์
ถ้าผมรันโค้ดนี้ ก่อนอื่นต้องคอมไพล์ดูก่อนว่าจะมี ตัวละครพิเศษอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เมื่อคุณอยู่ในบล็อคโค้ด หนึ่ง วิธีที่คุณสามารถระบุข้อผิดพลาดได้คือการเข้ารหัสสีนี้
มันจะบอกคุณ
ดังนั้นถ้าคุณเห็นสิ่งที่ มักเป็นสัญญาณที่ดีว่า
มีบางอย่างแปลก ๆ เกิดขึ้น
ตอนนี้เราบันทึก เราสร้างมัน เรามีบูลประเภทที่ไม่มีชื่อ
เราจะใช้กลุ่มขีดล่างเพื่อ ตอนนี้และเรายังมีตัวละครที่ไม่ดีอยู่ที่นี่และเรารู้
เพราะที่จริง printf ไม่ใช่...
อีกครั้งฉันควรจะมี คัดลอกและวางสิ่งนี้ ฉันคัดลอกและวางสิ่งนี้จากไมโครจาก
สไลด์ PowerPoint และโดยพื้นฐานแล้วได้เพิ่มอักขระแปลก ๆ เหล่านี้ทั้งหมด
ตอนนี้เลยต้องทำ แน่ใจว่าไม่ได้อยู่ที่นั่น
และตอนนี้เราไม่มีข้อผิดพลาด ไม่แน่ใจว่าทำไมฉันถึงใช้บูลไม่ได้เพราะเป็น
c++
ดังนั้น bool จึงมีไว้สำหรับ c ฉันคิดว่าไม่ได้กำหนดเป็นนามแฝงจนกระทั่งมาตรฐาน
c11
คุณต้องใช้ขีดล่างบูล
ลองทำสิ่งนี้กัน
และสิ่งที่เราจะสังเกตเห็นคือผลลัพธ์ มันจะแสดงผลออกมาหรือไม่
ดังนั้นคุณจะสังเกตอีกครั้งว่า มันแสดงค่าจำนวนเต็ม
ดังนั้นจึงแสดงสิ่งที่เคยอยู่ใน เครื่องหมายคำพูดและเปอร์เซ็นต์ที่ฉันได้รับการจับคู่กับค่าใดก็ตาม
ของจำนวนเต็ม var ซึ่งก็คือ 100
เปอร์เซ็นต์ f จะถูกแมป เพื่อลอย var และในทางกลับกัน
ดังนั้นสิ่งที่คุณเห็นผลลัพธ์คือจำนวนเต็ม var เท่ากับ
100, var ลอยตัวเท่ากับ 331 79 เป็นต้น ดับเบิ้ลวาร์และดับเบิ้ลบาร์
และคุณจะสังเกตเห็นรูปแบบของ แตกต่างกันเล็กน้อยขึ้นอยู่กับตัวระบุที่คุณระบุ
คุณยังสังเกตเห็นว่า bool var เท่ากับ 0 เพราะที่จริงบูลเป็นจำนวนเต็ม
สิ่งอื่น ๆ ที่คุณควรสังเกต อยู่ในบรรทัด var ลอยตัวจริง
ๆ แล้วพิมพ์ออกมาเป็น 331 79009.
แต่เรากำหนดให้มัน 331 79 และ เหตุผลที่แสดงอย่างแม่นยำมากขึ้นก็เพราะตัวระบุ
f และขึ้นอยู่กับว่าคุณอยู่ในเครื่องไหนเพราะมันเป็นอิสระจากเครื่อง
อาจแสดงแตกต่างกัน
และนี่เป็นเพียงตัวอย่างหนึ่งของ คุณสามารถใช้ตัวระบุรูปแบบได้อย่างไร
และถ้าคุณต้องการพิมพ์ มากกว่าหนึ่งตัวแปรในบรรทัดเดียวกัน
เราจะได้ ใส่อย่างอื่นที่เราต้องการในนี้ อย่างอื่นในนี้.
