สวัสดีและยินดีต้อนรับ.
ในการบรรยายครั้งนี้ ฉันต้องการ เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับแนวคิดของตัวแปรและประเภทข้อมูล
ได้สิ จำไว้นะ ที่โปรแกรมต้องการเก็บคำแนะนำของโปรแกรมและ
ข้อมูลที่ดำเนินการในขณะที่คอมพิวเตอร์ของคุณกำลังเรียกใช้โปรแกรมนั้น
เลยอยากตอกย้ำ ถึงคุณแนวคิดของหน่วยความจำ
เราพูดถึงเรื่องนี้ในก่อนหน้านี้ การบรรยาย
แต่ฉันแค่สรุปที่นี่ว่าทำไมความทรงจำถึงเป็น สำคัญและมันคืออะไร เพราะมันเกี่ยวข้องโดยตรงกับตัวแปร
ดังนั้นคุณควรเข้าใจสิ่งนี้ แนวคิดเรื่องความจำ เข้าใจความแตกต่างระหว่าง
หน่วยความจำและฮาร์ดไดรฟ์
แต่เรารู้ว่าความทรงจำนั้น ถูกใช้โดยโปรแกรม
เมื่อโปรแกรมต้องส่ง คำสั่งของ CPU มันจะใช้หน่วยความจำและเมื่อยังเก็บ
data จะใช้หน่วยความจำและโปรแกรมจะทำทั้งสองอย่างอย่างแน่นอน
เหล่านี้เพื่อเป็นประโยชน์
นี้เรียกว่าราม หน่วยความจำเข้าถึงโดยสุ่ม
โปรแกรมเก็บข้อมูลและแรม และพวกเขา จะเลือกใช้ตัวแปรและข้อมูล
พวกเขายังจะใช้ฮาร์ดไดรฟ์
ความแตกต่างระหว่างการจัดเก็บข้อมูล ใน ram กับ hard
drive คือเมื่อคุณเก็บไว้ใน ram ข้อมูลจะเป็น จะหายไปเมื่อปิดคอมพิวเตอร์หรือเมื่อโปรแกรมออก
ตอนนี้ถ้าคุณต้องการเก็บ ข้อมูลถาวร คุณจะเก็บไว้ในฮาร์ดไดรฟ์
โปรแกรมยังคงอาจใช้ข้อมูลบน ฮาร์ดไดรฟ์แต่มักจะใช้สำหรับข้อมูลภายนอก ข้อมูลถาวร ข้อมูลที่ดึงมาจากที่ใดที่หนึ่งตัวแปรทั้งหมดและข้อมูลทั้งหมดใน
โปรแกรมเองถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ
ความทรงจำก็คือคุณทำได้เพียงแค่ คิดว่ามันเป็นลำดับของกล่องนี้
กำลังจะลองไปหาของดีๆ ภาพประกอบสำหรับสิ่งนี้เพื่อช่วยคุณ
เราจะผ่านเรื่องนี้ไปได้มาก รายละเอียดมากขึ้นเมื่อเราพูดถึงพอยน์เตอร์เพราะแล้วคุณจริงๆ
ต้องเข้าใจและนึกภาพว่าหน่วยความจำถูกจัดเก็บอย่างไร
แต่ถ้าคุณคิดว่าความทรงจำเป็นเพียง เป็นประเภทฮาร์ดแวร์ภายนอกและเป็นหน่วยความจำเพียงเล็กน้อย ที่คุณสามารถใส่ลงในเมนบอร์ดของคุณได้
แล้วถ้าคิดดู ทางสายตา แนวคิด มันเป็นเพียงลำดับของกล่อง
เต็มกล่องจะเป็น แทนด้วยเลข 1 และเมื่อว่างจะเป็น
แทนด้วยเลขศูนย์
และมันเก็บเลขฐานสอง
มีศูนย์หรือ 1s ซึ่ง แสดงถึงค่าจริงหรือเท็จ
และแต่ละกล่องจะเรียกว่าบิต
บิตในหน่วยความจำจึงถูกจัดกลุ่ม ออกเป็นชุดๆ ละแปด ซึ่งเป็นไบต์
คุณคงเคยได้ยิน เงื่อนไขเหล่านี้บิตและไบต์
พวกเขามีความสำคัญเมื่อพวกเขา เกี่ยวข้องกับหน่วยความจำเพราะเป็นตัวกำหนดขนาดของข้อมูล
