สวัสดีและยินดีต้อนรับ.
ในการบรรยายนี้ ฉันต้องการอธิบาย ข้อมูลบางประเภทที่ฉันกล่าวถึงในการบรรยายครั้งล่าสุดของเรา
ชนิดข้อมูลมีความสำคัญ เพราะคุณต้องระบุสิ่งนี้เมื่อคุณประกาศตัวแปร
และพวกเขาบอกคอมไพเลอร์ที่แท้จริง คุณต้องการสร้างหน่วยความจำเท่าใด
ดังนั้นจึงมีความเฉพาะเจาะจงกับขนาดเช่นกัน
ดังนั้นคอมไพเลอร์จึงต้องการสิ่งนี้ ข้อมูลแต่ขอพูดถึงเรื่องที่ได้รับการสนับสนุน
โดยการเขียนโปรแกรมภาษาซี
ถึงจุดนี้เรารู้ว่าค มีตัวแปรหลายประเภทที่มีข้อมูลประเภทต่างๆ
เรารู้ว่าจากการสร้าง และการเริ่มต้นตัวแปร
มีแบบให้เก็บ จำนวนเต็ม, ตัวเลขเป็นหลัก
คุณสามารถมีประเภทที่จัดเก็บ ตัวเลขที่ไม่ใช่จำนวนเต็มแตกต่างกันออกไป
เช่น อืม วิทยาศาสตร์ สัญกรณ์หรือสิ่งต่าง ๆ เช่นบูลีนซึ่งเป็นค่าจริงและเท็จ
แล้วคุณก็มีข้อมูล ที่ต้องเก็บไว้ เช่น ตัวอักษร
ตัวเดียว อักขระหรืออักขระหลายตัวซึ่งเรียกว่าสตริง
แต่เรารู้ว่าเรามี ข้อมูลประเภทต่างๆ เหล่านี้
อีกครั้งเพื่อให้โปรแกรม c มีประสิทธิภาพ มันจะต้องจัดการข้อมูล และมันจะต้องจัดการ
ข้อมูลประเภทต่างๆ ทั้งหมด
ดังนั้นบางตัวอย่างที่ค รองรับประเภทข้อมูลพื้นฐาน
มีข้อมูลหลายประเภทใน ค แต่เรื่องพื้นฐานที่เราจะพูดถึงในวันนี้
ในการบรรยายนี้เป็น int.
และจำไว้ว่า ข้อมูลเหล่านี้ ประเภทเป็นคีย์เวิร์ดพิเศษ
ดังนั้นเมื่อคุณพูด int ในโปรแกรม c คอมไพเลอร์จะรู้ว่าโอ้นี่คือประเภทข้อมูล
เราเลยอยากพูดถึง int, float, double, char หรือ
care และ underscore bool
สิ่งเหล่านี้เป็นหลักที่ คุณจะใช้แล้วมีรูปแบบที่แตกต่างกัน
นอกนั้นขึ้นอยู่กับประเภทของข้อมูลที่คุณต้องการอีกครั้ง
เก็บข้อมูลและขนาดของข้อมูล
ดังนั้นความแตกต่างระหว่างสิ่งเหล่านี้ ประเภทคือจำนวนหน่วยความจำ
นั่นคือประเภทข้อมูลทั้งหมดใน การระบุประเภทข้อมูลเป็นเรื่องเกี่ยวกับ
อยู่ที่ความทรงจำที่ต้องจำ ได้รับการจัดสรรและแตกต่างกันไปขึ้นอยู่กับประเภทของสถาปัตยกรรมที่คุณมี
แต่หน่วยความจำและปริมาณคือ จะไปกำหนดช่วงของค่าที่สามารถจัดเก็บได้
ดังนั้นปริมาณของการจัดเก็บที่เป็น การจัดสรรเพื่อเก็บข้อมูลบางประเภทมีความสำคัญต่อคอมไพเลอร์
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ คอมพิวเตอร์ที่คุณกำลังใช้งาน
และนี้เรียกว่า ขึ้นอยู่กับเครื่อง
ดังนั้นหากต้องการดูโปรแกรมบน ระบบลีนุกซ์ที่มีฮาร์ดแวร์ต่างกันกับระบบวินโดวส์