แล้วเราก็ทำอย่างอื่นได้ ของเปอร์เซ็น d หรือเปอร์เซ็น ลองพิมพ์
var ลอยตัวกัน
เราสามารถทำเปอร์เซ็นต์ f แล้ว สิ่งที่เราต้องทำหากต้องการพิมพ์ตัวแปรสองตัว
เรามีเครื่องหมายจุลภาคอีกอัน และเราบอกว่า var ลอยตัว
เห็นไหมว่าฉันทำอะไรลงไปคือฉัน ต้องการพิมพ์ตัวแปรสองตัวในคำสั่งเดียว
คำสั่งพิมพ์หนึ่งรายการ
ดังนั้นฉันจึงเพิ่มรูปแบบอื่น ตัวระบุ จากนั้นฉันก็เพิ่มลูกน้ำอีกตัวเพื่อระบุ
ตัวแปรที่ฉันต้องการพิมพ์
จึงใส่ได้เยอะ ตัวระบุรูปแบบระหว่างเครื่องหมายคำพูดคู่
และคนเหล่านั้นจะได้รับ แมปกับสิ่งที่อยู่หลังเครื่องหมายจุลภาคสำหรับแต่ละตัวแปร
อีกครั้งฉันต้องการพูดคุยเกี่ยวกับรูปแบบ specifiers เพราะเรากำลังจะพิมพ์ข้อมูลสำหรับการดีบัก
สิ่งสำคัญคือต้องรู้วิธี เพื่อพิมพ์ตัวแปร
และมีทุกประเภท ตัวระบุรูปแบบต่างๆ
ในภาษาการเขียนโปรแกรม c
ฉันต้องการให้คุณมี ภาพประกอบเล็กๆ น้อยๆ ของบางส่วนที่คุณกำลังจะไป
เพื่อใช้ขึ้นอยู่กับชนิดข้อมูล
แต่ตัวระบุรูปแบบสามารถ ซับซ้อนขึ้นอีก
คุณสามารถใส่เปอร์เซ็นต์ที่นี่ แล้วบอกว่า 2 จุด นี่จะพิมพ์เป็นทศนิยมสองตำแหน่ง
มีแต่ของสวยๆทั้งนั้น สิ่งที่คุณสามารถทำได้ด้วยตัวระบุรูปแบบเพื่อจัดรูปแบบข้อมูลของคุณ
แต่เราจะพูดถึง พื้นฐาน โดยพื้นฐานแล้ว วิธีที่คุณใช้ตัวระบุรูปแบบ
ระบุประเภทของ ข้อมูลที่จะส่งออกแล้วใส่ตัวแปรด้วยเครื่องหมายจุลภาค
เพื่อให้คุณสามารถเล่นกับสิ่งนี้ได้
มาอีกแล้ว เรามีกิจกรรม หรือเป็นการท้าทายเล็กๆ น้อยๆ เพื่อช่วยให้เข้าใจเรื่องนี้
แต่รายการนี้เพิ่งสาธิต การประกาศเริ่มต้นของตัวแปรบางตัวแล้วใช้
ตัวระบุรูปแบบเพื่อแสดง
กลับไปที่สไลด์กันเถอะ และสรุปตัวระบุรูปแบบต่างๆ
เหล่านี้บางส่วน ที่มีอยู่ในค.