ดังนั้นแต่ละไบต์จึงมีป้ายกำกับว่า ตัวเลขที่แสดงที่อยู่
หากคุณมีข้อมูลเก็บไว้ ที่ใดที่หนึ่งในฮาร์ดแวร์
คุณต้องรู้วิธีเข้าถึงมัน
และเช่นเดียวกับที่อยู่ ที่ที่คุณอาศัยอยู่ คุณต้องรู้วิธีเข้าถึงความทรงจำนั้น
ผ่านฉลากบางประเภท
ดังนั้นบิตหน่วยความจำทั้งหมดและ ไบต์มีที่อยู่
แปดไบต์จึงแทน ที่อยู่ในหน่วยความจำและอ้างอิงเฉพาะไบต์นั้น
นั่นคือวิธีที่คุณสามารถเข้าถึงได้ ข้อมูลและนั่นคือวิธีที่คุณต้องการแสดงภาพ
อีกครั้งหนึ่ง หน่วยความจำประกอบด้วย a บิตจำนวนมากที่อยู่ในกลุ่มแปดไบต์เรียกว่าและ
แต่ละไบต์มีที่อยู่ที่ไม่ซ้ำกัน และโปรแกรมของคุณจะเข้าถึงข้อมูลนั้น
มักจะผ่านตัวระบุ แต่ก็สามารถใช้ที่อยู่ฐานสิบหกได้เช่นกัน
และเมื่อคุณมีความทรงจำเกี่ยวกับ a โปรแกรมความทรงจำที่ใช้โปรแกรมและความทรงจำที่อยู่ใน
.ของคุณ มาเธอร์บอร์ด มันจะเพิ่มประสิทธิภาพของโปรแกรมของคุณถ้าคุณ มีหน่วยความจำมากขึ้นและหน่วยความจำเร็วขึ้นรถเมล์เร็วคุณ สามารถเข้าถึงหน่วยความจำได้เร็วขึ้น
แรม 16 กิ๊ก คุณคงเคยได้ยิน เงื่อนไขเช่นนั้น จำนวน ram ที่สูงขึ้นหมายความว่าโปรแกรมสามารถจัดเก็บได้
หน่วยความจำมากขึ้นและเข้าถึงได้เร็วขึ้น
และจำไว้ว่าโปรแกรมใช้ หน่วยความจำเพราะมันเร็วขึ้น
ต้องเก็บของ บนฮาร์ดไดรฟ์จะเข้าถึงได้นานกว่ามาก
และจำไว้ว่าเรากำลังดำเนินการ พันล้านคำสั่งต่อวินาทีโดยซีพียู
นั่นคือข้อมูลจำนวนมาก ที่คุณอาจต้องเข้าถึง
ทั้งหมดนี้เกี่ยวข้องกันอย่างไร?
มันเกี่ยวข้องโดยตรงกับ แนวคิดของตัวแปรนี้
ดังนั้นโปรแกรมก็จะเป็นเพียง มีประสิทธิภาพหากสามารถจัดการข้อมูลได้
กำลังจะส่งคำสั่ง กับคอมพิวเตอร์
แต่ต้องจัดการข้อมูล
ดังนั้นเพื่อให้เข้าใจถึง ข้อมูลประเภทต่างๆ
ที่คุณสามารถใช้ได้และวิธีสร้างและ ชื่อตัวแปร คุณต้องเข้าใจแนวคิดของหน่วยความจำนี้
และเมื่อคุณกำลังเขียนโปรแกรมสำหรับ เพื่อให้มีประสิทธิภาพ คุณต้องเข้าใจแนวคิดของตัวแปร
วิธีสร้างชื่อพวกเขาและ แนวคิดของประเภทข้อมูลนี้ด้วย
ค่าคงที่คือประเภทของ ข้อมูลที่ไม่เปลี่ยนแปลง
พวกเขาเหมือนกันเสมอ
พวกเขารักษาคุณค่าของพวกเขา ตลอดอายุโปรแกรม
ตราบใดที่โปรแกรมนั้นคือ ทำงานอยู่ ข้อมูลนั้นจะเหมือนกันเสมอ
ตัวแปรเป็นสิ่งที่ตรงกันข้าม
เป็นประเภทข้อมูลที่อาจเปลี่ยนแปลงได้ และนั่นคือสาเหตุที่เรียกว่าตัวแปร
ค่านิยมสามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอด อายุการใช้งานของโปรแกรม
ค่าต่างๆ สำหรับตัวแปรนั้น
และตัวแปรและค่าคงที่คือ เก็บไว้ในหน่วยความจำด้วยที่อยู่
