Witam i witam ponownie.
W tym wykładzie chcę mówić o specyfikatorach formatu.
Więc to jest w sekcji dla zmiennych i typów danych.
Powód jest taki, że jest bardzo ważne, aby móc wyświetlać
wartości zmiennych jako dane wyjściowe.
I specyfikatory formatu zasadniczo pomogę ci to zrobić.
Dlatego chcę przejrzeć kilka przykładów pokazując, jak można
wyświetlić wartość zmiennych i będziemy to robić użyj specyfikatorów formatu, aby określić typ danych,
które chcemy wyświetlić.
Więc specyfikatory formatu są używane, gdy wyświetlanie zmiennych jako danych wyjściowych.
Możesz ich również użyć do konwersji dane, ale na razie porozmawiamy o korzystaniu
z tych danych wyjściowych.
Określają rodzaj danych zmienną, którą chcesz wyświetlić.
Na przykład, jeśli zadeklarujesz plik liczba całkowita o nazwie suma, która jest równa
89 i chcesz ją wyświetlić zmienna suma, co byś zrobił, to
użyłbyś funkcji printf.
I wygląda to trochę dziwnie, prawda.
Rzecz, którą powinieneś naprawdę zauważ, że w tym
printf znajduje się symbol procentu.
I sposób, w jaki będziesz jest w stanie zidentyfikować specyfikator formatu
poprzez ten symbol procentu.
Więc specyfikatory formatu są dokładnie co implikuje nazwa, określając
format danych i po prostu, jak coś powinno być sformatowane
lub wyświetlone.
W tym przykładzie printf to funkcja, której używaliśmy
do wyświetlania danych wyjściowych.
Wiemy, jak to zrobić ponieważ mieliśmy wiele różnych
przykładów i wyzwań.
Printf jest funkcją.
Funkcja, o której jeszcze nie rozmawialiśmy o
funkcjach szczegółowo, ale tylko ogólna koncepcja funkcji oznacza, że jest to grupa kodu.
To sposób na organizację rzeczy takie jak algorytm mogą
znajdować się wewnątrz funkcji.
Funkcja ma określoną składnię w c dzięki temu, że widzisz z nim nawiasy.
Więc wiemy, że główna funkcja to sposób, w jaki wprowadzasz program.
Więc przynajmniej jesteśmy zaznajomieni jedna funkcja zwana main.
Uczyliśmy się również printf, ponieważ jest to jedna z funkcji,
których używasz do wyświetl wyjście na konsolę.
Dlatego ważne jest, aby zrozumieć te dwie podstawowe funkcje.
Nie musimy wszystkiego rozumieć o funkcjach do tego momentu.
Musimy tylko to wiedzieć funkcja może zostać wywołana lub
wywołana, aby coś zrobić.
W tym przypadku używamy printf, aby wyświetlić wyjście, i mówimy mu, co
ma wyświetlić na podstawie na temat zawartości tych nawiasów.
Więc printf jest funkcją, może wyświetlić dane wyjściowe zmiennych.
Do tego momentu, gdybyśmy chcieli wyświetlić coś za pomocą printf, po
prostu umieściliśmy to w podwójnych cudzysłowach i zobaczyliśmy tekst wychodzący na ekran.
Ale co się stanie, gdy ty chcesz wydrukować zmienną.
Cóż, kiedy chcesz wydrukować zmiennej, musisz określić typ danych
do tego zmienną, którą chcesz wydrukować.
Funkcja printf potrzebuje tych informacji.
Więc jeśli spojrzysz na printf i jesteś próbując
to przeanalizować, nie wiesz nic o funkcjach jednak rzeczy, które powinny
ci się wyróżniać, to hej, zostało nawiasy okrągłe i prawe nawiasy.
Tam jest przecinek.
Tam są cytaty.
Przede wszystkim będziesz wiedzieć, że to funkcji z powodu nawiasów.
A w tych nawiasach jest co tak zwane argumenty funkcji.
To dane, które mi przekazujesz do funkcji, której można użyć i znowu nie
jest to naprawdę ważne że rozumiesz to
wszystko, ale to są argumenty i argumenty są oddzielone przecinkami.
Więc pierwszy argument dla Funkcja printf jest wszystkim w tych
podwójnych cudzysłowach.
Drugi argument tak być tą zmienną sumą.
A więc pierwszy argument tam reprezentuje to,
co chcesz wyświetlić jako dane wyjściowe, wszystko w cudzysłowie.