ลองดูอีกตัวอย่างหนึ่ง เกี่ยวข้องกับตัวระบุรูปแบบซึ่งเป็นตัวระบุด้วย
ดังนั้นตัวระบุความกว้างจึงอยู่ที่ คุณมีตัวเลขหลังเครื่องหมายเปอร์เซ็นต์ที่ระบุค่าต่ำสุด
ความกว้างของฟิลด์ที่จะพิมพ์หากตัวอักษรน้อยกว่าขนาดของ ความกว้างที่เหลืออยู่ในช่องว่าง
มันก็เลยมี ทำด้วยความแม่นยำ
ดังนั้นสิ่งนี้จะสมเหตุสมผลมากขึ้นถ้า ฉันแสดงตัวอย่างจริงให้คุณดู
นี่เลยเกี่ยวอะไรกับการลอยตัวจริงๆ ตัวเลขจุดและจำนวนเต็ม
สมมุติว่าเรามีกระแส เรียกว่า
x และนี่จะเท่ากับ 3 99983 หรือ ทศนิยมต่างๆ
เราสามารถพิมพ์ความกว้างของ โดยระบุว่าตัวเลขนั้นอยู่ไกลหรือแม่นยำเพียงใด
เราทำได้คือพูดว่า printf
และถ้าเราต้องการพิมพ์เปอร์เซ็นต์ x เรามักจะใช้บางอย่างเช่น
เปอร์เซ็นต์ f แล้วเรา ต้องการพิมพ์ลอยของเรา
แต่สิ่งที่เราอยากทำ แต่เราต้องการระบุ
มันจะดูเหมือน บางอย่างเช่นนี้
ตรงข้ามกับเปอร์เซ็นต์ f คุณสามารถ ที่จริงแล้วบอกว่าจุดเปอร์เซ็นต์แล้วคุณสามารถพูดอะไรบางอย่างเช่นจุดที่
2
และสิ่งที่จะทำก็เพียงเท่านี้ กำลังจะพิมพ์ 3. 99 เพราะจุดและตัวเลขระบุ
ความกว้างของจำนวนจุดลอยตัว
มาสร้างสิ่งนี้กันเถอะ แล้วพอรันได้ก็พูดได้เลยว่าอยากให้ชัวร์
คือ x เราต้องการให้แน่ใจว่ามันพิมพ์ออกมาได้อย่างแม่นยำเพียงสองค่า
เมื่อเรารันสิ่งนี้ คุณจะเห็นว่ามัน แค่พิมพ์ 4 00 มันจึงปัดเศษ
แต่กลับเป็นเปอร์เซ็นต์ สองคือตัวระบุ
ตอนนี้คุณสามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งนี้ได้
หากคุณไม่ต้องการใช้ 2 คุณ สามารถพูดได้ 5 และนั่นจะพิมพ์ทุกอย่างออกมาและมันจะปัดเศษ
ลองทำ 9 กัน 3 และ มันจะพิมพ์ออกมา 5 ความแม่นยำ
ดังนั้นเมื่อเราดำเนินการนี้ คุณจะ เห็นว่ามันพิมพ์ออกมา 3. 93232.
มีทศนิยมห้าตำแหน่ง
เพื่อให้คุณสามารถใช้ตัวดำเนินการความกว้าง สำหรับวิธีที่คุณต้องการให้
ดังนั้นในสไลด์สรุปนี้ จริงๆ แล้ว บอกคุณถึงตัวระบุรูปแบบที่คุณจะใช้สำหรับ
printf ใน คอลัมน์ที่สามที่นี่ พิมพ์ f แผนภูมิ
ดังนั้นหากต้องการพิมพ์ อักขระ ใช้ร้อยละ c.
หากคุณต้องการพิมพ์บูล ใช้เปอร์เซ็นต์ i หรือ เปอร์เซ็นต์ u แล้วพิมพ์เป็น
0 หรือ 1
ในคอนยังมีตัวอย่าง ของสิ่งที่แสดงถึงประเภทข้อมูลเหล่านี้
int สั้นจะเป็นเปอร์เซ็นต์ สวัสดี เปอร์เซ็นต์ hx และอื่นๆ
ที่คุณอาจจะไป ใช้ int มากสำหรับเปอร์เซ็นต์ i หรือเปอร์เซ็นต์
d เปอร์เซ็นต์ d ใช้งานได้กับ int ปกติ ใช้ขึ้นอยู่กับมาตรฐาน
เปอร์เซ็นต์ f คุณได้รับ u ที่เกี่ยวข้อง กับที่สำหรับทุ่น, สองเท่า, เปอร์เซ็นต์ f,
เปอร์เซ็นต์ e, เปอร์เซ็นต์ g.
แต่ละคนกำลังจะไป กำหนดความแม่นยำ
ยาวสองเปอร์เซ็นต์ l อื่น หนึ่งที่นิยมจริงคือเปอร์เซ็นต์สำหรับสตริง
แต่เรายังไม่ได้พูดคุย เกี่ยวกับสตริงซึ่งเป็นเพียงลำดับของอักขระ
แต่อีกครั้ง ทั้งหมดนี้แตกต่างกัน สามารถรวมตัวระบุรูปแบบเพื่อแปลงข้อมูลรวมทั้งแสดง
data เป็นเอาต์พุต และเราจะทำสิ่งนี้มากมายในหลายตัวอย่าง
ขอขอบคุณ.