อย่างไรก็ตามมันจะเป็นจริง ยากจริงๆที่จะเข้าถึงความทรงจำนั้นและจดจำทั้งหมด
ที่อยู่เลขฐานสิบหก
ดังนั้นมันจึงง่ายกว่ามากในการสร้าง ตัวแปรที่มีชื่อที่มีความหมาย
เพื่อให้คุณสามารถตั้งชื่อตัวแปรได้ ที่แสดงถึงตำแหน่งหน่วยความจำเพื่อแสดงที่อยู่
และด้วยวิธีนี้คุณสามารถเข้าถึงได้ และแก้ไขข้อมูลนั้นได้ง่ายขึ้นมาก
ตัวอย่างเช่น สมมติว่าคุณต้องการ เก็บ 2 ค่า 10 และ 20 ในโปรแกรมของคุณ
และในระยะต่อมา คุณ ต้องการใช้ 2 ค่านี้
จะทำอะไรกับสิ่งนี้ data คือขั้นแรกคุณจะต้องสร้างตัวแปรสองตัวที่มีชื่อที่มีความหมาย
อาจเป็นสิ่งที่ชอบขึ้นอยู่กับ สิ่งที่ 10 และ
20 เป็นตัวแทน แต่อาจเป็นตัวแทนของอายุ
ดังนั้นคุณจะพูดว่าอายุ1 เท่ากับ 10 อายุ 2 เท่ากับ 20
คุณต้องการเสมอ ใช้ชื่อที่มีความหมาย
แล้วเก็บค่าได้
ดังนั้นคุณจึงสร้างตัวแปรด้วย จากนั้นคุณกำหนดข้อมูลให้กับตัวแปรเหล่านั้น
คือ 10 และ 20
และฉันจะแสดง คุณจะทำอย่างไร
จากนั้นในโปรแกรมของคุณ คุณ สามารถเข้าถึงตัวแปรเหล่านั้นโดยใช้ชื่อเพื่ออ่านข้อมูล
และคุณยังสามารถปรับเปลี่ยนได้ ต่อมาในโปรแกรมให้เปลี่ยนตราบใดที่มันไม่คงที่
เท่าที่ตั้งชื่อตัวแปร มีกฎในภาษาการเขียนโปรแกรม c สำหรับสิ่งที่คุณสามารถตั้งชื่อได้
ใน c ชื่อตัวแปรทั้งหมดต้องเริ่มต้น ด้วยตัวอักษรหรือขีดล่าง
แล้วสามารถติดตามได้ โดยการผสมผสานของตัวอักษร
ตัวพิมพ์ใหญ่หรือตัวพิมพ์เล็ก ขีดล่างหรือตัวเลข 0 ถึง 9
ตัวอย่างเช่น ฉันสามารถสร้าง
ตัวแปรชื่อ Jason, myFlag, i, J5x7 ข้อมูลขีดล่างของฉัน ขีดเส้นใต้ตัวแปรอื่น
เหล่านี้เป็นตัวแปรทั้งหมดที่เริ่มต้น ด้วยตัวอักษรหรือขีดล่าง แล้วตามด้วยอะไรก็ได้
ใช้ได้ตราบใดที่เป็นตัวพิมพ์ใหญ่ ขีดล่าง
หรือตัวเลข
นี่คือตัวอย่างบางส่วนของ ชื่อตัวแปรที่ไม่ถูกต้อง
คุณจะไม่สามารถสร้าง ตัวแปรที่มีชื่อเหล่านี้ คอมไพเลอร์จะให้ข้อผิดพลาดกับคุณ
ถ้าคุณบอกว่าเครื่องหมายดอลลาร์ชั่วคราว ค่าคอมไพเลอร์จะทำให้คุณมีข้อผิดพลาดเพราะเงินดอลลาร์
เครื่องหมายไม่ใช่อักขระที่ถูกต้อง
ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถใช้เครื่องหมายดอลลาร์ได้
ธงอวกาศของฉันที่จะให้คุณ ข้อผิดพลาดเนื่องจากมีช่องว่าง
3เจสัน นั่นเป็นข้อผิดพลาดเพราะ คุณเริ่มตัวแปรด้วยตัวเลข
ไม่สามารถทำใน c
จำไว้ว่าคอมไพเลอร์ตรวจสอบ กฎเหล่านี้ ดังนั้นพวกเขาจะบอกคุณว่าคุณผิด
Int, int ก็เป็นข้อผิดพลาดเช่นกัน
มันดูโอเคเพราะมันเริ่ม ด้วยตัวอักษรและตัวเลข
ปัญหาคือมันเป็นคีย์เวิร์ด