กับฮาร์ดแวร์บางตัว จำนวนเต็มอาจเป็น 4 ไบต์ในหน่วยความจำหรือ
อาจ 8 ไบต์ก็ขึ้นอยู่กับอีกครั้ง
เลยขึ้นอยู่กับตัวเครื่อง คุณกำลังเรียกใช้หน่วยความจำที่จัดสรรขึ้นอยู่กับ
ข้อมูลที่คุณต้องการจัดเก็บ
ดังนั้นคุณจึงรู้ว่าจำนวนเต็มอาจ ใช้เวลาถึง 32
บิตซึ่งเป็น 4 ไบต์หรืออาจถึง 8
ก่อนอื่นเรามาพูดถึง int กันก่อน
นี้เป็นหนึ่งในที่สุด ชนิดข้อมูลที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย
เป็นประเภทข้อมูลที่จัดเก็บได้ ค่าปริพันธ์ ค่าที่ไม่มีตำแหน่งทศนิยม
จำนวนเต็ม
นี่คือเวลาที่คุณจะระบุ ชนิดข้อมูลนี้เมื่อคุณสร้างตัวแปรเป็นจำนวนที่เก็บไว้
คุณยังสามารถใส่เครื่องหมายลบ นำหน้าประเภทข้อมูล ให้กลับค่าตัวแปรและบ่งชี้ว่า
ว่ามีค่าเป็นลบ
ดังนั้นถ้าคุณมีเครื่องหมายลบ ดำเนินการตามตัวอักษรจริง
ที่ฉันกำลังพูดถึงนี้คือ เมื่อคุณสร้างตัวแปรและกำหนดข้อมูล
หากคุณใส่ค่าลบ ตัวเลขค่ามันเป็นจำนวนลบ
ดังนั้น ints สามารถเก็บตัวเลขติดลบได้ โดยพื้นฐานแล้วสิ่งที่พูดนี้
นอกจากนี้ยังเป็นจำนวนเต็มที่มีเครื่องหมาย
เราจะพูดถึงความหมายของมันมากขึ้น แต่จำนวนเต็มเครื่องหมายหมายความว่ามันสามารถเป็นค่าบวก
ค่าลบ หรือ 0 ก็ได้
และนั่นคือเหตุผลที่คุณสามารถใส่ ลบอยู่ข้างหน้ามัน
หากนำหน้าจำนวนเต็ม โดย 0 ในตัวอักษร x
ในที่นี้เรากำลังพูดถึงค่าคงที่
นี่เรากำลังพูดถึงเมื่อ คุณกำหนดข้อมูลให้กับ int
ฉันกำลังพยายามอธิบายให้คุณฟังถึงประเภท ของข้อมูลที่สามารถจัดเก็บได้ที่นี่
ดังนั้นเมื่อคุณกำหนดข้อมูล เรารู้วิธีกำหนดข้อมูลให้กับตัวแปรเพราะเราเรียนรู้สิ่งนั้น
ก่อนหน้านี้เราเพิ่งกำหนด ชนิดข้อมูลแล้วเรากำหนดโดยใช้ตัวดำเนินการเท่ากับ
ตอนนี้คุณสามารถกำหนดค่าให้กับ ints
คุณสามารถกำหนดหมายเลข ซึ่งเป็นวิธีที่ง่ายและง่ายที่สุดในการทำ
เช่น 15
แต่คุณยังสามารถมอบหมาย เลขฐานสิบหก
คอมพิวเตอร์ในการเขียนโปรแกรม ภาษาช่วยให้สิ่งนั้น
หากคุณต้องการกำหนดเลขฐานสิบหก ให้กับตัวแปรที่เก็บจำนวนเต็ม
คุณแค่ใส่ 0 และ x ก่อนหน้า และนั่นบอกคอมไพเลอร์ว่านี่เป็นเลขฐานสิบหก
เลขฐานสิบหกเป็นฐาน 16 ดังนั้น คุณสามารถเก็บตัวอักษร a ถึง f
เลขฐานสิบหกจึงดูเหมือน 0xFEFOD
ดังนั้นคุณอาจเห็นสิ่งนี้เป็นครั้งคราว ในโปรแกรมของคุณที่มีคนกำหนดเลขฐานสิบหก
และคุณอาจกำลังคิดว่าโทรศัพท์มือถือของคุณตื่นเต้นเท่านั้น
ทศนิยมหรือจำนวนเต็ม
