Witam i zapraszam ponownie.
W tym filmie stworzymy nasz pierwszy program w języku C.
I tak pewnie znasz ten pogląd.
To się nazywa światło.
Mamy w tej przestrzeni roboczej kilka projektów z poprzednich filmów, Projekt drugi, Projekt trzeci.
Chcemy stworzyć nowy projekt i powinniśmy wiedzieć jak to zrobić.
W tym momencie możemy po prostu podejść do pliku new new project, lub możemy wybrać obszar roboczy
prawym przyciskiem myszy i powiedzieć New project.
Spowoduje to wyświetlenie naszego nowego kreatora projektu.
Użyję poprzedniego szablonu, który stworzyliśmy z poprzedniego filmu, a więc po
prostu nazwę ten projekt, nasz pierwszy projekt.
A co z naszym pierwszym programem?
To nawet lepiej.
A w kategorii faktycznie wybiorę nasze szablony użytkowników.
A dla typu wybieram mój szablon, uderzam.
Ok.
I zauważysz, że teraz utworzyło nasz pierwszy folder programu, ale nie jest on wyróżniony pogrubieniem, nie
jest pogrubiony.
Musimy uczynić to pogrubione znaczenie naszym aktywnym projektem, ponieważ oznacza to, że kiedykolwiek będziemy go
edytować lub kompilować, będzie on faktycznie kompilował ten projekt.
Pójdziemy więc dalej i klikniemy dwukrotnie, aby to pogrubić.
Wybieramy więc opcję Main. c i zamkniemy ten inny plik i zobaczysz, że mamy nasz szablonowy
program Hello World z naszych poprzednich ustawień projektu.
Pójdziemy dalej i usuniemy to, ponieważ zawsze dobrym pomysłem jest pisanie
kodu od podstaw, ponieważ wtedy rozumiesz, co robisz i jest to dobra praktyka dla was, aby podjąć.
Więc w tym momencie zaczniemy pisać nasz kod i zaczniemy od włączenia standardowego pliku nagłówkowego,
a te koncepcje wyjaśnimy jeszcze bardziej szczegółowo.
Ale ten symbol funta jest w zasadzie definicją preprocesora, która mówi, że chcemy dołączyć gdzieś
jakiś inny kod zbudowany z C plus z biblioteki standardowej C.
Możemy również dołączyć nasze własne pliki nagłówkowe później, ale w tej chwili po prostu mówimy include standard IO. H Widzisz, że dzieje się podświetlanie składni i po prostu
mówimy include, a następnie następna linia kodu, którą chcemy napisać, to chcemy napisać
naszą główną funkcję.
Nasza główna funkcja jest naszym punktem wejścia do programu.
Jest to funkcja, która zostanie wykonana, gdy uruchomimy nasz program, uruchomimy nasz plik wykonywalny.
Teraz główna funkcja ma wiele różnych odmian.
Po prostu utworzymy go z typem danych INT i ponownie, jest on podświetlony na fioletowo, a następnie po prostu powiemy
main, a następnie możemy po prostu mieć puste nawiasy.
I wtedy zauważysz, gdy wpiszesz nawias, że jest on czerwony, bo nie ma zakończenia, prawda?
Nawiasy.
Tak więc lewy nawias rozpoczyna definicję prototypu funkcji, a następnie prawy nawias zakończy
ją.
Cóż, ta funkcja nie przyjmuje żadnych parametrów, więc po prostu pozostanie pusta.
Teraz, nawiasem mówiąc, C pozwala również na umieszczenie tam void, które jest specjalnym słowem kluczowym,
ale my po prostu zrobimy puste na teraz, a następnie faktycznie utworzymy naszą funkcję, a wszystkie funkcje zaczynają
się od lewego nawiasu klamrowego.
Będziemy więc mieli lewy kręcony nawias klamrowy.
I znowu to czerwone, bo żeby zakończyć funkcję, musimy mieć prawy nawias klamrowy, a lewy
nawias klamrowy rozpoczyna blok funkcyjny.
Zasadniczo wszystko, co znajduje się między lewą funkcją i lewym, klamrą klamrową i prawym klamrą klamrową,
jest kodem wewnątrz funkcji.
I znowu, te terminy mogą nie być całkowicie zrozumiałe funkcja, takie rzeczy.
Właśnie piszemy nasz pierwszy program, który zademonstruje pewne zrozumienie składni, a potem będziesz
miał wyzwanie i tak dalej.
Więc zawsze, gdy masz czerwony kręcony nawias, musisz mieć kończący się kręcony nawias.
Teraz, nawiasem mówiąc, IDE doda go dla ciebie, gdy uderzysz w powrót po dodaniu tego lewego.