Do tego momentu my byli w stanie wyświetlić tekst.
Ale ten symbol procent d i że odwrotny ukośnik n, wiemy, że odwrotny
ukośnik n jest sekwencją ucieczki.
Więc jeśli spróbujemy to wydrukować, to znaczy zamierzam tylko wydrukować nowy wiersz.
Ale co robi procent d.
Cóż, procent d to mówiąc krótko, kiedy widzisz symbol procentu,
nie rób tego faktycznie wypisuje procent.
Wydrukuj, jaki jest następny argument.
Więc procent d będzie faktycznie interpolowane lub
odwzorowywane na zmienną sumę.
Więc wraz z wyświetlaniem pliku ciąg znaków sumą jest, zaraz po wyświetleniu sumy
jest procent d zostanie odwzorowany na zmienną, którą również
chcesz wyświetlić.
A potem odwrotny ukośnik n będzie być interpretowane jako wysuw o wiersz.
Więc to wyświetli sumę wartość sumy, a następnie przejście do wiersza.
Teraz symbol procentu mówi ci że jest to specyfikator formatu.
D mówi ci że jest to liczba całkowita.
I w zależności od tego typu dane, to, co znajduje się za symbolem
procentu, ulegnie zmianie.
Więc o to chodzi z funkcją printf.
Znak procentu to co jest ważne z punktu
widzenia specyfikatora formatu.
To wyjątkowa postać rozpoznawane przez funkcję printf.
A co zaraz za tym idzie ten
symbol procentu będzie identyfikował typ pliku dane, które chcemy wydrukować.
Rodzaj danych, których potrzebujemy wydrukowane będzie po prostu pojedynczym
znakiem, jak to jest d.
Dane, które zamierzamy w rzeczywistości print jest po przecinku.
Możesz więc umieścić wiele różnych symbole procent, aby
wydrukować wiele różnych typów danych i przejdziemy przez kilka przykładów.
Oto przykład gdzie tworzymy zmienne
różnych typów.
Tworzymy liczbę całkowitą zmienna, zmienna typu float, zmienna
podwójna i zmienna znakowa.
I przydzielamy to wszystko różne wartości danych.
Następnie chcemy je wyświetlić rzeczywiste wartości zmiennych.
A więc co powinieneś zobaczyć tutaj w tych przykładach printf
są po symbolu procentu są różne litery.
Mamy procent I, procent f, procent e, procent g i procent c.
Znowu te listy zidentyfikować typy danych.
Procent zamierzam reprezentują liczbę całkowitą.
Procent d również oznacza liczbę całkowitą.
Procent f reprezentuje przepływ.
Procent e faktycznie idzie reprezentować podwójne.
Procent g będzie reprezentują również podwójne, tylko inny
format.
Procent c będzie reprezentują zmienną znakową.
Pamiętaj, że wartości logiczne wspomnieliśmy, że wartości logiczne to
prawda lub fałsz 0, 1.
Więc możesz użyć procent ja też tam jestem.
Więc przejdźmy przez to przykład w blokach kodu.
Oto nasz znany przykład, nasz główna funkcja, nasz główny program.
I zamierzam tylko skopiować i wklej wartości,
które mieliśmy dla naszego małego programu które miały różne typy danych.
Oto przykład ze slajdu.
Znowu mam tutaj dość dużą czcionkę, więc miejmy nadzieję, że każdy może to zobaczyć.
Wszystko, co robimy w tym przykładzie jest to, że deklarujemy pewne zmienne
o różnych typach danych.
Tak więc w linii 12. deklarujemy zmienna typu int nazwana zmienna
integer, integer var, i przydzielamy mu 100.
Więc inicjalizujemy i deklarowanie zmiennych.
Mamy int, w linii 13, mamy przepływ, wiersz 14, mamy podwójny,
wiersz 15, mamy znak.
Wiemy, że to postać ponieważ znajduje się w pojedynczym cudzysłowie.
A potem nasz Boolean, który możemy po prostu użyj podkreślenia ponownie bool
jest tym, co zostało zdefiniowane w C99 standard, ale możemy po prostu użyć bool.
Myślę, że tak by było lepiej.
A potem możemy ustawić to na 0.
To jest funkcja printf wyświetlanie wyjścia.
I pierwszy argument w środku na ekranie
będą wyświetlane podwójne cudzysłowy.
Drugi argument idzie do odwzorowania na
specyfikator formatu, procent i.