แต่ก็เก็บได้ การเป็นตัวแทนที่แตกต่างกัน
และนี่คือหนึ่งเดียว ด้วย 0x นำหน้ามัน
ค่า 158 ลบ 10 และ 0 คือ ตัวอย่างค่าคงที่ทั้งหมดที่คุณกำหนดให้กับตัวแปรจำนวนเต็มได้
ไม่มีช่องว่างฝังตัวอยู่ อนุญาตระหว่างตัวเลข
และถ้าคุณพยายามกำหนดมูลค่า มากกว่า 999 คุณไม่สามารถใช้จุลภาคได้
ดังนั้นอย่าพยายามกำหนดมูลค่า สำหรับตัวแปรชื่อ
x ด้วย 12,000 คุณต้องทำ 12000
Float อีกหนึ่งข้อมูลสำคัญจริงๆ ชนิดข้อมูลพื้นฐานชนิดหนึ่ง
ซึ่งเป็นตัวแปรที่สามารถ เก็บข้อมูลสำหรับเลขทศนิยมซึ่งหมายถึงตัวเลข
ที่มีตำแหน่งทศนิยม
ดังนั้นค่าเช่น 3
125. 8 และลบ 001 ทั้งหมด ตัวอย่างข้อมูลที่ถูกต้องที่สามารถกำหนดให้กับตัวแปรประเภท
float
มีลอยด้วย ค่าคงที่จุดใน c
นี้สามารถแสดงออกได้ ในสัญกรณ์วิทยาศาสตร์
ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณมี 1 7e4, นั่นคือค่าทศนิยมและแสดงในทางวิทยาศาสตร์
สัญกรณ์และแทนค่า 1
7 x 10 ยกกำลัง 4
นั่นคือ 17 คูณ 10000 ซึ่งจะเท่ากับ 170000
ดับเบิล มาก คล้ายกับทุ่น
มันเก็บทศนิยม ตัวเลข ตำแหน่งทศนิยม
ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือมันใหญ่กว่า เพื่อให้คุณสามารถจัดเก็บตัวเลขได้มากขึ้น
นั่นก็หมายความว่า รวบรวมข้อมูลในหน่วยความจำมากขึ้น
ดังนั้นคุณจึงต้องการใช้ดับเบิ้ล เมื่อใดที่ลอยไม่เพียงพอก็เล็กเกินไป
ลอยเลยฉันคิดว่าร้านค้าชอบ บอกว่าเป็นร้านลอยขึ้นอยู่กับสถาปัตยกรรมของคุณ
พูดว่า a float เก็บแปดไบต์
แปลว่าสามารถจัดเก็บ จากค่าเท่ากับลบ
32000 ถึงค่าบวก 32000
หากคุณพยายามที่จะเป็นตัวแทนของสิ่งเดียวกัน ข้อมูลและหน่วยความจำโดยใช้ double
คุณสามารถเก็บตัวเลขที่สูงขึ้นได้
ดังนั้นคุณจึงต้องการใช้โดยพื้นฐาน เลขนัยสำคัญสองเท่าที่ยาวเป็นล้านและ
นับล้านล้านนับล้านนับว่ายิ่งใหญ่กว่าทุ่นลอยน้ำ
ดังนั้นคอมพิวเตอร์ส่วนใหญ่จึงเป็นตัวแทนของคู่ ค่าโดยใช้ 64 บิต ซึ่งเท่ากับ 8 ไบต์
ลอยมักจะ 4 คู่ หรือฉันจะพูดที่นั่น
และนั่นก็หมายความว่าคุณ สามารถเก็บข้อมูลได้มากขึ้น
และวิธีการที่คุณจะ สร้างตัวแปรคือคุณจะพูดสองคีย์เวิร์ดก่อน
ก่อนตั้งชื่อตัวแปร
ค่าคงที่จุดลอยตัวทั้งหมดถูกนำมาใช้ เป็นค่าสองเท่าโดยคอมไพเลอร์ c
นั่นคือโดยค่าเริ่มต้น
หากคุณต้องการทำโดยเฉพาะ ลอยตัว คุณเพียงแค่เพิ่ม f2 ต่อท้ายเมื่อคุณกำหนดมัน
ดังนั้นเพื่อแสดงการลอยตัวอย่างชัดเจน คงที่ แค่ใส่ f ตรงนั้น 12 ฉ.
