Cześć i witaj. W tym nagraniu wideo
chciałbym zademonstrować rozwiązanie naszego ćwiczenia dotyczącego używania typów wyliczeniowych.
Więc idę dalej. Pamiętasz to rozwiązanie.
Zasadniczo tworzysz firmę o nazwie wyliczeniowej, definiujesz dla niej
pewne wartości i drukujesz je. Więc mam zamiar uruchomić bloki kodu.
Mam zamiar stworzyć nowy projekt. Nazwę ten przykład enum projektu, ponieważ
jest do tego dobry. To przejdzie do akt, mówiąc o
nowym, nowym projekcie.
Powinniśmy być w tym całkiem dobrzy, wybierając aplikację konsolową c.
Nazwijmy ten przykład wyliczenia i umieścimy wszystko
w naszym zwykłym miejscu.
Uderzę następny i skończę.
I to stworzy nasz plik main. c, co jest dobre. Zaczniemy,
po prostu usuń część danych.
Ponownie możemy dodać komentarze u góry dla autora i źródła.
Powinniśmy to robić dla dobrej praktyki.
Dla celów demonstracyjnych i po prostu wydajności, zostawię
to puste. Ale powinieneś dodawać komentarze w całym kodzie źródłowym.
Zatem wymagania dla tego wyzwania polegały
w zasadzie na utworzeniu wyliczenia o
nazwie company. A potem firma może mieć
tylko prawidłowe wartości Google, Facebook, Xerox, Yahoo eBay i
Microsoft, a następnie utworzyć
trzy zmienne i przypisać im pewne wartości, a następnie
wydrukować te wartości.
Więc jeśli chcemy utworzyć typ wyliczeniowy, musimy użyć słowa kluczowego enum.
Więc mówimy enum.
Następnie chcemy określić nazwę wyliczenia. W tym przypadku nazwiemy ją firmą.
Aby określić prawidłowe wartości tego typu wyliczenia, musimy użyć
nawiasu zawijanego, który znajduje się tuż nad średnikiem na klawiaturze, a następnie
możemy po prostu wpisać nasze nazwy.
Tutaj powiem Google, zamierzam umieścić wszystko wielkimi literami tylko dlatego, że
jest to łatwiejsze do zobaczenia. Facebook będzie naszym drugim.
Xerox, nasz trzeci.
Yahoo, nasz czwarty.
eBay, a następnie Microsoft.
I to wszystko. W ten sposób można utworzyć nowy typ wyliczenia o nazwie company.
Są to jedyne wartości, które można zastosować do tego wyliczenia.
Dlatego też tworzone przez Ciebie zmienne tego typu nie mogą zawierać innych wartości.
Tak więc pierwszą częścią wyliczeń jest ich zdefiniowanie, zdefiniowanie, czym one są, a następnie
ich użycie.
W linii 6. definiujemy to. Mówimy, że firma może
mieć tylko wartości Google, Facebook, Xerox, Yahoo, eBay i Microsoft.
Następną częścią zadania było stworzenie kilku zmiennych.
Trzy zmienne zawierające wartości Xerox, Google i eBay.
Aby utworzyć zmienną wyliczeniową typu company, wystarczy powiedzieć enum.
Nazwa typu, którym jest firma, a następnie nazwa zmiennej.
Tutaj możemy po prostu powiedzieć, nazwijmy to Xerox.
Zamierzamy zainicjować tę deklarację w tym samym
wierszu, więc użyjemy operatora równości i powiemy, że
jest to równe Xerox.
Więc pamiętaj, nazwa firmy, nie można jej przypisać żadnej wartości.
Gdybym miał to po prostu zrobić i zbudować, skompilowałoby się dobrze,
ponieważ jesteśmy
w stanie przypisać tę zmienną. Ale gdybym spróbował podpisać coś innego, na
przykład moje imię,
wystąpiłby błąd kompilatora, ponieważ to jest nieprawidłowe.
Mój komunikat dotyczący kompilacji mówi tutaj o niezgodnych typach podczas inicjowania
firmy typu enum ze znakiem.
Więc jest błąd i nie będę w stanie tego uruchomić.
Kompilator faktycznie chroni Cię przed tym, co możesz przypisać wyliczeniu.
Więc znowu powiemy tylko Xerox.
Nie musimy tego umieszczać w podwójnych cudzysłowach.
Nie musimy nic robić, ponieważ jest to rzeczywista wartość.
Chcemy stworzyć jeszcze kilka. Jeden dla Google i jeden dla eBay.
Więc tutaj powiem, że firma Google.
Mam zamiar przypisać wszystkim czapki GOOGLE.
A potem trzeci, który utworzę, nazywa się ebay.
Wszystkie małe litery to nazwa zmiennej.
Wartość tej zmiennej będzie wartością wyliczoną w serwisie eBay.
I co powinieneś robić, pisząc ten kod we
wszystkich rzeczywistych przykładach, które podałem. Powinieneś pisać małe fragmenty.
Napisz kilka wierszy testu kompilacji.
Nie pisz dużo kodu i nie uruchamiaj go. A niektóre z przykładów, które
przechodzę tutaj, prezentacje, kompiluję na końcu ze względu na efektywność.