A następnie odwrotny ukośnik n jest po prostu drukuje nowe linie,
ponieważ jest to sekwencja ucieczki.
Więc gdybym miał uruchomić ten kod, najpierw muszę skompilować i zobaczmy,
jak to wygląda gdzieś dodatkowy znak.
Kiedy jesteś w blokach kodu, jeden Spośród sposobów identyfikacji błędów jest to kodowanie kolorami.
Powie ci.
Więc jeśli widzisz takie rzeczy są podświetlone,
to zazwyczaj dobra wskazówka dzieje się coś dziwnego.
Więc teraz to ratujemy, budujemy, mamy nienazwany typ bool.
Więc użyjemy tylko puli podkreślenia dla teraz i nadal mamy tu złe
postacie i wiemy że ponieważ printf w
rzeczywistości nie jest ...
znowu powinienem skopiowałem i wkleiłem to skopiowałem i wkleiłem
to z mikro z Slajdy programu PowerPoint i w zasadzie dodały
wszystkie te dziwne znaki.
Więc teraz muszę zrobić na pewno ich tam nie ma.
A teraz nie mamy żadnych błędów Nie wiem, dlaczego
nie mogłem użyć
bool, ponieważ jest to C ++.
Więc bool jest faktycznie dla c nie zdefiniowany jako alias, jak
sądzę, aż do standardu c11.
Cóż, musisz użyć podkreślenia bool.
Więc uruchommy to.
I to, co zauważymy, jest wynikiem
czy będzie wyświetlać dane wyjściowe, więc ponownie to zauważysz wyświetla wartości całkowite.
Więc wyświetla to, co kiedykolwiek znajduje się w cudzysłowy, a następnie procent I jest mapowany
na jakąkolwiek wartość zmiennej całkowitej, która wynosi 100.
Więc procent f zostanie zmapowany na zmienną zmienną pływającą i odwrotnie.
Więc to, co widzisz, jest liczbą całkowitą zmienna równa się
100, zmienna zmienna równa się 331. 79 i tak dalej, podwójny var i podwójny pasek.
Zauważysz format trochę się różni w
zależności od podanego specyfikatora.
Zauważysz również, że bool var jest równe 0, ponieważ bool jest w rzeczywistości liczbą całkowitą.
Inne rzeczy, na które powinieneś zwrócić uwagę jest w linii, zmienna zmienna
jest w rzeczywistości wypisywana jako 331. 79009.
Ale przypisaliśmy to 331. 79 i powodem, dla którego jest wyświetlany z większą
precyzją, jest specyfikator f iw zależności od tego, na jakiej maszynie się znajdujesz,
ponieważ jest ona niezależna od maszyny może wyświetlać się inaczej.
To tylko przykład jak można używać specyfikatorów formatu.
A także, jeśli chcesz drukować więcej niż jedną
zmienną w tym samym wierszu, więc moglibyśmy faktycznie dodajmy jeszcze, że chcemy
tutaj cokolwiek innego w środku.
A potem moglibyśmy zrobić coś innego rzeczy procent d lub niech procent
wypiszemy zmienną pływającą.
Moglibyśmy zrobić procent f, a potem wszystko, co musimy zrobić, jeśli
chcemy wydrukować dwie zmienne.
Mieliśmy kolejny przecinek i mówimy, że zmienna pływająca.
Więc widzisz, co tutaj zrobiłem, to ja chciałem wypisać dwie zmienne w jednej
instrukcji, jedną instrukcję print.
Więc dodałem inny format specyfikator, a następnie po prostu dodałem
kolejny przecinek, aby określić zmienną, którą chcę wydrukować.
Możesz więc umieścić jak najwięcej specyfikatory formatu
pomiędzy podwójnymi cudzysłowami.
A te dostaną mapowane na cokolwiek po
przecinkach dla każdej zmiennej.
Znowu chciałem porozmawiać o formacie specyfikatory, ponieważ będziemy drukować
dane do debugowania.
Ważne jest, aby wiedzieć, jak to zrobić wydrukować zmienne.
Jest ich wiele różne specyfikatory formatu
w języku programowania c.
Chcę Ci zapewnić mała ilustracja niektórych z tych, do
których w zasadzie się wybierasz używać w zależności od typu danych.
Ale specyfikatory formatu mogą jeszcze bardziej skomplikowane.
Możesz tutaj wpisać procent i powiedz 2 kropki, a to wydrukuje go z dokładnością
do dwóch miejsc po przecinku.