ขีดล่างบูล
เป็นข้อมูลประเภทที่ใช้ได้ เพื่อเก็บเฉพาะค่า 0 และ 1
คุณมักจะได้ยินคำนี้บูลีน
นิพจน์บูลีนในบูล ทั้งหมดหมายความว่าจริงหรือเท็จ
ใช่หรือไม่ใช่ 0 หรือ 1
ดังนั้นจึงระบุไว้สำหรับ ตัวเลือกไบนารีเป็นหลัก
แล้วเราจะมาพูดถึงกันเยอะๆนะครับ บูลีนและนิพจน์บูลีนเมื่อเราพูดถึงคำชี้แจงการตัดสินใจ
ตัวแปรบูลีนใช้ใน โปรแกรมที่ต้องการระบุเงื่อนไขบูลีน
a true หรือคำตอบที่เป็นเท็จ
ตัวอย่างเช่น ตัวแปร this แบบอาจใช้ระบุว่าข้อมูลทั้งหมดได้รับหรือไม่
อ่านจากไฟล์ใช่หรือไม่
มีข้อมูลทั้งหมดที่ได้รับ อ่านจากไฟล์?
ถ้าเป็น 0, เท็จ, 1 ใช่ ซึ่งเราจะพูดถึงตอนนี้
ดังนั้น 0 ถูกใช้เพื่อระบุเท็จ ค่า 1 หมายถึงค่าที่แท้จริง
ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องจริงหรือ ค่าเท็จ วิธีที่ข้อมูลถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ
คือ 0 หรือ 1 เป็นตัวเลข
แต่ตัวเลขของพวกเขาหมายความว่า 0 หมายถึง เท็จ 1 เท่ากับ จริง
ดังนั้น ถ้าคุณจะพิมพ์บูลีน คุณจะเห็นค่า 0 และ 1 ที่พิมพ์ออกมา
ไม่ใช่จริงและเท็จ
แต่พวกเขาหมายถึงจริงหรือเท็จ
สามารถมีค่าได้ 2 ค่าเท่านั้น
นี่คือตัวอย่างที่มีข้อมูลบางส่วน
มาใส่โค้ดกันได้เลย บล็อกและดูว่าเราทำได้อย่างไร
เราก็มีพื้นฐานอยู่แล้ว โปรแกรมและเรามีกิจวัตรหลักของเรา
เรารู้วิธีประกาศ ตัวแปรที่เราต้องจัดเตรียมประเภทข้อมูล
ตอนนี้เรารู้วิธีประกาศมากกว่า .แล้ว ก่อนที่เราจะประกาศเฉพาะ int
ตอนนี้เราสามารถประกาศได้จริง สิ่งที่เหมือนลอย
คุณเพียงแค่ใช้คีย์เวิร์ด float และ Intellisense ของคุณจะช่วยคุณ
แล้วคุณทำตามการตั้งชื่อ ให้พูดอีกครั้งว่า Jason แล้วเราก็กำหนดค่าได้
ทศนิยมประกอบด้วยตำแหน่งทศนิยม