A więc to, co chciałbym teraz zrobić, to napisać trochę kodu, który zasadniczo poprosi użytkownika o wprowadzenie
jego ulubionego numeru, a następnie po prostu wydrukuję jego ulubiony numer.
I znowu, niektóre z tych informacji będą szczegółowe, jeśli chodzi o składnię w późniejszych filmach, ale chcemy mieć nasz pierwszy
program napisany i chcemy być w stanie go skompilować.
I tak w tym momencie po prostu stworzymy zmienną, która przechowuje informacje i będzie przechowywała
nasz ulubiony numer.
Więc chcemy mieć go typu INT i po prostu nazwiemy go moją ulubioną liczbą i zainicjalizujemy
go do zera.
Przypiszemy do niego jakieś dane, prawda?
I będziemy mówić o typach danych i zmiennych i znowu, więcej tych koncepcji w przyszłych filmach.
Zawsze chcemy używać dobrych konwencji nazewniczych dla zmiennych, które przechowują nasze dane, a następnie po prostu poprosimy
użytkownika o wprowadzenie pewnych informacji.
Użyjemy więc do tego funkcji o nazwie scanf.
I znowu, wewnątrz podwójnych cudzysłowów, zamierzamy po prostu umieścić nasz specyfikator typu danych procent D i odwrotny ukośnik
lub cytat kończący.
A następnie będziemy przechowywać te dane wewnątrz zmiennej o nazwie mój ulubiony numer.
I tak powinieneś pisać razem ze mną, aby po prostu zobaczyć, jak możemy napisać kod i uzyskać dane wejściowe od użytkownika i tak
dalej.
Znowu będzie kolejny filmik, który konkretnie wyjaśnia jak zdobyć dane wejściowe.
Poprosimy więc również użytkownika o wpisanie liczby.
Chcemy więc wyświetlić na ekranie jakieś dane wyjściowe.
Więc zrobimy coś w stylu proszę wpisać swój ulubiony numer, tak?
A następnie dodać line feed dla.
I zauważysz, że wszystko jest zamknięte w podwójnych cudzysłowach.
A następnie robimy średnik, aby zakończyć to oświadczenie.
Zauważ też, że inne deklaracje w C, takie jak dyrektywa include, nie mają średnika.
Funkcje nie mają średnika.
Więc wtedy musimy użyć numeru enter, a następnie po prostu wydrukujemy i powiemy im, jaki
jest ich numer.
Powiemy więc print out, you entered number i użyjemy specyfikatora formatu, który wyjaśnimy
później, backslash n dla line feed.
A następnie wyświetlimy wartość zmiennej, która jest moją ulubioną liczbą.
A następnie zakończymy nasze nawiasy i nasze semi na naszym średniku.
Głównym zrozumieniem tego kodu tutaj jest to, że mamy dużo uzupełniania kodu dla nas z nawiasami,
kończącymi nawiasami i tak dalej, a także kończącymi cudzysłowami, podwójnymi cudzysłowami.
Tak więc IDE robi za ciebie wiele miłych rzeczy.
I wtedy mamy podświetlanie składni ponownie, to jest rodzaj tylko dla zapoznania
się z niektórymi składniami dla C, a następnie, ponieważ mamy int, chcemy po prostu powiedzieć return zero, co oznacza,
że nie mamy żadnych błędów, a następnie możemy zapisać nasz kod, możemy uderzyć control.
S A to, co możesz zrobić, to ponieważ nasz pierwszy program jest pogrubiony, oznacza to, że możemy go skompilować i możemy
kliknąć prawym przyciskiem myszy i powiedzieć skompiluj, a następnie zobaczysz wyjście w oknie budowania.
To jest to, czy udało się skompilować bez błędów, czy nie.
Ok.
I tak właśnie napisaliśmy nasz pierwszy program, który zrobił coś bardzo prostego, pytając użytkownika o jego ulubiony
numer, otrzymując to wejście, a następnie wyświetlając wyjście.
I znowu, wiele z tych koncepcji, otrzymywanie danych wejściowych, wyświetlanie formatu wyjściowego, specyfikatory, funkcje, te wszystkie
będą później zdefiniowane.
Celem tego filmu jest po prostu napisać trochę kodu i być trochę zaznajomionym z niektórymi składniami i być
w stanie skompilować ten kod.
I tak nie mieliśmy żadnych błędów.
Więc w następnym wykładzie, będziemy I'm going to I'm actually show you how you can build, right?
Mówiliśmy już o programach w języku C i o tym, że istnieje wiele kroków do stworzenia programu binarnego i wykonywalnego, prawda?
Jednym z nich jest kompilacja, drugim linkowanie, do tej pory tylko kompilowaliśmy, teraz musimy faktycznie
zbudować cały nasz projekt tak, aby łączył się i tworzył nasz program wykonywalny.
Zobaczymy więc w następnym wykładzie.
Dziękuję.