Jest wiele fajnych rzeczy, które możesz zrobić
ze specyfikatorami formatu, aby sformatować dane.
Ale my tylko o tym porozmawiamy podstawy, w zasadzie
sposób używania specyfikatora formatu określ typ dane,
które mają zostać wyprowadzone, a następnie umieść zmienną z przecinkami.
Więc możesz się tym bawić.
Znowu będziemy mieli aktywność lub małe wyzwanie, aby pomóc
to zrozumieć.
Ale ten program właśnie zademonstrował jakaś
deklaracja inicjalizacji zmiennych, a następnie użycie specyfikatory formatu, aby je wyświetlić.
Wróćmy więc do slajdów i podsumuj niektóre z tych różnych
specyfikatorów formatu które są dostępne w c.
Spójrzmy na jeszcze jeden przykład związane ze specyfikatorami formatu,
które są specyfikatorem with.
Więc specyfikator szerokości jest gdzie masz liczbę po symbolu procentu, który określa
minimum szerokość pola do wydrukowania, jeśli znaki są mniejsze niż
rozmiar szerokość, która pozostaje w przestrzeni.
więc tak naprawdę po prostu ma zrobić z precyzją.
Więc to będzie bardziej sensowne, jeśli Pokażę ci rzeczywisty przykład.
Więc to ma związek z naprawdę unoszeniem się liczby punktowe i liczby całkowite.
Powiedzmy więc, że mamy przepływ
nazywany x i to będzie równe 3. 99983 lub kilka różnych miejsc po przecinku.
Możemy wydrukować szerokość to poprzez określenie, jak daleko lub jak
dokładna jest liczba.
Możemy więc powiedzieć printf.
A jeśli chcemy wydrukować proc x, zwykle używamy czegoś
takiego jak procent f, a następnie my chcesz wydrukować nasz float.
Ale co chcemy zrobić zamiast tego chcemy określić.
Tak by to wyglądało coś takiego.
W przeciwieństwie do procenta f możesz faktycznie powiedz kropkę procentu, a następnie możesz powiedzieć coś takiego
jak kropka 2.
A co to ma zrobić, to tylko zamierzam wydrukować 3. 99, ponieważ kropka,
a następnie liczba określa szerokość liczby zmiennoprzecinkowej.
Więc chodźmy dalej i zbudujmy to a kiedy go uruchomimy,
możemy powiedzieć i chcemy się upewnić jest x, chcemy się
upewnić, że drukuje tylko z dwukrotną dokładnością.
Więc kiedy to uruchomimy, zobaczysz, że to wszystko po prostu drukuje 4. 00, więc zaokrągla to.
Ale znowu procent dwa to specyfikator.
Teraz możesz to zmienić.
Jeśli nie chcesz używać 2, ty można powiedzieć 5, a to wypisze
wszystko i zaokrągli.
Zróbmy więc właściwie 9. 3 i wypisze 5 precyzji.
Więc teraz, kiedy to uruchomimy, będziesz zobacz, że to wydrukuje 3. 93232.
Więc jest pięć miejsc po przecinku.
Możesz więc użyć operatora szerokości za to, jak chcesz to zapewnić.
Tak więc na tym slajdzie podsumowującym tak jest mówi specyfikatory
formatu, których użyjesz do printf w trzecia kolumna tutaj, wydrukuj wykresy f.
Więc jeśli chcesz wydrukować znak, użyj procentów c.
Jeśli chcesz wydrukować bool, użyj percent i lub percent u, a to wyświetli
0 lub 1.
W const są też przykłady tego, co reprezentuje te typy danych.
Krótkie int to procent cześć, procent hx i tak dalej.
Te, na które prawdopodobnie masz zamiar użyj dużo int dla procenta
i lub procenta d, zwykle procent d działa z int używany w zależności od normy.
Procent f, masz skojarzone z u z tym dla pływaków, podwaja, procent f,
procent e, procent g.
Każdy będzie określić dokładność.
Długi podwójny procent lf, kolejny prawdziwie popularnym jest procent s dla smyczków,
ale nie rozmawialiśmy jeszcze o łańcuchach, które są
tylko sekwencją znaków.
Ale znowu, wszystkie te różne można dołączyć specyfikatory formatu, aby
konwertować dane, a także wyświetlać dane jako dane wyjściowe i będziemy
to robić w wielu przykładach.
Dziękuję Ci.