เราก็บอกว่า 23 22 และนั่น มีทุ่นและเรากำหนดมัน
ดังนั้นเราจึงเริ่มต้นและสร้าง ตัวแปรประเภท float
ที่มีค่า 23 33 และคุณสังเกตเห็น อัฒภาคที่ส่วนท้ายที่นั่น
เราสามารถทำเช่นเดียวกันสำหรับสองเท่า
เราต้องมาแล้ว ขึ้นด้วยชื่ออื่น
เราสามารถพูดได้ว่า Jason2
เราอยากได้ชื่อที่มีความหมาย แม้ว่าเราจะรู้ว่าที่นี่จะเป็นจำนวนที่มากกว่า
มันก็จะเหมือนหลายๆ อย่าง
และเรายังสามารถแสดงออกด้วย สัญกรณ์วิทยาศาสตร์ถ้าเราต้องการ
เราใส่ e ตรงนี้บวก 11 ได้
รู้แต่ว่าใหญ่ ไม่สามารถเก็บหมายเลขไว้ในทุ่นได้และนั่นคือ
ทำไมเราจะใช้คู่
เราสามารถสร้างบูล
และนี่คือตัวแปรบูล โดยปกติคุณต้องการกล่องอูฐ
แล้วที่นี่ เราก็ทำได้ พูดจริงแม้ว่าจะไม่จำเป็นว่าเมื่อคุณ พิมพ์ออกมาหรือเราสามารถตั้งค่าเป็น
1
แล้วคุณมักจะต้องการ รวบรวมและเรียกใช้คำสั่งของคุณ
ประเภทบูลมักจะมี เป็นนามแฝงของชื่ออื่น ๆ ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องเพียงแค่เสมอ ใช้ underscore
bool ขึ้นอยู่กับคอมไพเลอร์ที่คุณใช้
นี้จริงรวบรวมดี
มันบอกว่าฉันกำลังใช้ ตัวแปรที่ให้คำเตือน
จำไว้ว่า c มีมาตรฐานที่แตกต่างกัน
มาตรฐาน C89 หมายความว่าคุณมี ใช้ underscore bool เหมือนที่เราเรียน ขีดเส้นใต้
bull ด้วยตัวพิมพ์ใหญ่ b เป็นต้น
ด้วยมาตรฐาน C99 ช่วยให้ คุณใช้ค่าเท็จจริงในประเภทข้อมูลบูล
จึงไม่จำเป็นต้องใช้ ขีดเส้นใต้บูลแล้วสร้างตัวแปรบูลีนและ
.ของฉัน แล้วตั้งค่าให้เท่ากับ 1 หรือ 0
1 จริง 0 เท็จ
คุณไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้นกับ C99
ขีดล่างบูลเท่านั้น ในมาตรฐาน C89
ดังนั้นหากคุณใช้คอมไพเลอร์ C99 คุณ สามารถใช้ประเภทข้อมูลบูลได้จริง
สิ่งที่คุณต้องทำคือคุณมี พูดรวมแล้วคุณสามารถพูดรวมบูลมาตรฐาน
ชม.