Ale jako nowy programista i nowy
programista powinieneś kompilować po kilku wierszach kodu i testach.
Więc po utworzeniu mojego typu wyliczenia w linii 6, powinienem to skompilować i przetestować.
Niewiele można przetestować, ale przynajmniej można to skompilować.
Wiersze 8, 9 i 10, powinienem skompilować i tak dalej.
Teraz, po utworzeniu wyliczeń, możemy wydrukować
ich wartości. Wiemy, jak wydrukować wartości za pomocą
funkcji printf, cokolwiek wewnątrz podwójnych cudzysłowów dla printf zostanie wyświetlone na wyjściu.
Więc powiem tylko, że wartość Xerox to, wstaw
dwukropek, muszę użyć specyfikatora formatu.
Pamiętaj, że wyliczenia są rzeczywistymi liczbami całkowitymi pod maską.
Więc możemy tutaj zrobić procent d.
A potem robimy przecinek dla naszego mapowania.
Więc po przecinku pojawi się nazwa zmiennej.
Tutaj musielibyśmy podać nazwę zmiennej, czyli Xerox.
A potem chcemy zrobić to samo dla pozostałych.
Teraz zapomniałem o tym w linii 12, że chcemy się upewnić, że format jest łatwy do odczytania,
więc chcę dodać nową linię. Więc zamierzam powiedzieć odwrotny ukośnik n.
To jest sekwencja ucieczki, specjalny znak interpretowany przez printf.
Zrobimy więc również printf i powiemy, że wartość Google to.
Powiemy procent d lewy ukośnik n i tutaj
wydrukujemy wartość
zmiennej google, która składa się wyłącznie z
google małymi literami.
Na koniec wydrukujemy wartość serwisu eBay.
Będzie to również liczba całkowita procent d z wysuwem wiersza.
Nawet jeśli tego nie potrzebuję, bo po tym nic nie ma. To dobra praktyka, używamy przecinka
jako argumentu, a następnie mówimy zmienna eBay.
Wszystkie te stwierdzenia kończymy średnikiem. I to wszystko.
Więc teraz powinniśmy skompilować i uruchomić.
Oczekiwanym wynikiem tutaj będą liczby
całkowite reprezentowane w kolejności tych wartości na liście.
Jak więc zauważysz, lista jest zdefiniowana w linii 6.
Lista to Google, Facebook, Xerox, Yahoo, eBay i Microsoft.
W kompilatorze in c są one przedstawiane jako liczby całkowite.
Więc Google to 0. Facebook to 1. Xerox ma 2 lata.
Więc to, co powinienem zobaczyć jako wynik, to powinienem
zobaczyć jego wynik 2 0, a następnie eBay, który jest 4.
Zobaczmy więc, czy to pasuje. Chodźmy dalej i budujmy.
Nie mam żadnych ostrzeżeń, żadnych błędów. Chodźmy dalej i uruchommy to.
Widzę, że wartość Xerox wynosi 2.
Wartość Google to 0. A wartość eBay to 4, więc wygląda dobrze,
całkiem schludnie.
Teraz pamiętaj, że z niektórych wykładów możesz faktycznie zmienić wartość liczb całkowitych.
Definiując wyliczenie, wysyłasz przypisanie.
Więc gdybym naprawdę chciał zmienić kolejność,
mógłbym powiedzieć, że Yahoo równa się 10,
a to oznaczałoby, że eBay będzie miał 11, a Microsoft 12.
Więc chodźmy dalej i zapiszmy to. Teraz wynik powinien wynosić
Xerox nadal będzie równy 2.
Google będzie równe 0, ale eBay - 11.
Więc uruchamiamy go ponownie i powinniśmy zobaczyć, że 2 0 11.
Możesz więc zmienić te wartości całkowite, jeśli chcesz z jakiegoś powodu.
W przeciwnym razie będzie to kolejność, w jakiej zostały zdefiniowane na liście.
I znowu możemy się tym bawić.
Moglibyśmy stworzyć inne zmienne, aby sprawdzić, czy Xerox
jest równy Google i tak dalej.
Wyliczenia są naprawdę fajne i prawdopodobnie będziesz ich często używać.
Mogą ograniczyć to, co jest ważne dla zmiennej, co
jest miłe, ponieważ zapewnia pewnego rodzaju walidację.
Naprawdę łatwy w użyciu,
a także bardzo łatwy do odczytania. To sprawia, że twój kod jest bardziej czytelny.
Teraz mamy zmienną Xerox, a rzeczywista wartość to Xerox.
Możemy więc faktycznie dostarczyć inne instrukcje warunkowe i rzeczy, a to sprawia, że kod jest łatwiejszy do odczytania.
To było krótkie ćwiczenie, które pomaga zrozumieć wyliczenia.
Zasadniczo, jak zdefiniować typ wyliczenia, a następnie jak używać tego typu.
Ponownie omówiliśmy printf. Omówiliśmy specyfikatory formatu druku.
Omówiliśmy sekwencje ucieczki i całkiem niezły
przykład.
Podam ten przykład jako plik zip, abyś mógł go pobrać. Dziękuję Ci.