Cześć i witaj. W tym wykładzie chcę porozmawiać o preprocesorze.
Pokrótce omówiliśmy tę koncepcję we wcześniejszych wykładach, głównie
wymieniając ją jako zaletę.
Głównym powodem, dla którego chcę o tym trochę porozmawiać na początku zajęć,
jest to, że jest on używany w każdym programie.
Chcę też porozmawiać o dyrektywie include, która jest poleceniem preprocesora.
Więc jeśli chcę o tym porozmawiać, najpierw muszę ogólnie
opisać preprocesor. To będzie opis na wysokim poziomie.
Przechodząc przez klasę, będziemy mówić więcej o preprocesorze w kontekście
jego różnych dyrektyw i tak dalej.
Ale żeby tylko zrozumieć podstawy, ten preprocesor
jest unikalną cechą c.
Nie występuje w wielu innych językach.
Jest to bardzo korzystne i powinieneś spróbować to zrozumieć.
Powinniśmy starać się wykorzystać jak najwięcej.
Zasadniczo pozwala programistom na łatwiejsze tworzenie programów.
Ułatwia czytanie programów. Ułatwia to ich modyfikację i ułatwia przenoszenie.
Pozwala to na wiele zalet.
Dlatego ważne jest, aby mieć opis, aby zrozumieć, co
to jest we wczesnej nauce c.
Jest to część procesu kompilacji c,
ale jest rozpoznawana jako specjalne instrukcje.
I tak jak w nazwie jest
napisane preprocesor, oznacza to, że coś się dzieje, zanim przetworzysz kod.
Dlatego analizuje pewne stwierdzenia w kodzie,
zanim faktycznie przeanalizuje sam program.
Zasadniczo robi rzeczy, zanim się skompiluje.
Mówi więc kompilatorowi, że hej, zanim faktycznie przekonwertujesz do
tego kodu, zanim wygenerujesz pliki obiektowe,
zanim wygenerujesz i wykonasz wszystkie połączenia i wygenerujesz plik wykonywalny,
najpierw zrób to.
A ponieważ robisz to przed kompilacją, możesz
zoptymalizować wszystko i znacznie ułatwić.
Teraz często będziesz mieć te polecenia preprocesora na samej
górze kodu źródłowego, ale mogą
być one wszędzie. Mogą być wszędzie przeplatane w całym kodzie.
Jednym z największych, o których będziemy mówić, jest dołączanie.
Tak więc sposób, w jaki możesz zidentyfikować instrukcje preprocesora w swoim kodzie źródłowym, polega na
tym, że mają przed sobą znak funta, więc
mają ten znak liczby.
Musi to być pierwszy znak niebędący spacją w
wierszu, aby być poleceniem
preprocesora, znanym również jako dyrektywa preprocesora.
Jak już wspomniałem, nasze pierwsze wyzwanie faktycznie wykorzystywało dyrektywę preprocesora.
To była dyrektywa włączająca. Wiemy, że jest to dyrektywa preprocesora, ponieważ widzieliśmy symbol funta.
Nie wiemy dokładnie, co robi dołączanie, porozmawiamy o tym w innym wykładzie.
Ale jest to polecenie preprocesora, jest to dyrektywa preprocesora.
I znowu, ponieważ jest używany tak szeroko w każdym
programie, ponieważ każdy program będzie miał dołączenie, chciałem o
tym porozmawiać na początku.
Ale to nie tylko oznacza, że istnieje dołączenie.
Preprocesor może robić wiele, wiele innych rzeczy i mieć inne polecenia.
Niektóre z rzeczy, o których będziemy mówić podczas tego kursu dotyczącego preprocesora, to na
przykład możliwość tworzenia stałych. Stałe to pojęcie, w
którym jest to zmienna zasadniczo, która nigdy nie zmienia swojej wartości.
To dane, które nigdy się nie zmieniają, tak można o tym myśleć, ponieważ jeszcze nie rozmawialiśmy o zmiennych.
Ale możesz tworzyć stałe
w preprocesorze, a to optymalizuje kod, czyni go bardziej wydajnym i działa szybciej.
Istnieje również koncepcja makra, która sama w sobie jest zupełnie innym tematem.
Ale makro to kolejna dyrektywa preprocesora.
Sposób tworzenia makr polega na użyciu instrukcji define.
A więc porozmawiamy o definicji, porozmawiamy o tworzeniu stałych.
Ale powinieneś być zaznajomiony z tą koncepcją
preprocesora i korzystać z tych różnych rzeczy, takich jak dołączanie, definiowanie, stała.
Uwzględnij, omówimy szczegółowo w następnym wykładzie, ale zaletą tego jest
to, że możesz tworzyć własne pliki biblioteczne.
Rozmawialiśmy o tym, czym jest biblioteka, biblioteka po prostu ponownie wykorzystuje istniejący kod.
Więc jest to kod, którego nie musisz pisać.
Języki programowania c są dostarczane z własną biblioteką standardową, która robi
za Ciebie wiele rzeczy,
takich jak wyświetlanie danych wyjściowych na konsoli, odczytywanie i
zapisywanie plików, obsługa strumieni, wiele różnych rzeczy. Jeśli znasz język java, podobne interfejsy
API do importowania języka Java,
interfejsy programowania aplikacji.
Innymi przykładami dyrektywy preprocesora byłyby warunkowe rzeczy, takie jak if
def the end if,
the else lub in if not define, i
omówimy je również bardziej szczegółowo.
Ale wszystkie te dyrektywy preprocesora pomagają
w wydajności kodu i działają przed faktycznym uruchomieniem kompilatora.
Jest uruchamiany, zanim jakikolwiek
kod wygeneruje jakiekolwiek pliki obiektowe lub pliki wykonywalne.
Ale omówimy to wszystko bardziej szczegółowo w przyszłych wykładach.
Chciałem wam wcześniej dać trochę przedsmaku, ponieważ
musimy to zrozumieć, zanim będziemy mogli zrozumieć, co robimy z instrukcją włączającą,
o której będziemy mówić dalej. Dziękuję Ci.