นี่จะมีมาโครที่ อนุญาตให้คุณใช้ประเภทข้อมูลที่แตกต่างกัน ซึ่งเป็นประเภทข้อมูลบูลแบบดั้งเดิม
ดังนั้นเมื่อคุณรวมมาตรฐาน บูล h ตอนนี้คุณสามารถพูดแทนขีดล่าง
bool คุณสามารถ แค่พูด bool แล้วมันจะรับรู้ว่าเป็นประเภทข้อมูล
แทนที่จะพูดว่า 1 หรือ 0 คุณสามารถ พูดจริงหรือคุณสามารถพูดบูล บูลีนอื่น
และคุณสามารถพูดเท็จได้
ดังนั้นหากคุณไม่ชอบใช้ขีดล่าง bool สำหรับประเภทข้อมูลของคุณ
ซึ่งไม่ใช่ภาษาส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ ใช้ พวกเขามักจะใช้บางอย่างเช่น
bool หรือ Boolean include standard บูล h และระบุ bool จากนั้นคุณสามารถใช้ true และ false
คีย์เวิร์ดในประเภทข้อมูลบูล
ดังนั้นประเภทข้อมูลอื่น ๆ คุณอาจถาม ตัวเองเป็นคำถามที่ดี เฮ้ ทำไมฉันถึงต้องการประเภทข้อมูลมากกว่านี้
ฉันค่อนข้างพูดถึง ตัวเลขทำไมฉันต้องแสดงตัวเลขในรูปแบบต่างๆ
ก็เลยยังไม่ได้คุยกัน ตัวละครที่เราจะพูดถึงและก็มีบ้าง
ชนิดข้อมูลใหม่อื่น ๆ
แต่เท่าที่ตัวเลขไป เราได้พูดถึงตัวเลขที่เป็นทศนิยมหรือไม่ใช่ทศนิยม
int สองเท่าและลอย
และจะบอกว่า ก็น่าจะเพียงพอแล้ว
และโดยทั่วไป int ก็เพียงพอแล้ว
สิ่งที่คุณต้องมีคือมด
คุณจะใช้ a ในค่อนข้างน้อย
แต่ c เป็นภาษาที่ยืดหยุ่นได้
และข้อดีอย่างหนึ่งของมันก็คือ เป็นข้อมูลประเภทอื่นๆ มากมายที่คุณสามารถแสดงประเภทจำนวนเต็มอื่นๆ
ได้
และมันให้ความยืดหยุ่นบ้าง ถึงโปรแกรมเมอร์
ขึ้นอยู่กับกรณีการใช้งาน ขึ้นอยู่กับข้อมูลจะช่วยให้แม่นยำยิ่งขึ้น
นี่เป็นวิธีหนึ่งที่ค สามารถมีประสิทธิภาพมากยิ่งขึ้น
ถ้าคุณเป็นถ้าคุณมี บางอย่างที่เฉพาะเจาะจงมาก
คุณสามารถระบุเฉพาะ ชนิดข้อมูลเป็นส่วนหนึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอินทิกรัลหรือจำนวนเต็มและมัน
จะทำให้โปรแกรมทำงานเร็วขึ้น
เลยทำให้โปรแกรมเมอร์ ตัวเลือกความยืดหยุ่นด้วยประเภทข้อมูลเพิ่มเติม
ประเภทจำนวนเต็มสามารถเปลี่ยนแปลงได้ ในช่วง a และสามารถใช้ตัวเลขติดลบได้หรือไม่
ข้อมูลบางประเภทที่ฉันกำลังจะไป พูดถึงในแง่ของจำนวนเต็ม
แต่ก็ใช้กับ floats ด้วย และคู่เป็นคำหลักบางคำที่คุณสามารถกำหนดให้กับ
int ได้แล้ว แต่ก็ไม่จำเป็นเสมอไป
ดังนั้นโดยทั่วไปคุณสามารถมีมากขึ้น ints รุ่นที่ระบุ, รุ่นที่ระบุเพิ่มเติมของ
floats หรือ doubles หรือคุณสามารถใช้คำหลักเหล่านี้ได้ด้วยตัวเอง
ตัวอย่างเช่น คุณสามารถพูดว่า short int นั่นคือประเภทข้อมูล