ภาษาโปรแกรมทั้งหมดมี คำบางคำที่มีความหมายพิเศษซึ่งคุณไม่สามารถใช้สำหรับชื่อได้
และ int เป็นชนิดข้อมูลเฉพาะสำหรับ ภาษาซี ดังนั้นคุณจึงไม่สามารถใช้มันเป็นชื่อตัวแปรได้
นี่คือตัวอย่างบางส่วนของ ชื่อตัวแปรที่ไม่ดี
ฉันได้กล่าวไว้ก่อนหน้านี้ว่าเมื่อคุณ สร้างชื่อตัวแปร คุณต้องแน่ใจว่ามันมีความหมาย
เราคุยกันเรื่องคอมเมนต์กันแล้ว และความสำคัญของความคิดเห็นเพื่อการจัดทำเอกสารด้วยตนเองและ
การทำความเข้าใจรหัส ชื่อที่มีความหมายก็เป็นสิ่งเดียวกัน
หากคุณมีชื่อที่มีความหมายใน รหัสของคุณก็สามารถเพิ่มความสามารถของโปรแกรมได้มาก
ง่ายต่อการติดตามและยังช่วยในการดีบักและเอกสารประกอบ กระบวนการ ดังนั้นให้ใช้ชื่อที่มีความหมาย
และเราจะทำอย่างนั้นตลอดไป ตัวอย่างทั้งหมดที่เราดำเนินการ
เมื่อเราตั้งชื่อตัวแปรแล้วเรา มีตัวแปร แล้วข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับตัวแปรนั้นล่ะ
ที่เรียกว่าประเภทข้อมูล
ดังนั้นข้อมูลบางประเภทในโปรแกรม อาจเป็นตัวเลข ตัวอักษร หรือคำ
เราเพิ่งพูดถึงวิธีการที่คุณสามารถ มี 10 และ 20 เป็นค่า
และคุณยังสามารถมีตัวอักษรและตัวเลข หรือสตริงหรืออักขระ
ดังนั้นขึ้นอยู่กับประเภทของข้อมูล ต้องการวิธีการระบุเพื่อให้สามารถทำบางสิ่งได้
มีผลกับขนาดของข้อมูลในหน่วยความจำเท่านั้น
วิธีการจัดเก็บ
ดังนั้นชนิดข้อมูลจึงแทน a ประเภทของข้อมูล ซึ่งคุณสามารถประมวลผลโดยใช้โปรแกรมของคุณ
ตัวอย่างประเภทข้อมูลที่ฉันกล่าวถึง ตัวเลข ตัวอักษร และคำ
ที่แสดงด้วยคีย์เวิร์ดเฉพาะ ในภาษาโปรแกรม
ตัวอย่างคีย์เวิร์ดใน c ที่แสดงประเภทข้อมูล
ได้แก่ int, floats และ doubles
แล้วเราจะมาพูดถึง ชนิดข้อมูลเฉพาะเหล่านี้และความหมายในการบรรยายอื่น
แต่ประเภทข้อมูลมีความสำคัญเพราะ คุณต้องระบุข้อมูลของตัวแปรเมื่อคุณสร้างมันขึ้นมา
และประเภทข้อมูลกำลังดำเนินไป เพื่อให้สอดคล้องกับขนาดไบต์ขึ้นอยู่กับระบบปฏิบัติการ
สถาปัตยกรรมโปรแกรมของคุณ
อีกครั้งที่ทุกอย่างต้อง เกี่ยวกับขนาดและวิธีการที่สิ่งนี้ถูกเก็บไว้ในหน่วยความจำ
โปรแกรมต้องรู้ Do I ต้องจัดสรร 8 ไบต์ 4 ไบต์ 6 ไบต์และทั้งหมดขึ้นอยู่กับ
ข้อมูลที่จัดเก็บและวิธีที่โปรแกรมรู้วิธี
ทำนั่นคือคุณระบุประเภทข้อมูล
มีความคิดนี้ด้วยหรือ บางทีคุณอาจเคยได้ยินคำนี้เรียกว่า
primitive data types
เหล่านี้เป็นประเภทที่ไม่ใช่วัตถุ และเก็บข้อมูลทุกประเภท
ใน c ทั้งหมดที่เรามีคือข้อมูลดั้งเดิม ประเภทเพราะเราไม่มีวัตถุ
ดังนั้นทุกอย่างจึงเป็น ชนิดข้อมูลดั้งเดิมในค.