และฉันจะบอกคุณว่ามันคืออะไร หมายถึงหรือ int ยาวหรือ int ที่ไม่ได้ลงนามหรือ
short double หรือ long double
ทั้งหมดนี้เป็นข้อมูลเพิ่มเติม ประเภทที่มีคำคุณศัพท์ 3 คำนี้
แต่คุณไม่จำเป็นต้องใช้ int, float หรือเพิ่มเป็นสองเท่ากับพวกมัน
คุณสามารถพูดสั้น ๆ หรือ คุณสามารถพูดยาวหรือเพียงแค่
-- และนั่นจะให้ ข้อมูลเฉพาะที่คุณสามารถจัดเก็บได้
แต่นี่คือทั้งหมดที่เกี่ยวกับการเป็น แม่นยำยิ่งขึ้นและทำให้โปรแกรมมีประสิทธิภาพมากขึ้น
อีกครั้งคุณอาจจะใช้ int สองเท่าและลอยเป็นส่วนใหญ่
แต่เมื่อคุณเริ่มได้รับอีกอันหนึ่ง ขั้นสูง c คุณจะเริ่มใช้
short, long และ unsigned พร้อมกับ int ทุ่นคู่
เช่น พิมพ์ short int หรือสั้นอย่างเดียวอย่างที่ฉันบอกว่าคุณสามารถใช้ทั้งสองอย่างได้
ใช้พื้นที่เก็บข้อมูลน้อยกว่า an int จึงสามารถประหยัดพื้นที่ได้
ดังนั้น หากคุณกำลังเขียนโปรแกรมที่ ต้องการหน่วยความจำจำนวนมากและคุณต้องการโปรแกรมให้มีประสิทธิภาพและไม่ใช้
a หน่วยความจำมากมายคุณสามารถสร้างกางเกงขาสั้นได้
จึงทำให้เกิดความยืดหยุ่นได้ รหัสของคุณมีประสิทธิภาพมากขึ้นหากคุณใช้
short แทน int
คุณไม่จำเป็นต้องใช้มันสั้น แต่จะใช้หน่วยความจำน้อยลง
และเช่นเดียวกันเป็นเวลานาน
พวกเขาใช้หน่วยความจำมากขึ้นและ มันเป็นข้อมูลที่ใหญ่กว่าจริงๆ
ปลายยาวก็น่าใช้อีก storage มากกว่า int ช่วยให้คุณสามารถเก็บค่าจำนวนเต็มขนาดใหญ่ขึ้นหรือคุณพูดว่า
ลอยยาว หรือจะพูดยาวๆ อย่างเดียวก็ได้ อันนั้นก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น ค่าจำนวนเต็มที่คุณสามารถเก็บได้
คุณอาจจะถามตัวเองว่า ทำไมไม่ใช้ double เพราะ double
remember มีจุดทศนิยม
ดังนั้นคุณอาจต้องการจัดเก็บ เป็น int ขนาดใหญ่จริงๆ
คุณสามารถใช้ long ได้
ดังนั้นประเภทยาวยาว int ชนิดอื่นหรือแบบยาวอาจใช้พื้นที่จัดเก็บมากกว่าแบบยาว
และอีกครั้ง ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ แพลตฟอร์มคอมพิวเตอร์ที่คุณใช้ในสถาปัตยกรรม
คุณสามารถกำหนดค่าใช้ ประเภทต่างๆ เหล่านี้ทั้งหมด
มีหลายแบบที่แตกต่างกัน จดหมายที่คุณสามารถต่อท้ายได้
ตัวอย่างเช่น ถ้าคุณเป็น การกำหนดค่าคงที่แบบยาว
คุณเพียงแค่ใส่ตัวพิมพ์ใหญ่ l หรือ ตัวพิมพ์เล็ก l ที่ส่วนท้ายของมันและนั่นจะกำหนดค่านั้นเป็นระยะเวลานาน
เหมือนกันถ้าคุณ ทำกางเกงขาสั้น
คุณสามารถใช้คำต่อท้าย ในตอนท้ายเพื่อให้แน่ใจว่าคอมไพเลอร์รู้อย่างชัดเจน
สิ่งที่คุณกำลังเผชิญอยู่
ดังนั้นตัวระบุประเภทสามารถ นอกจากนี้ยังนำไปใช้กับคู่
ดังที่ฉันได้กล่าวไปแล้วกางเกงขาสั้นเหล่านี้และ longs คุณสามารถพูดได้ว่ายาวสองเท่า
และที่นี่เราสร้างยาว สองครั้งเรียกเราว่าขาดดุล 2017
คุณสามารถสำหรับคู่ยาว
คุณสามารถใช้ตัวพิมพ์ใหญ่ L, as ฉันพูดถึงหรือตัวพิมพ์เล็ก
l แบบเดียวกับที่คุณพูดกับ ints
เท่าที่ข้อมูลประเภทอื่นๆ นอกจากสั้นและยาวที่เราพูดถึงเกี่ยวกับการไม่มีลายเซ็น
คุณสามารถตั้งค่าคำนำหน้า unsigned เป็น int, doubles หรือ floats และ
ใช้สำหรับตัวแปรที่มีค่าไม่เป็นลบเท่านั้น
ดังนั้นจงจำไว้ว่า int สามารถเก็บตัวเลขติดลบได้
คุณก็แค่บอกว่า ลบ
หากคุณไม่ต้องการ int ที่จะจัดเก็บ เป็นจำนวนลบ คุณสามารถประกาศเป็น
int ที่ไม่ได้ลงนามได้ หรือเพียงแค่ไม่ได้ลงนามและที่จะทำให้แน่ใจว่าทุกอย่าง
ที่ได้รับมอบหมายให้เป็นบวก
นั่นเป็นวิธีที่มันทำงานในทางทฤษฎี
คอมไพเลอร์บางตัวไม่บังคับใช้
แต่ถ้าคุณจะสร้าง unsigned int และคุณพยายามกำหนดจำนวนลบ
คอมไพเลอร์ควรบ่น
การเผชิญหน้าที่ไม่ได้ลงนามเช่น
และอีกครั้ง สิ่งนี้ทำให้จริง ตัวแปรพลังงานที่จะขยายเพื่อให้มีค่าบวกเท่านั้น
จึงทำให้โปรแกรมของคุณเพิ่มมากขึ้น อย่างมีประสิทธิภาพโดยใช้ข้อมูลประเภทต่างๆ
เหล่านี้ มากกว่า ชนิดข้อมูลที่ระบุสำหรับสิ่งเหล่านี้
นอกจากนี้ยังมีข้อมูลที่ลงนาม ประเภทที่สามารถนำไปใช้กับ
ints, floats และ doubles หรือ กางเกงขาสั้นลงนาม ลงนามในระยะสั้น
ใช้ได้กับทุกประเภท เพื่อให้แสดงเจตจำนงชัดเจนขึ้น
ลายเซ็นกางเกงขาสั้น int, กางเกงขาสั้นก็เหมือนกันหมด
ลงชื่อ แปลว่า ทำได้ เป็นลบและเป็นบวก
นี่เป็นเพียงข้อมูลพื้นฐาน ประเภทที่ฉันอยากจะพูดถึง
นี่คือสิ่งที่คุณกำลังจะไป เพื่อใช้เวลาส่วนใหญ่ควบคู่ไปกับอีกสองสามที่ฉันกำลังพูด
เกี่ยวกับการบรรยายครั้งต่อไป
ปกติไม่ต้องรับ ในการใช้ shorts และ unsigns และ longs เว้นแต่คุณจะเป็นมากกว่า
ก้าวหน้าและคุณกำลังพยายามทำให้โปรแกรมของคุณมีประสิทธิภาพมากขึ้น
แต่ประเภทข้อมูลทั้งหมดเหล่านี้ พวกมันคือ ให้ก่อนชื่อตัวแปรเมื่อคุณประกาศตัวแปร
แล้วเมื่อคุณกำหนดข้อมูลให้กับสิ่งเหล่านี้ ตัวแปรประเภทต่างๆ เหล่านี้
คุณสามารถใช้คำต่อท้าย เช่น ตัวพิมพ์ใหญ่ l หรือ ตัวพิมพ์เล็ก l เพื่อให้มีเจตนาที่ชัดเจน
ขอขอบคุณ.