ตอนนี้ถ้าเราต้องการเริ่มต้นจริงๆ การใช้ตัวแปรในโปรแกรมของเรา
เราต้องประกาศมันก่อน
การประกาศตัวแปรหมายความว่าคุณ ระบุประเภทของตัวแปรตามด้วยชื่อตัวแปร
ดังนั้นคุณใช้ประเภทข้อมูล ตามด้วยชื่อ
และสิ่งนี้บอกคอมไพเลอร์ว่าอย่างไร โปรแกรมจะใช้ตัวแปรเฉพาะและจะ
ยังเข้าใจว่าจะเก็บข้อมูลในหน่วยความจำได้มากน้อยเพียงใด
ไม่ว่าจะเป็น 8 ไบต์ 4 ไบต์เป็นต้น
ตัวอย่างเช่น มีการสงวนไว้ สั่งซื้อคีย์เวิร์ดใน c ชื่อ int
ที่ใช้ในการประกาศ a ชนิดข้อมูลของชนิดจำนวนเต็ม
ดังนั้นหากคุณต้องการสร้าง ว่าในโปรแกรมของคุณ
คุณต้องระบุข้อมูลก่อน พิมพ์คำหลักที่เป็น int
งั้นก็ต้องมีชื่อ ของตัวแปรของคุณที่เรียกอีกอย่างว่าตัวระบุ
และสุดท้ายก็ต้อง มีเครื่องหมายอัฒภาคเพราะจำใน
c อัฒภาคสิ้นสุดคำสั่งทั้งหมด
ดังนั้นไวยากรณ์ที่แท้จริงจึงเหมือนกับ พิมพ์ระบุหรือประเภทข้อมูลระบุหลังด้วยตัวแปร
ชื่อตามด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
นอกจากนี้คุณยังสามารถประกาศมากกว่า หนึ่งตัวแปรในบรรทัดเดียวโดยใช้เครื่องหมายจุลภาค
หรือคุณสามารถประกาศ ตัวแปรแยกบรรทัด
ทุกอย่างขึ้นอยู่กับ แต่มีไวยากรณ์ สำหรับตัวแปรที่คั่นด้วยเครื่องหมายจุลภาค
และ c ต้องการให้คุณระบุทั้งหมด ประกาศตัวแปรโปรแกรมก่อน
ใช้ดีป่าวประกาศ โดยพื้นฐานแล้วเพียงแค่บอกโปรแกรมของคุณว่านี่คือสิ่งที่ฉันมี
มันไม่ได้บอกคุณ วิธีที่คุณใช้มัน
พูดแค่นี้คือ สิ่งที่ฉันมีในโปรแกรมของฉัน
ฉันมีตัวแปรชื่อ int
ฉันมีตัวแปรที่ จะเก็บเลขทศนิยม อะไรทำนองนั้น
นี่คือตัวอย่าง
เรามีประเภทของข้อมูล ซึ่งเป็น int แล้วตามด้วยชื่อตัวแปรและนี่คือเพียง
x แล้วเราก็มีเซมิโคลอน
อีกตัวอย่างหนึ่งถ้าคุณต้องการ สร้างตัวแปรหลายตัวในบรรทัดเดียวกัน
คุณสามารถคั่นด้วยเครื่องหมายจุลภาค
ในตัวอย่างนี้ เรามี 3 ตัวแปรประเภท int ชื่อ x y และ z
และนี้เรียกว่า การประกาศตัวแปร
เรายังไม่ได้กำหนดข้อมูลใด ๆ ให้กับ ตัวแปร
เราเพิ่งบอกว่านี่คือตัวแปรที่มีอยู่และ สิ่งที่จะเกิดขึ้นในโปรแกรมคือโปรแกรมจะสร้าง
ตัวแปร 3 ตัวนั้นในหน่วยความจำแต่ยังไม่มีค่าสำหรับพวกมัน
คุณสามารถกำหนดตัวแปรของค่าได้ โดยใช้ตัวดำเนินการเท่ากับ และเราจะพูดถึงเรื่องนี้กันมากขึ้น
รายละเอียดเมื่อเราพูดถึงโอเปอเรเตอร์
แต่นี่ค่อนข้างเรียบง่ายและ คุณควรเข้าใจว่ามันกำหนดตัวแปรให้กับค่าเพียง
ใช้เท่ากับแล้วค่าคงที่ตามตัวอักษรที่แท้จริงของประเภท
ในกรณีนี้ x เป็นจำนวนเต็ม ทศนิยม เราจึงกำหนดเป็น 112 แล้วเราก็มีอัฒภาค
นั่นคือการกำหนดค่า
ที่เกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับการมอบหมาย a ค่ากำลังเริ่มต้นตัวแปร
การเริ่มต้นตัวแปร is โดยทั่วไปมีค่าเริ่มต้นสำหรับตัวแปรนั้น
การเริ่มต้นเป็นสิ่งสำคัญ ตัวแปรของคุณ เพราะถ้าพวกมันไม่มีข้อมูล
ค่าใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับพวกเขา อาจทำให้เกิดปัญหาในโปรแกรมของคุณ
ดังนั้นคุณต้องการที่จะได้รับใน นิสัยของการเริ่มต้น
และการเริ่มต้นสามารถทำได้ ไม่จำเป็นต้องเป็นส่วนหนึ่งของการประกาศ
โดยพื้นฐานแล้ว จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อคุณ ประกาศตัวแปรและคุณพูดว่า
เฮ้ นี่คือชื่อตัวแปรของฉัน นี่ เป็นตัวแปรประเภทของฉัน คุณสามารถมีค่าเท่ากับ
. ได้ทันที โอเปอเรเตอร์แล้วตามด้วยค่าของตัวแปรตามด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
เช่น ดัชนีเท่ากับ 21
ในกรณีนั้น คุณกำลังประกาศ a ตัวแปรที่ตั้งชื่อว่าการกระทำของประเภท
int และคุณยังกำหนดให้เป็น ค่า 21 การเริ่มต้นค่าแรก และนั่นคือการเริ่มต้น
อีกตัวอย่างหนึ่งของ y เท่ากับ 32, z เท่ากับ 14
เราสามารถทำได้ในบรรทัดเดียวกัน เริ่มต้น 2 ตัวแปรประเภทเดียวกัน
int z เท่ากับ 94 ทำได้โดย คอมไพเลอร์ แต่ในกรณีนี้ คุณไม่ได้เริ่มต้นทั้งสองตัวแปรจริงๆ
เฉพาะ z เท่านั้นที่จะเริ่มต้นได้
X ไม่ได้เริ่มต้น
z จะเท่ากับ 94, x จะไม่มีค่า
นั่นเป็นสิ่งสำคัญ
และเรากำลังจะ ประกาศตัวแปรเริ่มต้นทั้งหมดตลอดทั้งโค้ดของเรา
ปล่อยฉันไปเถอะ แล้วเราจะ นำโปรเจ็กต์ง่ายๆ ขึ้นมาในบล็อคโค้ด และผมจะแสดงให้คุณเห็นว่า
โดยพื้นฐานแล้วคุณสามารถประกาศตัวแปรเหล่านี้ได้ เช่นเดียวกับตัวอย่างเหล่านี้
ดังนั้น เราจึงอยู่ในบล็อคโค้ด
นี้น่าจะคุ้นเคยจาก โปรแกรมตัวอย่างก่อนหน้าของเรา
เรามีความคิดเห็นบางส่วนที่ ด้านบนจากบรรทัดที่ 1 ถึง 6 ผ่านความคิดเห็นหลายบรรทัด
เรามีคำสั่งรวมของเรา ในบรรทัดที่ 8 ว่าเรากำลังจะใช้ไลบรารีมาตรฐาน
แล้วเราก็มีรายการของเรา ชี้ไปที่โปรแกรม
รูทีนหลักของเราในบรรทัดที่ 10
และเราไม่ได้ทำ อะไรก็ได้ในโปรแกรมของเรา
อีกครั้งสำหรับโปรแกรมที่จะ น่าสนใจที่จะทำอะไรก็ได้คุณจะต้องการ
เพื่อสร้างและใช้ตัวแปร
และมีทุกประเภท ด้วยวิธีต่างๆ
ตอนนี้ยังรู้ไม่หมดจริงๆ ชนิดข้อมูล เราจึงไม่สามารถสร้างข้อมูลได้หลายประเภทจริงๆ
เราเพิ่งมี int นั้นจริงๆ ตัวอย่าง แต่ขอย้ำว่าทั้งหมดที่คุณต้องทำคือคุณ
ต้องระบุประเภทข้อมูล
เรารู้ int ดังนั้นคุณพิมพ์ int และด้วยปัญญาในการพัฒนาแบบบูรณาการที่ดีนี้
สภาพแวดล้อมจะแสดงสิ่งอื่น ๆ ทั้งหมดที่คุณสามารถกำหนดด้วย
int
จริงๆมันเสร็จสมบูรณ์ I.
ถ้าคุณต้องพิมพ์ f คุณ คงจะเห็นอย่างอื่นเสร็จสมบรูณ์แบบเป็นอีกกระแสหนึ่ง
ชนิดข้อมูลที่เราจะพูดถึง
แต่อีกครั้งในการประกาศตัวแปร คุณ แค่พูดประเภทข้อมูล ชื่อที่ถูกต้อง
จำชื่อที่ถูกต้อง start ด้วยตัวอักษรและตัวเลขหรือขีดล่างไม่สามารถ
เริ่มต้นด้วยตัวเลข
ที่นี่ฉันสามารถพูดได้ว่าเป็นเจสัน
แล้วฉันก็มีเครื่องหมายอัฒภาค เพื่อยุติการประกาศ
และนั่นคือวิธีที่คุณประกาศตัวแปร
ตอนนี้ถ้าฉันต้องการเริ่มต้นสิ่งนั้น ตัวแปรที่คุณควรทำในระหว่างการประกาศ
คุณเพียงแค่ ใช้ตัวดำเนินการเท่ากับและคุณระบุประเภทข้อมูลที่ถูกต้อง
int เป็นทศนิยม ดังนั้น ฉันต้องบอกเลข
ฉันไม่สามารถใส่คำที่นี่เพราะฉัน ไม่ได้ระบุคำ ฉันระบุตัวเลขและนั่นจะให้คอมไพเลอร์
แต่สิ่งที่คุณต้องทำคือ ระบุตามประเภทของข้อมูลแล้วตามด้วยเครื่องหมายอัฒภาค
จำไว้ อัฒภาค และแถลงการณ์
และนั่นคือการเริ่มต้นและการประกาศ ตัวแปรในบรรทัดเดียวกัน
คุณยังสามารถกำหนดค่าให้กับ ตัวแปรในโปรแกรมของคุณในภายหลัง
ฉันก็เลยประกาศได้และ ฉันสามารถเริ่มต้นได้จริง
สมมุติว่ามันเท่ากับ 5 แล้วก็ I สามารถเขียนทับในอีกบรรทัดหนึ่งได้
ฉันสามารถพูดได้ว่าเจสันเท่ากับ 8
ฉันต้องการเปลี่ยนตัวแปร เพราะตัวแปรสามารถเปลี่ยนค่าได้
ที่นี่เรากำลังกำหนดข้อมูล โดยใช้ตัวดำเนินการเท่ากับ
แล้วจะสังเกตว่ามี ไม่มีประเภทข้อมูลในบรรทัดที่ 14
ทั้งหมดที่เราต้องทำเพื่อเข้าถึง
ตัวแปรนั้นระบุชื่อที่จะแก้ไข
มาคุยกันดีกว่า เท่ากับปฏิบัติการเมื่อเราพูดถึงโอเปอเรเตอร์
แต่นี่เป็นพื้นฐานสำหรับตัวแปร
พวกเขาเป็นตัวแทนของข้อมูลใน .ของคุณ โปรแกรมเก็บไว้ในหน่วยความจำที่เข้าถึงได้ผ่านตัวแปรโดยใช้การตั้งชื่อเหล่านี้
อนุสัญญาและเริ่มต้นและประกาศในโปรแกรมของคุณด้วย ชนิดข้อมูลและค่าที่กำหนด
ขอขอบคุณ.